Inspectie (deel 103)

Terwijl Meisje Marja van Verstandsverbijsteringsveldt geen echte schade meer kan aanrichten, razen de commandotroepen van de diverse inspecterende instanties nog steeds door het land. Vergezeld door een lid van de Tweede Kamer kwamen ze afgelopen week, tegen onze zin, ook weer een razzia houden. Eigenlijk wilden we ze eerst niet binnen laten; de leerlingen zaten namelijk in de laatste week voor de proefwerkweek en we wilden het onderwijs prioriteit geven. Foute gedachte! Niets mee maken! Vanuit het ministerie en het College van Wanbestuur, werd wel even doorgedrukt dat de KGB toegang moest worden verschaft. We kwamen er goed vanaf (opluchting alom), op de rest van de ROC's bleek het een puinhoop te zijn. Na de eerste blijheid, volgde alweer de harde realiteit. Het feit, dat het op andere ROC's nog niet deugt, betekent weer dat er nog meer regels en ellende over ons uitgestrooid zullen worden. We wachten in angst af. Inmiddels gaan we wel verder met een nieuwe aflevering van de Blikkenpers: de mennekes ontwikkelen zelf een apparaat om (bier)blikjes te persen (zie foto). Mag eigenlijk niet (een BOL-4der mag eigenlijk niets maken, maar alleen ontwikkelen), maar we doe het dus wel. Daarom waren onze leerlingen ook zo tevreden, heren en dames van de inspectie. Begrijpen we dat nu een beetje? En ... graag even wegblijven de komende tijd; ga maar wat spretsjietjes invullen, ook leuk.

Kulturstadt

Dit is een afvaardiging van het Hongaars Katholiek Vrouwengilde (afdeling Miskolc). Deze vrouwen zijn makkelijk herkenbaar: ze zien er sportief (maar enigszins gedateerd) gekleed uit, hebben vrijwel allemaal 2 tassen bij zich (1 tas met daarin wat een vrouw altijd denkt mee te moeten zeulen en 1 tas met voedsel en een flesje water, zodat zij niet zullen sterven tijdens dit gevaarlijke uitstapje), 1 digitaal fototoestel. Ze wegen allemaal tussen de 93 en 110 kilogram (een voorwaarde om lid te mogen zijn van het Vrouwengilde). Ook andere afdelingen trekken door de stad, zo ook schoolklassen marcherende jongeren onder leiding van een verwarde docent en niet te vergeten nog wat Chinese toeristen. Ze zijn allemaal op zoek naar cultuur. Helaas kunnen ze dat (nog) niet vinden. Op de foto is te zien dat de afdeling Miskolc, na 11 keer radeloos het zelfde rondje te hebben gelopen, verdwaasd om zich heen kijkt: 'Pecs is toch kultuurstad van Europa? Er is niets te zien: we zien alleen maar bouwputten, opengebroken wegen, arbeiders die op hun schoppen leunen. Daarnaast horen we slijp- en boorgeluiden. Kortom: zitten we wel goed? Zijn we toevallig een jaar te vroeg?'
Neen dames, jullie zijn niet te vroeg. In Pecs zijn ze (zoals wel vaker) te laat en bovendien is een groot gedeelte van het geld verdwenen (zoals altijd). Desalniettemin was het een mooie dag.

