Rust

Ik stop er dus even mee, over enkele weken weer berichten van het front.

Updeet M (3)

Rood 5,7
Wit 3,9
Trombos 2
longfoto goed
Wat betekent dit alles?
Rood van 6,4 terug naar 5,7; oorzaak nog onduidelijk en behoeft dus onderzoek. Vrijdag weer 2 zakken tanken.
Witte bloedlichaampjes van 1,1 (donderdag) naar 3,9 vandaag. Moet minimaal 4,0 zijn. Mooie momenten dus! Duidelijk groei ontstaan door de injecties met Neupogen en de afbouw van Dekapine. Hier gaat het nu om!
Trombos van 14 naar 2 gedaald, moet minimaal 135 zijn. Daling is veroorzaakt door de injecties met Neupogen. Kan allemaal net, maar er moeten nu geen bloedingen gaan ontstaan. Door de Neupogen terug te brengen zullen de bloedplaatjes stijgen is de verwachting.
Vanaf heden nog toevoegen aan de Rivotril, Dekapine, Keppra, Tegretol, Foliumzuur, Neupogen: Cotrimoxavol en Valganciclovir. Neupogen terugbrengen tot 1 x per 2 dagen 1 injectie.
Zo werkt dat in de chemiefabriek die het menselijk lichaam heet.
Al met al een goed slot van een toch wel verrassende dag. 's Morgens waren de bloedwaarden nog niet duidelijk en de arts begon al te mompelen over een hernieuwde transplantatie als er geen verandering zou zijn. 's Middags werd door de administratie gebeld voor een transfusie-afspraak op vrijdag. Dat samen maakte ons enigszins somber, totdat de vervangster van de moeder van alle artsen belde met de laatste waterstanden en het goede nieuws over de witte broeders bracht en zelfs zelf gematigd blij was.
Overigens ook een goede arts, deze vervangster. Gaf M 2 belangrijke adviezen: voorlopig geen geld aanraken (kunnen bacteriën aan zitten) en goed naar Wimke luisteren (is verstandig).

Augurken

Ik ben inmiddels een ervaren bezoeker van de kruidenier, kan zo'n beetje alles vinden (er zit zowaar systeem in, heb ik ontdekt) en hoef me dus niet meer volledig te concentreren op het primaire proces (het verzamelen van boodschappen), zouden ze in het onderwijs zeggen.
Gisteren was een zaterdag zoals een zaterdag behoort te zijn: her en der wat vrienden gesproken, in de F m'n krantje gelezen en een biertje gedronken. Alles was op orde. Thuis gezamenlijk koken. Er moesten toch nog augurken gehaald worden. Geen probleem; weer was goed, goed geluimd op m'n fiets! gestapt en naar de kruidenier. Al enige tijd doen zich bij de kruidenier ergernissen voor in het secundaire proces (de mensen die daar rondlopen): er zijn karretjes en mandjes, maar nu blijken steeds meer mensen die mandjes over de grond achter zich aan te slepen. Er is dus een 3de categorie bij gekomen; de mandkarretjes. Deze mandkarretjesslepers ofwel sleeptrollen zijn vrouwen van tussen de 20 en 35; daarnaast zijn ze ook allemaal aan het telefoneren, waardoor ze totaal geen rekening houden met hun omgeving.
De augurken staan vrijwel meteen rechts na de ingang en jawel, er stond een 30-jarig mandkarretjeswijf pontificaal voor de augurken te telefoneren. Door haar dikke lijf en het mandkarretje kon ik niet bij de augurken. Ik had goede zin, mijn irritatiecoëfficiënt bleef laag. Ik mijmerde weg: ik dacht aan de tijd dat ik in de augurken- en uienverwerkingsindustrie had gezeten. Miljoenen augurken en uien had ik op de lopende band of in potjes langs zien komen. Jaren nadien controleerde ik nog in gedeformeerde toestand of de potjes A-Z augurken wel helemaal vol waren. Wie was nou eigenlijk degene die het meeste recht had in de kruidenier om het hele augurkenvak te barricaderen? Ik besloot assertief te worden en vroeg aan deze mandkarretjesterroriste of ze weg wilde gaan. Ze haalde haar telefoon van haar oor en terwijl ze wegliep zei ze 'dat ik dat best anders had kunnen vragen'. Na een misprijzende blik mijnerzijds zei ze niets meer, ze had -denk ik- wel in de gaten dat ze met een augurkenspecialist van doen had.
Met een pot augurken fietste ik weer naar huis, daar wachtte nog wat muziek van een nieuwe ontdekking: Greg Brown, al 10-tallen jaren bezig, maar nog nooit van gehoord.

