Bio-Garten

Na de vaststelling dat we in het Depressio-Zentrum der Welt verkeerden, liepen we naar buiten. We stonden te wachten op E. die iets vergeten was. P. observeerde het verkeer en vertelde ons dat tegenwoordig iedereen een auto had en dat er in de meeste auto's ook maar 1 persoon zat (iets wat bij hem ook vrijwel altijd het geval is). Tevens begon hij binnen zijn sociologisch onderzoek ook nog een subonderzoek te doen naar de merken: nieuwe BMW's en Audi's waren allemaal verkregen door korruptio, vertelde hij. Plotseling ging hij weer volledig uit z'n bol ... er reed een BMW X5 voorbij. Ook nog met een vrouw achter het stuur. Kon helemaal niet, was geen zuivere koffie, moest verboden worden. Toen hij gekalmeerd was, vroeg ik hem wijzend op een parkeerkaart voor invaliden die achter de voorruit van een auto lag, hoe het kwam dat er zo veel invaliden in de middelgrote provinciestad Pecs waren; minimaal de helft had wel zo'n kaart. Ook korruptio! Hij had er zelf ook wel een, maar dat was legaal omdat hij z'n moeder 1 maal per maand naar het ziekenhuis moest brengen.
Hij wees mij op wat onkruid dat tussen de straatstenen opkwam: een cadeau van de Polgarmeister (= burgemeester = gemeentebestuur). Hij hoefde er maar een stoel bij te zetten en hij had z'n eigen Bio-Garten. Inmiddels was E. ook gearriveerd. Nu kwam het moeilijkste deel: het zoeken van een geschikt restaurant. We kenden inmiddels elk restaurant in de hoofdstraat (veel restaurants zijn zeer behoorlijk in vergelijking met wat de Nederlandse horeca tegenwoordig een klant durft voor te zetten), maar overal was wel wat op aan te merken volgens P. en E. Daarnaast moesten we ook aanhoren bij elke winkel die door de crisis was gesloten, dat het stadsbestuur of de centrale overheid hieraan schuldig was. Bij het laatste restaurant zijn we maar gaan zitten omdat P. en E. ook wel zagen dat we half bewusteloos van de honger waren. Tijdens het eten op het terras werd vrijwel iedere voorbijganger vriendelijk 'hallo geknikt' of zelfs een hand gegeven, waarna het geroddel over de desbetreffende persoon door P. en E. een aanvang nam.

Depressio-zentrum

We troffen het echtpaar P. en E. in zeer opgefokte toestand aan toen we ze voor het eerst na 2 maanden weer in Hongarije ontmoetten. Zoals gebruikelijk werd er enorm geklaagd over van alles, maar deze keer bleef het maar doorgaan. De helft begreep ik nauwelijks; het wachten was op een eventueel superlatief voor 'Total-Catastrophe' (op z'n Duits en dan zeer slepend uitgesproken). Na 20 minuten geraaskal waarin ze elkaar op meesterlijke wijze aanvulden, was hij er dan toch: Hongarije was het Depressio-Zentrum der Welt en de middelgrote provincieplaats Pecs was weer het Depressio-Zentrum van het Depressio-Zentrum. Daarmee was de kous nog niet af; de herinrichting van het centrale plein had er ook toe geleid dat Pecs inmiddels het Archeoligika-Zentrum der Welt was. We moesten nog gaan eten; daarover morgen.

Zomer

Gisteren is de zomer begonnen. Daar moet ik van genieten van de dokter, denk ik. Rust houden, op terrassen hangen, inspiratie opdoen, aandacht geven aan m'n directe en ook indirecte omgeving. Anders gezegd: ik stop het zomerkwartaal met m'n bloggedoe. Medio september ben ik weer terug. Het ga u goed.

