Onderwijs: inspectie (2)

Even uit m'n evenwicht geweest na inspectie (1). De grote vraag blijft: voor wie zijn we nu eigenlijk onderwijs aan het maken; voor de leerlingen en de bedrijven, of voor de inspectie? Wij zijn natuurlijk link en ervaren genoeg om de inhouden zo veel mogelijk overeind te houden en daarnaast de inspectie tevreden te houden of te misleiden (het is maar net hoe je zoiets wilt noemen). Desalniettemin is het langzaam maar zeker wel een paranoia toestand aan het worden. Een jaar of wat geleden, stapte de toenmalige inspectie KCE (inmiddels afgeserveerd door staatssecretaris Van Verstandverbijsteringsveld, zelfs zij had door dat het zo niet verder ging) onze school binnen en al snel was de eerste gele kaart getrokken (ja, zo gaat dat in een professionele wereld, we trekken gele kaarten, daarna een rode en dan mag je geen examens meer uitvoeren en dat scheelt dus weer geld). Tijdens deze razzia zijn er wel wat zieltjes beschadigd, in de zin dat men zo'n 'gele kaart' nooit meer wil meemaken. Dit heeft wel veroorzaakt dat er bij alles wat we ontwikkelen een constante vraag door alles heen sluimert (zoiets als een blijvend soort ontstoken tandvlees): wat zou de inspectie hiervan vinden; kan dit of dat afgekeurd worden? En nu kom ik op mijn punt: we worden ook hier geregeerd door de angst. En tegen deze angst is het moeilijk vechten, want het ligt er maar net aan wie de zaak gaat inspecteren. Hoe interpreteert hij/zij de standaarden? Wat is de stand van zaken in de politiek of in de pers? Zoals gezegd, KCE inmiddels afgeserveerd, maar niet helemaal. Zitten nu 'onder' de inspectie. Welk krachtenveld is daar aan het werken? Kortom, genoeg onbekenden. Voeg daarbij dat wij ook onze eigen interpretaties en krachtenvelden hebben en de chaos zou compleet kunnen zijn. Is dat ook zo? Nee dus! Als ik kijk naar hoe ons onderwijs er momenteel uit ziet, dan scheelt dat niet zo veel met pakweg 5 jaar geleden. Het is, m.i. goede oude wijn, in nieuwe zakken. Het probleem is echter dat niet de goede, oude wijn, wordt geproefd, maar de nieuwe zakken worden gekeurd.

Gomorra

Het is al langer een hype, dus ik zal er ook maar eens iets over schrijven. De man van de foto is Roberto Saviano en schrijver van het boek Gomorra. Een relaas over wat de mafia in Napels allemaal aanricht in de achterbuurten, in die zin dat alles en iedereen op de een of andere manier betrokken is bij de misdaad. Deze keer geen Amerikaanse toestanden, waarin de bazen zich in cocaïne, dure auto's en mooie vrouwen wentelen; maar gewoon kille armoede, waar men elkaar afmaakt om een treetje hoger te komen in hiërarchie. En dan bedoel ik dus de allerlaagste treden, kruimelwerk. Saviano kan door zijn ontboezemingen de straat niet meer op en wordt constant beschermd. Zijn boek kreeg hij voor elkaar door te infiltreren en nu zijn de jongens boos op hem.
Boek is ook verfilmd en dan duikt de eeuwige vraag op: wat was beter, het boek of de film? In dit geval gelukkig geen antwoord op te geven. Zijn namelijk allebei goed, maar wel totaal anders. Film is een mooie en integere interpretatie van het boek. Het integere bestaat uit het feit dat Hollywood hier weer een soort pornografische slachtpartij van had gemaakt, terwijl de film een soort documentaire is geworden en nergens uit de bocht gaat qua spektakel. Het leuke is ook nog dat ze bij de casting voor de film 2 echte mafiabroeders hebben geselecteerd zonder het zelf te weten. Als link de trailer van de film (die overigens vrij makkelijk te downloaden is her en der).

http://www.youtube.com/watch?v=QeuLCXwvOgw

muziek: de 3e (2)

Het is een bekend verhaal in de muziekwereld: die moeilijke 3e plaat. Meestal lukt het nog wel om na een veelbelovend debuut een fatsoenlijke 2e product te maken, maar daarna zijn vaak de hoofden leeg, de putten uitgedroogd. Soms is dit voor een groot gedeelte de schuld van de platenmaatschappijen, die natuurlijk zo veel mogelijk geld in zo kort mogelijke tijd willen verdienen en het omhoog geschreven bandje min of meer dwingen om maar door te gaan in hun scheppingsproces, terwijl er niets meer te scheppen valt voor de desbetreffende heren en dames. Twee goede voorbeelden van bovenstaande zijn de Kaiser Chiefs (Off with their Heads) en Franz Ferdinand (Tonight). Kaiser Chiefs, leuk bandje voor feesten en partijen, volledig door het ijs gezakt met hun 3e; maar nog erger is Tonight van Franz Ferdinand. Medeschuld aan deze mislukking is de Englese muziekpers, die in niets onderdoet voor de beruchte Engelse roddelpers. Als er iets afgebrand moet worden, dan doen ze dat goed; als er iets geprezen moet worden, dan schieten superlatieven te kort. Zo ook, bij de plaat 1 en 2 van Franz Ferdinand. Geen woord van kritiek: fantastic! Daar worden jongens van ± 23 jaar arrogant en lui van en dan gaan ze er een potje van maken.
Wie er geen potje van maakte bij de 3e plaat, was uiteraard Giant Sand; integendeel, met Storm (1988) begon het echt interessant te worden. Helaas geen bewegende beelden van, maar wel van Yer Ropes (Glum 1995) met John Convertino en Joe Burns (nu Calexico).

