c-17

De eerste keer dat ik deze foto zag, was tijdens mijn zaterdagmiddagsessie in de La Folie alwaar ik de kranten dan doorneem. Op dat moment is het rustig, er staat altijd wel een goed muziekje op, er lezen nog 2 anderen de krant en degene die achter die bar staat, weet wat ik moet hebben.
Ik draaide een pagina om en zag de foto hiernaast ter grootte van een A4 (klik) met daaromheen alleen tekst (geen reclames). Hij spetterde er uit. Ik zat even verdoofd te kijken en zei tegen S.: 'heb je die foto gezien?' met m'n hoofd wijzend naar de krant. Hij knikte. Ik was verbaasd dat ik zo geraakt was door de foto, maar het leven gaat verder. Gisteren las ik een recensie over de memoires van Rumsfeld, Amerikaans Minister van Defensie ten tijde van de Irak-oorlog, gekwalificeerd door Henry Kissinger als een 'skillful, even ruthless, bureaucratic infighter' ofwel een capabel, meedogenloos, bureaucratisch kantoorbeest. Er stond ook een foto van Rumsfeld in een C-17 (de foto hieronder). Ik ging op zoek naar bovenstaande foto en vond hem. Ik heb er nog een keer bekeken met ... ja, met wat eigenlijk?
Rechtsonder op de foto zit Rumsfeld (blauwe overhemd). Zoals het hoort zonder kompjoeter. Een echte leider heeft geen kompjoeter. De rest aan de tafel is bezig om Rumsfeld's imago als meedogenloos kantoorbeest vorm te geven, hij zet de lijnen uit. Verderop in het vliegtuig lopen, staan, hangen, liggen, slapen mensen. Wat opvalt zijn de witte dozen met groene opdruk. Ze liggen er bij als vaste waarden. Voedselpakket? Zuurstofmasker? Daarnaast straalt alles een zekere sereniteit uit die je niet zou verwachten in een vliegend Ministerie van Defensie in oorlogstijd. Nog steeds begrijp ik niet, waarom dit beeld mij zo intrigeert.
De foto boven is mentaal, fysiek en juridisch eigendom van David Hume Kennerly (bedankt!) en hoogstwaarschijnlijk uit 2006 en vrijwel zeker niet uit dezelfde fotosessie van de foto hieronder of ze moeten de vlag achterin weggehaald hebben en Rumsfeld moet zich verkleed hebben. Echter, Amerikanen zijn tot alles in staat. Onderstaande foto dateert uit 2003 (zeggen ze) en is eigendom van AP (ook bedankt!).

K.

K. wil naar Nederland komen om hier een bestaan op te bouwen. K. heeft niet de Nederlandse nationaliteit, heeft hier wel een tijd (8 jaar) gewoond, gewerkt en belasting betaald en is toen door Rita Verdonk het land uitgeschopt omdat er een (1) document niet in orde was. K. is daarna naar het verre en verwarde Hongarije gegaan om daar zijn tandheelkundestudie te beginnen. K. heeft altijd het plan gehad om terug te gaan naar Nederland. Op de vraag waarom hij naar Nederland terug wilde, kwam hij met het volgende antwoord: in een land waar de sociale wetten zo sociaal zijn en waar de samenleving zo veel zorg geeft aan onderwijs, bejaarden, gehandicapten en anderen die net buiten het 'normale' vallen kan ik afmeten hoe het met 'de staat van het land staat qua normen en waarden'. K. is geen domme jongen en en bovendien bereisd; heeft in de Joe Es of Ee, Turkije, Iran, Nederland en misschien nog wat landen gewoond. Ik vertelde hem dat er de laatste jaren nogal wat veranderd was. K. kan bijvoorbeeld moeiteloos beginnen als tandarts omdat het er op het onderwijs de laatste 10 jaar zo veel gekort wordt dat universiteiten te weinig tandartsen af kunnen/mogen leveren (tandheelkunde is een dure studie, dus financieel/bedrijfsmatig niet aantrekkelijk voor de Nederlandse overheid).
Inmiddels zijn we zo ver dat Schaap van Verstandsverbijsteringsveldt jonge epileptici en gehandicapten geen speciaal onderwijs meer gunt. Daarnaast moeten van Gauleiter W. en zijn fascistoïde vriendjes de allochtone dieren verdwijnen, terwijl een Schotse Hooglander toch echt een EU-beest is en vrijheid van handel en reizen heeft.
K. is wel een jongen die als hij iets in zijn hoofd heeft, het meestal wel voor elkaar krijgt, dus 24 juni zal hij in Hongarije afstuderen en 1 juli zal hij hier beginnen als tandarts. Hij wordt in het tandartscollectief met open armen ontvangen, want er zijn te weinig Nederlandse tandartsen. Als dank hiervoor mag zijn vrouw het eerste jaar Nederland niet in. Juist ja, Absurdistan A.D. 2011 en het eind is nog niet in zicht.
Als opknapper 'Down by the Water' van the Decemberists

