Ik ben terug ergens in januari

Updeet M (10)

Na al de ophef over de Met warme herfstgroet-trilogie is het weer tijd voor serieuze zaken. M is na de boest al weer verschillende malen doorgemeten en uiteindelijk is de stand van zaken redelijk positief, althans op het eerste gezicht. De rode broeders (hemoglobine) cirkelen rond de 5,7 (moet tussen 7 en 11 zijn), maar doen dit zonder transfusie en dat is goed. Zij zijn de laatsten die op de ideale waarde moeten komen. De trombos (thrombocyten) zitten nu op 55, moeten op 130 komen, maar zijn ook uit het dal waarin ze zaten en de Leucos (Leucocyten) zitten op 3,5 (moet minimaal 4,0 zijn). Al met al zou een mens tevreden moeten zijn na alle lage waardes van afgelopen maanden; de moeder van alle artsen was echter tamelijk bezorgd want het MCV-virus* (86) is de kop aan het opsteken en niet onder controle te krijgen met de daarvoor bestemde medicatie. Daarnaast zijn er ook wat problemen met de lever; gelukkig waren er echter geen 'koeienogen' te zien op de echo, dus daar is nog geen echte paniek over. Morgen hoog beraad over de aanpak van het MCV-virus want de moeder van alle artsen wist het ook even niet en wil haar vakbroeders raadplegen.
*Bij orgaantransplantaties is CMV-infectie een groot probleem. Via het getransplanteerde orgaan kan de ontvanger besmet worden, terwijl tegelijk de afweer onderdrukt wordt (om te voorkomen dat het transplantaat wordt afgestoten). De klachten variëren van koorts, opgezette lymfeklieren, een ziek gevoel en stoornis in de functie van het getransplanteerde orgaan (bijvoorbeeld de nier of lever). (bron: Wikipedia)

U

De meeste studenten van onze school komen van ten zuiden de grote wereldstad E of nog verder vanuit de Generaliteitslanden. Op de toeleverende scholen hebben ze allerlei aanspreekvormen gebruikt: gij, jij, Frits, u, mister, meneer of eh! Gauleiter W en zijn knokploeg hebben verzonnen dat 'U' de toekomstige aanspreektitel voor een docent gaat worden, want daarmee wordt de orde hersteld. Ik moet de Gauleiter helaas tegenspreken als dat nog mag. Het gaat niet om 'U', het gaat er om dat je de mennekes een beetje begrijpt en manipuleert. Vandaag sprak ik een 2de klasser aan; de studenten hadden net hun 1ste puntenlijst gehad en waren vorige week besproken. Ik zei tegen hem dat het tijd werd om eens wat te gaan doen en dat het de laatste keer was geweest dat hij te laat was. Ik voorspelde hem een zwaar gesprek deze avond met zijn 'loopbaanbegeleider' (zo heet een klassenleraar tegenwoordig). Vorig jaar was ik zijn begeleider geweest en ik wist nog dat de vader van Jim zijn zoon wel kende en ons als school zelfs steunde in onze aanpak. Fijne momenten zijn dat. Jim vroeg ook nog met een glimlach of hij misschien in aanmerking kwam voor het gevreesde '21-minutengesprek'. Ik vertelde hem dat dit altijd tot de mogelijkheden behoorde. Wat is dat, het 21-minuten-gesprek? Na een maandje in het 1ste jaar beginnen meestal de eerste lastige studenten zich te ontplooien; er moet nog wat laat-puberaal gedoe uit. Als er een leerling uitgestuurd wordt of bij mijzelf in de klas knippert er een te vaak met zijn ogen vraag ik of hij soms zin heeft in een 21-minutengesprek. Meestal vraagt hij dan wat dat is en anders vertel ik het hem zelf wel: 'dan moet je 21 minuten lang naar mijn gezeur luisteren zonder dat je iets terug mag zeggen en dat is geen pretje, dat kun je ter verificatie vragen aan een 3de of 4de jaars.' Daarna komt de volgende vraag: 'waarom 21 minuten?' 'Omdat na 21 minuten de geestelijke pijngrens is bereikt en studenten dan heel hard om hun moeder, vader, verzorger, Jezus of Mohammed beginnen te schreeuwen.' Als er toevallig een 3de of 4de-jaars in de buurt vraag ik of hij dit kan bevestigen. Zij spelen het spel altijd mee en zeggen al jaren gewoon Wim zonder dat ik veel problemen met ze heb. Het 21-minutengesprek leidt een eigen leven, maar is nog nooit gevoerd. Toch zou ik voor een keer wel eens een 21-minutengesprek met Gauleiter W of een van de leden van zijn SA-Abteilung willen voeren.

