Jerome, AZ (2)

Zoals gesteld: alle wegen leiden de laatste maanden naar Jerome, Arizona. Deze keer via een omweg. Voor de volkomen muziekbarbaren een definitie van Mariachi (bron: Wikipedia):
Mariachimuziek is in de 19e eeuw ontstaan, toen muziek van Spaanse theaterorkesten gecombineerd werd met Mexicaanse instrumenten. De muziek komt oorspronkelijk uit de westelijke deelstaat Jalisco, de staat waaruit ook Mexico's populairste mariachiorkest, Mariachi Vargas de Tecalitlán, afkomstig is.
Al langer ben ik op zoek naar de psychedelische vorm van de mariachi, dus niet het traditionele samenspel tussen zang, gitaren en trompetten, maar net een stap verder het magische in. Heel af en toe komt het wel eens in een Tarantino-film voor, maar niet meer dan een 10-tal seconden. Nergens echt psychedelische mariachi te vinden. Ik werd er lichtelijk gestoord was. De vriend van mijn jongste dochter zit in Mexico bij zijn familie en ik vroeg hem in al mijn onbenul of hij wat psychedelische mariachi kon scoren. Hij was duidelijk in zijn antwoord: ... en had nog wat rond gekeken en gevraagd voor de "Psychedelische Mariachi's" maar die komen alleen voor in Hollywood! Dus zijn een verzinsel van Quintin Tarantino himself!...
Hij stuurde overigens nog deze foto mee en dan denk ik: geef die jongens wat mescaline en tequila en ze gaan vanzelf wel wat psychedelische mariachi maken.

Een teleurstelling dus. Toch nog even op zoek gegaan op het Heilige Internet; en jawel, na wat zoeken de foto van het bord naast de weg. En waar stond bovenstaand bord? Juist ja, op de weg naar Jerome. Ik werd nog zwaarder gestoord. In Jerome geweest, schijnbaar de bakermat van de psycadelic mariachi en niets gezien of gehoord. Droefenis alom. Dus verder op onderzoek.
Vergelijkbare borden met andere teksten zie je heel veel langs de highway staan en non-profit organisaties (kerken, scholen etc.) kunnen zo wat reclame maken en adopteren zodoende een stuk weg dat dan op hun kosten schoon gehouden wordt, denk ik. Dus er moest iets of iemand de psycadelic mariachi een warm hart toedragen in Jerome. Meeltje gestuurd naar de plaatselijke krant en het antwoord was: I don't believe that the band is still together. Some of the members reformed as "The Knuckleheads".
The Knuckleheads opgezocht. Daar zijn er meer van, maar een komt uit Jerome; een Rhytm & Bluesbandje waar niet eens een fillumpje op Joetjoep te bewonderen valt (hoogstwaarschijnlijk was hun vorige naam een geintje). Maar goed, er is tenminste duidelijkheid. Ter compensatie een mooi liedje dat in de buurt komt van de psychedelische mariachi, maar het nog niet is. Misschien moet ik het zelf maar gaan maken.

Jim Sullivan

THE MAN WHO DROVE INTO THE DESERT AND NEVER CAME BACK. Ondertitel van een stukje in een Engels muziekblad. Mooie zin en nog waar ook. Jim Sullivan was een introverte singer-songwriter in Californië. Trad nooit op voor meer dan 100 man in zijn carrière. Had niet veel zin in mensen die hij niet kende, maar wist wel redelijk goede studiomuzikanten te regelen voor zijn enige moderne langspeelplaat U.F.O. uit 1969. De plaat was niet echt succesvol en Jim besloot naar Nashville te gaan om daar zijn geluk te beproeven. Onderweg kwam hij terecht in Santa Rosa (Texas) en de dag daarop vond men zijn auto onbeheerd aan de rand van de woestijn. Er werd niets van hem teruggevonden. Of hij is verdwaald, of in handen gevallen van een aan de mafia gelieerde inteeltfamilie in de woestijn of door aliens opgepikt (dat is dan weer de Amerikaanse psychedelische duiding omdat zijn langspeelplaat U.F.O. heet). Bijzonder voor mij is overigens dan weer wel dat Jim Sullivan een liedje schreef over Jerome in Arizona waar ik onlangs -22 november- ook over schreef (ik was daar namelijk even gelukkig). Op Jerome kom ik een dezer dagen nog terug, want op een of andere manier schijnen momenteel alle wegen naar Jerome te leiden, zonder dat ik daar m'n best voor doe.
Jim Sullivan maakt mooie liedjes, soms wel een beetje van het weke soort, maar het kan er zeker mee door en het is een bijzondere plaat. Hij wordt momenteel zwaar gehyped en hoe dat hypen tegenwoordig werkt, zal ook een dezer dagen uit de doeken gedaan worden. Geniet eerst maar even van onderstaande muzikale geschiedenisles rond Jim Sullivan. Met echte woestijnbeelden!

Zwijg (2)

Vanmorgen stonden die 2 Hongaarse mannetjes er weer; moest mee voor een cursus 'correct, maar ook tegendraads, non-conformistisch denken in het Europa van 2011'. Duurt een week of 2. Ik spreek u rond 6 januari.