Capita Selecta (2)

Sinds ik heb aangegeven dat ik mij langzaam weer volledig wil gaan richten op mijn 'core business': lesgeven dus ofwel 'bezig zijn in het primaire proces', is het zwaar kermis. In mijn oude functie had ik nog wat gezeurd over een kundige praktijkdocent die ik eiste voor 'mijn' klassen en daar werd zowaar voor deze (leze 1) week (nee, sorry Wim, we kunnen niet garanderen dat dit zo blijft, je weet het: de NS (lees geld) heeft prioriteit, maar ik begrijp ook wel dat we altijd de kwaliteit moeten blijven behouden en dat soort prietpraat) aan voldaan. Ik was een 10-tal seconden rustig, maar daarna werd meedogenloos terug geslagen. Men had op m'n jaartaak (onnut spretsjiet waarop wordt berekend of je wel aan je uren komt) nog 'ruimte' gezien en of ik het vak Project-Mangement in de Werktuigkundige Installaties wilde geven. Ik weet wel wat Werktuigbouwkunde is, maar heb nauwelijks een idee van Werktuigkundige Installaties. Wat het vak inhield? Dat wist de goede man ook niet. Was er een boek van? Wist hij ook niet. Zou hij uitzoeken. Of ik maandag kon beginnen. Ja, natuurlijk! Dit noemt men dus in het Onderwijspaleis in de wereldstad E: kwaliteit leveren.
Nu even serieus. M vandaag weer naar het Herstelpaleis geweest en men gaat eindelijk doen wat ik al enige weken wil: onderzoeken of de anti-epileptica de boosdoeners zijn bij het matig op gang komen van de aanwas van de witte broeders. Komende week is het er op of er onder. Het huidige anti-epileptica cocktail wordt komende week razendsnel omgegooid naar een ander anti-epileptica cocktail met alle mogelijke gevolgen van dien. Tijdelijk vergrote kansen op toevallen, maar ook een grote kans op een stevige aanwas van de witte broeders en dat is nu echt nodig!
Ter ondersteuning voor onszelf maar voor u en de uwen ook: heer Cave en zijn vriendjes met Red Right Hand.

Asian Dub Sensation

Capita Selecta

Om maar met redelijk goed nieuws te beginnen: M's bloedwaarden zijn lichtelijk de goede kant op aan het gaan. De witte broeders zijn inmiddels van 0,1 naar 0,2 naar 0,4 naar 0,7 naar 0,8 gegaan. Nog 3,2 te gaan voordat het minimum is bereikt. Gisteren nog een zakje bloedplaatjes gehad, zodat deze ook zijn gestegen naar 31 (was 6 en moet minimaal 135 zijn); vandaag nog 2 zakken bloed gehad om de rode broeders op te krikken. Koorts ook gezakt. M mocht niet blij zijn van de vervangster van de moeder van alle artsen. Eerst donderdag de definitieve uitslag van de beenmergpunctie afwachten.
En dat brengt me meteen op het volgende: het vervoer van en naar het Herstelpaleis in N. Inmiddels heb ik m'n hondenbaan op het Onderwijspaleis weer hervat en kan ik dus moeilijk weg. Vervoer wordt langzaam een probleem. Wordt met hand-en-spandiensten wel opgelost, maar er moet een fundamentele oplossing komen, want de komende weken staan er minimaal nog minimaal 10 - 12 sessies te wachten. De zorgverzekeraar maar eens gebeld: ja, M had waarschijnlijk wel recht op taxivervoer. Formulier zou worden toegestuurd, handtekening van de arts halen, formulier opsturen, 2 weken verwerken, accoord bevinden, daarna declareren en 4 weken wachten op geld. 6 Weken dus. In de tussentijd moest ik het taxivervoer maar voorfinancieren. € 250 x 12 = € 3000. Of ik dan eerst iemand moest beroven, was mijn vraag. Ja, dat was mijn eigen keuze. Zelf komen met ingevuld formulier en snel laten accorderen was onmogelijk.
'Onderwijs is Oorlog', zo is de zegswijze en zo kon ik gelukkig mijn frustraties omtrent bovenstaande kwijt in de door spretsjietinvullers en tollenaars geregeerde onderwijsinstelling. Er waren voor 'mijn' klassen geen docenten 'praktijk'. Die zijn even aan de gang met een klus voor de NS. Dat levert namelijk geld op en dat is belangrijker, heeft hetzelfde College van Bestuur beslist dat ook een nodeloze fusie door aan het drukken is en daarvoor zeer waarschijnlijk wat overbetaalde organisatiebureautjes aan het werk houdt. De strijd is weer begonnen.
Maar even wat eigenwijze muziek van wat zwarte bevriende strijders, jazz ontmoet hiphop: The Last Poets met Pharaoh Sanders.