Verward of niet verward?

Verward of niet verward? Daar gaat het dus om. Als de 4 basisemoties in externe of interne zin aanwezig zijn, is men niet verward, denk ik. Of is men dan juist wel verward? Maar ben ik verward als ik bijvoorbeeld denk dat ik ergens moet zijn, terwijl ik daar helemaal niet hoef te zijn of is dat weer logistieke verwardheid in de zin dat ik mijn bestaan niet kan regelen? (zie SMS-communicatie) Daarnaast was ik vanmorgen 1 uur te laat op de inrichting omdat ik de wekker 1 uur te laat had gezet en dat overkomt me ook zelden of nooit. En is men verward als men de zelf veroorzaakte chaos kan overzien en kan een structopaat verward raken van zijn eigen structopathie? Hoe dan ook, ik verkeer al weer enkele dagen in verwarde toestand na de sessie van afgelopen vrijdag. Ben ik intern Bedroefd en moet ik dat er door externe Boosheid uitgooien zodat ik zowel intern als extern Blij word en niet meer Bang ben van mijn Bedroefdheid? En wat is -4 intern Boos, Bang, Blij, Bedroefd op een schaal van maximaal -5?
Gelukkig heeft Gerard Reve eens gezegd 'het is niet erg om krankzinnig te zijn, zo lang je er maar structuur in kunt aanbrengen' en daar houd ik me dan maar aan vast. Hieronder een fillumpje met Gerard zelluf uit de tijd dat alles nog goed was, er helderheid was over de rol van de Paus, de kerken nog vol zaten en bovenstaande wartaal en vragen alleen maar uitgekraamd werden onder invloed van LSD en andere middelen. De cursusmaffia bestond nog niet, laat staan dat ze er Rijksgelden mee verdienden maar diezelfde maffia heeft wel ongeveer in deze tijd haar oorsprong gehad. Waarom?

Met warme herfstgroet (3)

13.15 De gifbeker was nog niet leeg, dat was duidelijk. Terug in de cursusruimte stond een flip-over op ons te wachten met de woorden: 'duidelijkheid, kaders, leiding/steun, aandacht en steun'. Er volgde een onduidelijk verhaal waarvan bovenstaande woorden waarschijnlijk de kern waren. Ik kreeg een rusteloos gevoel. Ik begon me te irriteren zowel op geestelijk als fysiek gebied. Het 'woelgevoel' begon zich van me meester te maken. Vanaf dit moment heb ik de cursus herhaaldelijk onderbroken met vervelende vragen en opmerkingen. Ik kon hier niets aan doen, want ze hadden het zelf veroorzaakt. We moesten ook nog vertellen of we wel eens een compliment kregen. Dat deden wij. Het verband was definitief zoek.
14.00 Ineens kregen we het over 'basisemoties'. Er zijn er 4, zo leerden wij. Toevallig begonnen ze allemaal met een B. Dat was makkelijk: Boos, Bedroefd, Bang en Blij. Even 'n kort lesje ontwikkelingspsychologie en ook het gegeven dat de 4 basisemoties zowel in- als extern kunnen bestaan. Intern, dat zit het in je. Extern, dan gooi je het er uit. De opdracht was om dit middels een diagram voor jezelf in beeld te krijgen. Zie afbeelding.
Ik heb er zelf geen gemaakt, want ik kwam tot de conclusie dat ik op dat moment of autistisch of schizofreen of beiden moest zijn. Mijn collega was echter heel handig met de aaiPat en wist in korte tijd zijn eigen B's te digitaliseren. Daarna moest er in 2-tallen over gesproken worden. Ik nam mijn 2de duo paracetamols rond 15.24 in. Het kabbelde nog wat voort; er was geluid. De dames vonden het best. We gooiden er nog wat frustraties en klein leed uit. We kregen de vraag voorgeschoteld of we nog dezelfde emoties hadden als toen we vanmorgen binnenkwamen. Bij mij wel. Ik had niets geleerd, was niets wijzer geworden. Niet emotioneel aangetast in welke zin dan ook.
16.31 Het werd tijd om te gaan. Bij het handen schudden ontstond nog een incident: een cursusdame hield mijn hand langer vast dan gebruikelijk en noodzakelijk. Ik wilde mijn hand losrukken, maar dat ging niet direct. Ze zei dat ze mijn hand echt wilde 'hebben'. Ik voegde haar toe dat ze niet zo spastisch moest doen en dat was het dan weer.