Boekverkoper

Tot mijn 30ste heb ik altijd boeken van mijn verjaardagsopbrengst gekocht. Daar werd ik blij van. Met gemiddeld zo'n 200 gulden toog ik dan, licht opgewonden, naar boekhandel Van P., toen nog gevestigd op de hoek van de Kerkstraat en de Rechtestraat. Meestal had ik wel 3 of 4 titels in m'n hoofd; die werden apart gelegd. Daarna ging ik naar de hoofdboekverkoper. Een gedistingeerde man in een pak en een sikje. Hij wist wel zo ongeveer wat mijn smaak was en daarnaast kon hij aflezen uit de keus van de 3 of 4 boeken hoe het met mijn geestelijke gesteldheid was. Hij hield de literatuur goed bij en kwam altijd met onverwachte adviezen. Fijne momenten dus.
Daarna verhuisde boekhandel Van P. naar een groot winkelcentrum en na verloop van tijd verdween de hoofdboekverkoper. De winkel was inmiddels 6 maal zo groot en er stond 4 maal zo veel personeel, maar er was niemand met enig verstand van boeken. Het personeel bestond uit herkauwende koeien met de intelligentie van een schaap, of omgekeerd. Wegblijven dus.
Er is ook nog een andere boekhandel in de middelgrote wereldstad E.: boekhandel S.
Als ik een boek ga kopen en ik zie niets liggen wat mij bevalt, dan ga ik af op de titel en de omslag. Bovenstaand boek vond ik in boekhandel S. De eigenaar is ook zeer belezen.
Mooie omslag, interessante titel, Bezige Bij. Even doorbladeren, paar zinnen lezen ... hmm, kan wel wat zijn. Ik vroeg aan de eigenaar: 'wat vind je van dit boek?' 'Ik ben er in begonnen en het was echt fantastisch, maar ik heb het nog niet uit.' Als je dit bijna standaard antwoord krijgt bij boeken die hij niet heeft gelezen, dan koop je het boek op eigen risico. Maar goed, ik ben er toch weer ingetrapt; gekocht dus. Onleesbaar, maar eigen schuld.

Bami

Dit is ijssalon La Toscana aan het lelijkste plein ter wereld. Dit plein ligt buiten de rondweg en dus is het altijd oppassen. Men verkoopt hier uitermate vies ijs, maar af en toe nemen we er toch een. Het leukste van heel deze operatie is het ijsje opeten op het terrasje voor deze salon. Je hoort interessante gesprekken. Stel hierbij voor dat het onderstaande gesprek wordt gevoerd in hedendaags Gestels van buiten de rondweg.
'De latste tijd it ik keiveul bami'.
'Oooh, en war haldi gij die dan ... hier tegenoveh?
'Neeh, ergens verder op de Hogstrat en witte war ik hillemoal keigek van wor?'
'Neeeh?'
'Da der de inne keer wel un gebakkuk ei op zit en de andre kir nie, zoude gij dar niet keigek van worre?'
... geen antwoord
Daarna ging het gesprek verder over de inboedel van de buurman: stond te veel luxe binnen gerelateerd aan zijn inkomen.

Ball of Confusion

Ball of Confusion zou ook de naam kunnen zijn van die nieuwe WK-bal, maar het is de titel van een liedje van Undisputed Truth. Vroeger was het allemaal tamelijk simpel. Je had 'soulkikkers'; die zaten in de Carlton of Club 67 op de markt, dan had je nog een forse groep mainstream Top 40 publiek, die zaten thuis of op het Stratumseind en de jongeren die zich in de underground waanden en die zaten dan in de Poort van Kleef of de White Horse (ook aan de markt). De laatstgenoemde groep luisterde vaak naar psychedelische muziek of in vroegere tijden naar jazz. Er was een duidelijke scheiding van geesten: je liep niet zo maar van de Poort van Kleef, Club 67 binnen.
Wat maar weinig mensen wisten in die tijd was dat er ook echte negers bezig waren om de soul met de psychedelica te mixen, de zogenaamde psychedelic soul. Het enige bekende soul-orkest dat met een psychedelic soul langspeelplaat wist te scoren, was The Temptations (Masterpiece, 1973, met de hit Law of the Lands). Dit nummer was dus zo'n beetje het 1ste nummer dat in alle 3 bovengenoemde geledingen zonder opstand gedraaid kon worden: Top 40, soulkikkers, psychedelica.
Hierboven een fillumpje van Undisputed Truth met Ma van hun meesterwerk Higher than Higher, waarop ook het ultieme psychedelic soulnummer Ball of Confusion en dat staat dan weer hieronder, maar dan met een fillumpje zonder beweging (duurt ruim 10 minuten, maar wel genieten).
http://www.youtube.com/watch?v=dnjfw6TEBPY
En voor de volledigheid dan nog even Law of the Lands van The Temptations.
http://www.youtube.com/watch?v=xP71jnIy6Ek