http://www.youtube.com/watch?v=p6PZM-DFGNQ

voetbal: raul en di stefano

Nog een uurtje en dan is het zo ver: Real Madrid - Liverpool. Even een paar tips met terugwerkende kracht voor onze Huntelaar en Drenthe daar:
als Di Stefano zich bij je presentatie laat ontvallen dat hij die lange haren, vlechtjes en oorbellen eigenlijk niets vindt, dan moet je daar wat aan doen, anders gaan mensen je uitfluiten en daar kan jouw tere kinderzieltje niet tegen, Royston. Hoogstwaarschijnlijk weet Royston helemaal niet wie Di Stefano is, omdat hij op school altijd lag te slapen, daarom dit filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=Izls2EA-jn4&feature=related

Voor Huntelaar het volgende: in de basis willen komen bij Real Madrid, betekent maar 1 ding: zo snel mogelijk vriendjes worden met Raul; zo nodig zijn schoenen poetsen. Maar goed, jij kende Raul helemaal niet , want hij ontbrak bij het laatste EK (zij hebben namelijk Torres, die is nog beter). Daarom dit filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=xbLFoeVEFp4

Onderwijs: inspectie (1)

Dat we er in het onderwijs geen bende van moeten maken, lijkt me duidelijk. Dat er een instantie moet zijn die het onderwijs inspecteert, lijkt me normaal. Edoch, de huidige situatie voor wat betreft de inspectie van het onderwijs, noodt mij tot het schrijven van deze beschouwing.
In den beginne, ik heb het over de jaren '80, brak er eens per jaar of 2 jaar altijd een lichte paniek uit bij mijn toenmalige directeur. Het hoofd werd wat roder en de wenkbrauwen stonden wat meer gefronst. De inspecteur zou komen. Hoe zag zo'n dag er uit? De inspecteur ging in gesprek met de directeur; liep door de gangen van de school; bezocht her en der een les, zag dat het goed was en verdween geruisloos. Het ging vooral over onderwijs; de woorden procedure, transparantie, bewijslast werden nauwelijks of niet gebezigd. De bedrijven in de Kempen en Eindhoven waren tevreden.
De laatste jaren is er veel veranderd: over inhouden en kennisoverdracht wordt nauwelijks gesproken; kernwoorden zijn momenteel: transparant, procedure, bewijslast. In 2 zinnen: er moet bewijslast opgeleverd worden waardoor duidelijk wordt dat een onderwijsinstelling transparant bezig is en hiervoor dient men voldoende bewijslast opleveren. Deze bewijslast bestaat voornamelijk uit het beschrijven van procedures.
Inhoud en kwaliteit is voor de rest niet erg belangrijk. Voorbeeld uit een andere branche: een KNO-arts vertelde mij onlangs dat ook daar de inspectie niet kijkt naar het feit of een operatie goed is uitgevoerd, maar of de handelingen etc. op de goede wijze in de juiste formats waren verwoord. Mislukte operatie, volgens procedure verwoord, verwerkt en ingevuld op tientallen formulieren: geen probleem. Succesvolle operatie, verkeerd administratief verwerkt: grote problemen, tot sluiting van de afdeling toe.
Momenteel zijn we bezig om het CompetentieGericht Onderwijs in te voeren (CGO). Alhoewel de kwalificatiedossiers in eerste instantie tamelijk abstract leken, bleken ze bij nader inzien toch wel te vertalen in normaal onderwijs. Een pijnpunt en constante bedreiging bij het implementeren van CGO is de telkens terugkerende vraag: wat zou de inspectie hiervan vinden? Het gaat dan niet om spectaculaire veranderingen voor wat betreft de inhoud, maar om de vraag die daarachter ligt: hoe verzorgen we de bewijslast voor wat betreft de transparantie en procedures. formulieren, formulieren en nog eens formulieren. Bovendien moet dit alles van tevoren bedacht, gelegitimeerd, verwerkt worden etc. Kost ook nog een enorme hoop menskracht en dus geld. Morgen meer, want anders ga ik me weer opwinden.

Voetbal: de as

Altijd leuk: doelloos oudehoeren over voetbal en hoe het wereld 11-tal er uit zou moeten zien. In de La Folie waren Theo van E. en ik er na ruim 4 uur uit. Daarna 2 weken m'n stem kwijt geweest. We kwamen op de volgende AS: Alex -Totti - Ibrahimovic. Zet daar nog wat goede voetballers omheen en alles komt voor elkaar. De 3 heren hierboven zijn alle 3 meedogenloos, kunnen scoren en kunnen hun ego's ondergeschikt maken aan het collectief.
Specifieke talenten:
Alex: lijkt een aardige jongen en zet daardoor de gemiddelde spits op het verkeerde been. Bovendien fysiek sterk en op z'n tijd flink lomp.
Totti: is in werkelijkheid nog slimmer en achterbakser (als voetballer) dan hij lijkt. Vorig jaar nog topscorer in de Serie A.
Ibrahimovic: Zweed, van Bosnisch-Kroatische afkomst; killer dus. Fysiek sterk en maakt veel ruimte vrij voor anderen.
Als toegift Ibra z'n laatste goal voor Ajax.

http://www.youtube.com/watch?v=ZgqsaDnsEq8

Echtgenoot

Als er voor iemand geldt 'moedig voorwaarts', dan is het Marij wel. Ondanks de non-Hodgkin en alles wat dat met zich meebrengt, knalt Marij er constant keihard tegen aan. Italiaans studeren, maar vooral in de kunsten: keramiek, schilderen en momenteel handbeschilderde T-shirts. Niet misselijk allemaal, die energie. Daarom hieronder de link naar haar site:

www.marijkevanorten.nl