Zwijg

Net terug uit Den Haag; tijdje ondervraagd op de Hongaarse ambassade. Vanmorgen opgepakt door 2 agenten van de Hongaarse Veiligheidsdienst. Ik had al vernomen dat er afgelopen maandag een nieuwe wet was aangenomen, waarin de persvrijheid aan banden werd gelegd. In de zomer had ik in het verre en verwarde Hongarije al gehoord dat het 'verstandig' zou zijn om aan te geven als je een blog onderhoudt. Er wordt verwacht dat je 'evenwichtig' nieuws brengt.
Ik werd een kamer binnengeleid en een ambtenaar begon met het uitleggen van de nieuwe wet: of ik wel wist dat 'objectiviteit' een nieuwe dimensie had gekregen, of ik wel wist er voortaan verplicht op de radio 25 % van de muziek van Hongaarse makelij moest zijn en of ik wel wist dat er hoge boetes stonden op staatsondermijnende berichten.
Daarna vertelde hij me dat mijn blog onderzocht was; er stonden 30 berichten op die in meer of mindere mate met Hongarije te maken hadden. 4 Daarvan werden gekwalificeerd als opruiend en beledigend voor de Hongaarse landsaard, 7 berichten als 'onnodig haatzaaien' tegen een bevriende natie, 11 berichten waren onnodig kwetsend. 8 Berichten begrepen ze niet en waren dan ook niet te kwalificeren.
Ik vertelde ze dat ik veel van het land hield en dat alles bedoeld was als opbouwende kritiek met een licht cynische ondertoon. Bovendien had ik de staat een flinke financiële injectie gegeven door mijn regelmatige verblijf aldaar. Niets mee te maken, was het antwoord. Ik werd verzocht om mijn blog uit de lucht te halen. Ja, zo gaat het tegenwoordig bij de voorzitter van de EU vanaf 1 januari 2011. Ik knikte braaf ja en mocht het pand verlaten; de vrijheid in en blog vrolijk verder.

Zware tijden

Een tijdje geleden heb ik het kort gehad over Hard Times van Baby Huey and the Babysitters. Baby Huey had op diverse vlakken last van zware tijden, dat kun je zien aan zijn hoofd. Hij had zijn gewicht tegen; hij woog rond de 190 kilo en daarnaast kon hij ook niet goed overweg met de verdovende drugsmiddelen. Alles bij elkaar werd hij slechts 26 jaar en maakte maar een moderne langspeelplaat (een aanrader!). Hard Times is een cover van een Curtis Mayfield, maar deze keer is het origineel een stuk minder.
In Hard Times zit eigenlijk zo'n beetje alles wat in een goed liedje moet zitten; een beetje '70 jaren soul-psychedelica in het begin; daarna de twijfel 'is dit een man of vrouw', dan het refrein, dat meteen goed mee te zingen is, de blazers, 2 x een goede dreun op de bekkens en op het laatste schreeuwt hij het nog een keer uit van ellende. Fijn liedje, mag gerust een maandje in mijn hoofd rondtollen, zeker in deze zware tijden.

Tegendraads

Het heerst tegenwoordig. Vrijwel alle onderzoeken monden uit in een 'web met draden'. In dit web is de blauwe lijn de ideale 'draad' voor de ondernemende onderwijsmens. Hoe en waarom wij nu weer ondernemend moeten zijn, leg ik nog wel een keer uit, maar het gaat even over het web en de draden. Het oranje vlak ben 'ik' op basis van 111 vragen. Er moet dus nog wat gebeuren volgens de uitkomsten. Mijn marktgerichtheid, effectiviteit, sociale oriëntatie, dominantie, zelfstandigheid en prestatiegerichtheid moeten in meer of mindere mate verbeteren; mijn creativiteit, flexibiliteit en risicobereidheid moeten in toom gehouden worden. Mijn eerste vraag was; waarom niet mijn sterke punten versterken en de andere zaken zo laten; zo slecht staat het er ook weer niet voor.
Een voorbeeld; Romario was een voetballer bij PSV. Het was een luie, maar wel effectieve spits. Voor hem zou je ook zo'n web kunnen maken. Meeverdedigen, spelbepalen, verdedigen, conditie waren zwaar onder de maat. Effectiviteit en creativiteit bij het scoren waren bijzonder goed ontwikkeld. Ik denk niet dat Hiddink met Romario veel getraind heeft op spelbepalend vermogen en verdedigen. Ik vermoed eerder dat Hiddink Romario's talenten verder heeft ontwikkeld.
Maar goed, wie ben ik. Waarom moet iedereen, na al de trainingen hetzelfde zijn?
Om dit alles te kunnen begrijpen, ga ik tijdens de vakantie eerst een cursus 'Tegendraads denken' volgen zodat ik de bedenkers van al die webben weer kan begrijpen.

Sneeuwpret!

Dit is een gemiddelde straat in de grote wereldstad E. Het is zondag, 1 uur. Door de week staan er geen auto's in de straat, dan is iedereen bezig met zijn of haar slavenbaan. Vandaag is iedereen braaf thuis, sommige stoepen zijn geveegd. In deze straat wonen ook kinderen; waar zijn die kinderen? Die kinderen behoren op straat te zijn: sneeuwballen gooien, sneeuwpoppen maken en het belangrijkste: op de glijbaan bezig zijn (slibberen) met het goede schoeisel aan zodat de glijbaan niet bot wordt. Maar neen, de kinderen zitten binnen, want deze toestanden worden door de media opgeblazen als 'gevaarlijk' en dat geloven al die ouders ook nog. Dus ouders houden hun kinderen binnen en die kinderen gaan zo'n hele dag achter de kompjoeter zitten gamen. Daar worden die kinderen weer onrustig van, een heel weekeinde. En dat vinden die ouders vervelend, zeggen ze. Misschien moeten ze toch maar weer een keer de straat op.