Polgarmeister

Polgarmeister is de Hongaarse benaming voor burgemeester. In het verre en verwarde Hongarije staat ons huis naast dat van de burgemeester. De burgemeester is een enigszins norse n0-nonsense boer, die daarnaast ook nog een functie heeft in de plaatselijke coöperatie. Een burgemeester in H. is een van de dorpelingen en wordt gekozen. De burgemeester heeft ook wat macht, bijvoorbeeld om te bepalen wat er op August husz (20 augustus, nationale feestdag) gebeurt in het dorp. Dat kan een gezamenlijke eetpartij, gevolgd door een optreden van een komiek (Hongaren kunnen daar erg om lachen) en daarna dansen op het geluid van een orkestje zijn. Er wordt dan stevig gedronken. Ook kan er bij een ander dorp op bezoek gegaan worden. De hele bevolking (plusminus 250 man en vrouw, ik weet niet of de zigeuners uit het dorp mee mogen) wordt in bussen gepropt en aldaar wordt een programma afgewerkt. Een aantal jaren geleden had men zich drankmatig misdragen tijdens zo'n bezoek en dan kan de Polgarmeister verordonneren dat men het jaar daarop voor straf per bus (zonder airco) naar Boedapest moet om het parlement te bezoeken (zonder drank).
De burgemeester past op ons huis en maait het gras. Daarvoor moet hij elk jaar geld hebben en het is elk jaar weer afwachten of er geen verhoging komt. In mei wordt deze betaling gedaan. Aangezien de burgemeester geen enkel woord over de grens spreekt, verlopen de gesprekken altijd tamelijk moeizaam. Ook dit jaar moest er weer betaald worden. Dat gaat volgens een vast scenario: ik loop op zijn erf, roep hard JONAPOT (goedendag), dan komt de buurvrouw naar buiten, begint met haar armen te zwaaien, komt op mij af, zoent mij 2 maal (ze heeft een snor, dus schuurt wat), brabbelt wat, daarna moet ik oma nog een hand geven, die in het Hongaars vertelt dat ze inmiddels 92 is (zij staat in een hoek van 90 graden want rugklachten). Dan komt de burgemeester naar buiten, schudt de hand en naar binnen. Palinka (de plaatselijke zelfgemaakte genever)? Nem kuszunum (neen dankuwel, daar word ik blind van), wijntje? Jo (dat is goed). Daarna begint het tellen van de bankbiljetten: 150.000 forint. Rond de 100.000 begint hij al bedenkelijk te kijken. Ik ook denken: wat zou er nu weer aan de hand zijn; ik vermoed: inflatio. Na de 150.000 uitgeteld te hebben, vraag ik of het goed is. Er wordt een beetje droef gekeken. De vrouw brabbelt wat, de man ook; ik doe net of het niet begrijp. Daarna beginnen ze een grasmachinebeweging na te doen en het woord BENZIN te roepen. Ik begrijp het: de benzine voor de grasmachine is duurder geworden. Ik leg 5.000 forint op tafel. Niet genoeg dus. Nog 5.000 er bij. Ze knikken. We praten nog wat, voor zover dat lukt. Ik vertel ze dat HOLNAP (morgen) alles gemaaid moet zijn (maak dezelfde maaibeweging als zij hebben gemaakt hebben) en loop naar huis, onderweg nadenkend over wat ze volgend jaar kunnen verzinnen.
De foto is een tafereeltje in het dorp.

Howe

Uneven Light of Day ("Alegrías", Howe Gelb & A Band of Gypsies) from eureka music on Vimeo.

Vandaag verkiezingen. Weinig tijd dus, maar nog wel een splinternieuw videoke van Howe en een Band of Gypsies gevonden. Vet nondeju!