Met warme herfstgroet (2)

Gisteren niets kunnen schrijven, M zag onmiddellijk dat er na een dagje cursusmarteling niets anders op zat dan onmiddellijk richting Folie te gaan om het ergste van me af te drinken. Vooropgesteld, de dames cursusleidsters waren geen echte slechteriken, maar wel degelijk gesublimeerde exponenten van het cursustrollengilde. Ik zal zo subjectief mogelijk een beeld proberen te schetsen van wat mij overkomen is.
09.00 - 10.00 Zoals te verwachten was, stond de heksenkring-opstelling al klaar (alleen stoelen in een cirkel, geen tafels! dit schijnt beter te zijn omdat de gevoelens dan beter over-en-weer kunnen gaan en de communicatie dan verbeterd wordt, je kunt je beter blootgeven blah-blah-blah). Ik ben hier persoonlijk een tegenstander van omdat ik dan niet kan hangen op een tafel en bovendien nauwelijks kan schrijven. Daarnaast krijg ik na een paar uur het gevoel dat misschien het beste omschreven kan worden met 'het woelgevoel' dat men wel eens in bed heeft. Voorstellingsronde door onder meer de alom bekende sleutelronde: op basis van je sleutelbos, vertel je 'wie je bent'. Dat kwam goed uit, want ik vond aan mijn sleutelbos een sleutel die ik al tijden kwijt was en waar ik van vermoedde dat ik die nooit aan mijn sleutelbos had gedaan. Tijdens de sleutelronde viel me al op dat het er niet toe deed 'wat' je zei, als er 'maar wat gezegd werd'. Geluid uitbrengen was voldoende. We kregen ook nog een A4 met 'werkregels' waar onmiddellijk enkele oprispingen door werden veroorzaakt, dus daar ga ik nu ook niet verder op in. (zie afbeelding, Zwerver mag dit niet, want anders tref ik hem maandag levenloos aan!)
10.00 - 12.30 We moest op een flip-over-vel (groot vel papier dat daarna tegen een wand geplakt kan worden en dan plenair onderwerp van gesprek wordt) vertellen wat we eigenlijk kwamen doen en wat de doelen waren. Zo gezegd, zo gedaan. Kwam niets bijzonders uit en de dames wisten volgens mij ook niet precies wat we aan het doen waren. Ik heb dat nog wel proberen te verifiëren, maar geen duidelijk antwoord gekregen. Na mijn vraag begon er 1 ineens te ratelen over pro-actief en re-actief gedrag, maar ook daar was de samenhang ver te zoeken. Ik denk dat ze wilde laten zien dat ze echt wel wat wist. In ieder geval hoorden ze 'ongelooflijk veel betrokkenheid en waren we erg gepassioneerd.' 'De energie vloog door de ruimte; kunnen is geen optie; waar ligt de drempel? We wilden gehoord worden.' Om 11.14 nam ik m'n eerste duo paracetamols in. Rond 11.30 liet ik de eerste irritatie en twijfels betreffende het niveau en de aanpak van de dames 'naar buiten komen'. De sfeer verslechterde langzaam. Niets geleerd, geen nieuwe inzichten. Om 12.30 mochten we gaan lunchen en was het al duidelijk dat het vandaag helemaal niets zou worden. De cursustrollen togen na 20 minuten naar boven om een strategie voor de middag te bespreken. Nog 5 en een half uur te gaan. Genoeg om bijvoorbeeld naar Parijs of Berlijn te rijden, maar gisteren dus niet. Morgen het middagdeel (nog erger), want ik merk dat het opschrijven van dit alles alweer heeft veroorzaakt dat ik wederom naar de bekende horecagelegenheid moet.

Feest in het Herstelpaleis

Eindelijk een keer echt goed nieuws vanuit het Herstelpaleis. Weliswaar ligt de moeder van alle artsen nog ziek te bed, maar de belangrijkste waarden bij M zijn revolutionair gestegen: de trombos zitten nu op 51 hetgeen 21 boven het vervoersverbod naar het buitenland is. Moet nog stijgen naar boven de 130 maar toch de laatste maanden heeft het gehalte constant tussen de 10 en 20 gehangen en dan nog kunstmatig ook. De leucos, en dat is het belangrijkste nieuws, zijn gestegen van 1,7 maar 2,8 en dat gaat dus ook richting streefgetal 4,0. Vandaag ook maar 1 zakje trombos en 1 zakje bloed getankt dus we waren relatief snel klaar. Zou het dan toch? Even afwachten tot maandag voordat er definitief gejuicht kan worden, maar hoe dan ook: we gaan blij het weekeinde in en ik zal morgen vol goede moed de herfstmarteling van de cursustrollen ondergaan.