Fusie

Eind tachtiger jaren vloog een vliegtuig met o.a. toenmalig minister Ritzen en een aantal onderwijsbobo's, waaronder mijn toenmalige directeur, naar de Verenigde Staten. Zij kwamen diep ontroerd terug vanwege de schaalvergroting. Grote gebouwen met enorme aantallen leerlingen. Ritzen, hoogstwaarschijnlijk omdat hij dacht dat het allemaal goedkoper kon, de onderwijsbobo's omdat ze dachten dat ze zo de onderwijsmensen weer eens op een andere manier konden koeioneren en de directeurtjes omdat ze door zo'n schaalvergroting nog meer aanzien dachten te krijgen. Wij hadden toen een directeur van het megalomane en meedogenloze soort. Er was ook nog een andere MTS in de wereldstad E; die zou hij wel even confisqueren en daarna de rest van de wereld. Alles voor het ego! Waar deze megalomane egotripper geen rekening mee hield was dat de 2 MTS-en ook 2 verschillende culturen hadden. Iedere MTS dacht de wijsheid in pacht te hebben. Met nog een collega werd ik naar 'de Katholieken' gestuurd om daar een soort bruggenhoofd te vormen voor de rest van de collega's het jaar daarop. Een van de meest ellendige jaren uit mijn toch al zo droeve carrière. We hadden binnen de kortste tijd heisa met alles en iedereen en de zaak polariseerde alleen maar. De directeurtjes besteedden hier nauwelijks aandacht aan en zaten alleen elkaar maar dwars. De megalomane zette zijn veroveringstocht in, de Katholiek liet zich niet bezetten. Uiteindelijk mondde het uit in een stammenstrijd waarbij er eigenlijk geen winnaars waren. De energie had beter anders gebruikt kunnen worden. De directeurtjes spraken niet meer met elkaar en uiteindelijk werd het gefuseerde wanschepsel opgenomen in het inmiddels bekende onderwijsgedrocht ROC. Inmiddels zijn ze zelfs in de Verenigde Staten wakker: terug naar kleinschalige scholen. En eigenlijk is iedereen in Absurdistan aan de Noordzee ook wakker. Weg er mee, met die schaalvergroting!
Toch meent men hier weer verder te moeten fuseren. De reden is eigenlijk niet bekend; men schermt wel met 'schaalvergroting zal de overhead verkleinen' en wat andere even triviale als abstracte argumenten. Men dat proces (terugdringen van overhead) zelf al 10 jaar geleden in kunnen zetten. Bovendien wil ik graag persoonlijk wel wat gratis adviezen geven om de overhead te verkleinen. Daarnaast heeft men die belachelijk hoge overhead zelf laten ontstaan (500 van de 1500 mensen hebben niets met onderwijs van doen en de helft van het budget wordt gebruikt voor niet direct aan onderwijs gerelateerde zaken).
Ik ken voor de rest ook geen enkele docent, student, ouder of bedrijf die op het idee is gekomen om te gaan fuseren en die daar het nut van inziet. Toch weer megalomane ego-tjes, die over de rug van een onnodige fusie denken carrière te maken en daarnaast hun vriendjes van de diverse organisatiebureautjes gaan rijk maken? Weer verder onderwijskundig verval dus over de ruggen van studenten, ouders en bedrijven. De komende tijd komt dit letterlijk, hopeloze proces op gang met alle frustraties van dien bij het werkvolk. Fijn! Ik houd u op de hoogte.
Voor straf vandaag geen mooi liedje.