Elektronicabehoefte

Zoals veel mannen heb ik ook een elektronicabehoefte. Dat betekent dat er onaangekondigd ineens de behoefte bestaat aan nieuwe elektronica. De eerste maanden, weken, dagen kun je deze behoefte nog onderdrukken met allerlei rationele argumenten, maar deze verdwijnen snel. Je weet eigenlijk al dat de elektronica waar het om gaat er uiteindelijk toch gaat komen, maar voor de vorm wordt de behoefte niet meteen ingevuld. Gisteren heb ik mezelf weer in zo'n behoefte voorzien. Vandaag ga ik daar de hele dag mee spelen. Geen tijd dus voor nieuwe berichten. Bovendien is het vaderdag.

Americana (2)



Marco's shadow falls on the door
to the 7 Lost Cities of Gold
finds a raven's head and rattler's tail
dead in his tracks, this Godforsaken soul's
unwanted here and his ghost lingers for years

Amalia's face hides behind the mask
sweating on the TV factory line
that smile on her face is starting to crack
while welding back the pieces of shattered heart
that's scattered out here, with the ghosts of her peers
searched for her lost child along the river of tears

At the end of the working week
when drunken worlds meet
both sides keeping a close eye
for a break in the line here... on the Crystal Frontier

Blood spills out on the streets
and bodies are missing for weeks
both sides keeping a close eye
watching the bullets fly here... on the Crystal Frontier

Ramon tightens up his leather belt
and slips through a hole in the fence
he can get you anything you want
might cost you a life, might cost you
the whole price of freedom here...on the Crystal Frontier

Waterspin (6)

Ondanks het voorlopige kwartaaldieptepunt van afgelopen woensdag, de toespraak van Kees (zie aldaar), valt er nog genoeg te genieten in het onderwijs. Gisteren nog een succesvol 'Assessment Kerntaak 1 & 2, Kwalificatiedossier Technicus MKe 94420, BOL 4 Werktuigbouwkunde' (hele zware zucht en excuses) meegemaakt. In normale mensentaal: een leerling presenteert, onderbouwt en verdedigt zijn ontwerp, tekeningenpakket en kostprijsberekening van in dit geval een laptopsteun voor in de auto. Ook zijn de mannen van de Waterspin inmiddels aan het werk met de daadwerkelijke realisatie. Op het filmpje zie je een schaalmodel van 'de spin'. De 'echte' waterspin zal, ik dacht 7 x 7 meter worden. Ik hoor of lees het wel als ik me vergis. Het andere object is een van de drijvers op ware grootte.

Vermoord

Jimi Hendrix 'murdered by manager' claims former roadie. Ik wilde eigenlijk iets schrijven over het verschil tussen een Fender en Gibson, maar bovenstaand bericht geeft me meteen de kans om de Fender-virtuoos postuum te eren. Hendrix overleed in 1970 op 27-jarige leeftijd. Hij was gestikt in zijn eigen braaksel na overmatig gebruik van drank en drugs. In het boek 'Rock Roadie' vertelt James 'Tappy' Wright dat de doodsoorzaak weliswaar hetzelfde was, maar dat een en ander niet vrijwillig geschiedde. Michael Jeffrey, zijn toenmalige manager, vreesde dat Hendrix naar een andere manager over zou stappen en dan zou Jeffrey's inkomstenbron opdrogen. Jeffrey besloot om Hendrix vol pillen en drank te stoppen om zodoende de verzekeringspremie op te strijken. Ook Jimi was al verzekerd. Zo gezegd, zo gedaan. Jeffrey bekende deze daad in een dronken bui een jaar na de moord aan zijn vrouw. Jeffrey overleed 2 jaar daarna bij een vliegtuigongeluk. Of het allemaal waar is, weet niemand. Het kan uiteraard ook een misplaatste stunt zijn om onderstaand boek in de publiciteit te brengen, dus dat ga ik voor de zekerheid maar niet aanschaffen.

Over Hendrix hoeft niet veel gezegd te worden, alhoewel hij misschien tijdens z'n laatste minuten hetzelfde gedacht zal hebben als de eerste zin van onderstaand liedje dat hij zong en speelde 18 dagen voor hij overleed op het Isle of Wight festival in 1970.
http://www.youtube.com/watch?v=BCwCBh0z3Hs