8 Tikken

Afgelopen weekeinde raakte iedereen niet uitgesproken over de omhaal van Rooney. Zelfs Dzjek van Gelder kon het opbrengen om een niet-Amsterdammer een compliment te geven. Uiteraard was ik het niet eens met Dzjek en wederom bleek dat Dzjek helemaal geen verstand heeft van voetbal, maar wel verstand van circus. Wat Rooney deed was mooi, maar Van Basten en wat Duitsers hadden het al veel eerder gedaan en voor de rest is het niets meer of minder dan een gelukte circusact: applaus dus. 's Middags dacht ik nog: het zal toch niet? Maar het onvermijdelijke gebeurde.
De ware aard van Dzjek kwam weer bovendrijven: door de omhaal van Rooney te laten zien, kon hij voor de zoveelste keer een bruggetje naar Amsterdam slaan: Waar hebben we dit eerder gezien, jongens? en zijn oogjes twinkelden. Jawel, bij Ajax tegen Den Bosch in 1934 of nog eerder. Voor de zoveelste keer Van Basten dus.
Goed Dzjek, nu een echt lesje in voetballen in onderstaand fillumpje. Na 3 minuut 42 begint het feest. Arsenal ontfutselt de bal; 8 tikken en 12 seconden later ligt de bal in het net. Dat is voetbal Dzjek!

http://www.lovefooty.net/arsenal-vs-wolves-highlights-12th-february-2011/

Dead End Street

Vandaag even 'n korte, want ik ben met van-alles-en-nog-veel-meer bezig. In deze kroeg in Hongarije kun je voor 2 Euro of zoiets een 3-gangen maaltijd naar binnen werken. Daarnaast is de drank ook aan de goedkope kant. Er zit van alles binnen. Kleine zelfstandigen, lectoren, ambtenaren en gedurende de hele dag een klein aantal uitkeringsgerechtigden die van hun weinige geld toch elke dag net genoeg dronken worden om niet lastig te zijn en net wel kunnen overleven (a delicate balance!). Een zekerheid hebben deze mannen en ook een enkele vrouw: de laatste openbare gelegenheid die zij bezocht zullen hebben voordat ze zullen overlijden, zal bovenstaande zijn.
Voor hun Dead End Street van de Kinks.

Niet-roker

Iedereen die stopt met roken, komt ook met de moeilijke momenten in aanraking. Het zijn inmiddels clichés geworden: de sigaret na het avondeten, de 1ste sigaret van de dag en uiteraard de sigaret bij drankgebruik. De normale valkuilen dus. Deze valkuilen zijn nog wel te omzeilen, maar wat met de 5 sigaretten waar het eigenlijk om gaat? De 5 keer dat je uit je werkomgeving even naar buiten kan/mag om een paar kalmerende hijsen te nemen, desnoods bij windkracht 8 en een gevoelstemperatuur van -15. Het zijn vaak ook de momenten dat er lucide gedachten door het hoofd dwarrelen. Het zijn ook de momenten waarop je ongedwongen informeel van alles kunt regelen. Deze momenten zijn nu weg! Ik moet het nu doen met een gevulde koek en extra boterhammen. Het volgende sigaretmoment spookt al weer door mijn hoofd; dadelijk ga ik naar huis (ik tiep dit stukje in rooktijd) en dan stak ik op weg naar de auto er weer een op. Gewoonte dus, want mijn lijf zit er nog niet op te wachten. Dat komt nog, na een week of 6, als je denkt dat je de zaak onder controle hebt. Rond die tijd zal de dagelijkse ergernis opgelopen zijn tot abnormale proporties en ondanks dat er genoeg 'afreageermensen' rondlopen, zullen zij ook niet meer functioneren. Op dat moment is al vaak genoeg de duivel in mij gevaren. Over 6 weken is het eind maart; de tijd van de voorjaarsklassiekers. Daarna begint definitief de lente. Ik moet denken aan Oblomow, de hoofdpersoon (lage, verarmde adel) uit de gelijknamige roman van Gontsjarow. De eerste 150 pagina's zit (ligt) hij in zijn muffe, vervallen stadshuis depressief te zijn. Het is donker, het is koud, het stinkt, het is vochtig, het is verval zonder decadentie, het is niets, het is februari aan het eind van de 19e eeuw ergens in een Russische stad. De hoofdpersoon durft al weken een brief niet open te maken omdat hij onheil verwacht. Eind maart gaat hij naar een van zijn landgoeden en alles komt goed. Snel maar weer een keer lezen, Oblomow van Gontsjarow. En u ook. Als ik die 1ste 150 pagina's door ben, hoef ik ook niet meer te roken.
Op de foto sta ik mijn op 5 na laatste sigaret te roken in de Rotterdamse Witte de Withstraat schuin tegenover café de Witte Aap en 75 meter links van de zaak waar ze het beste broodje warm vlees ter wereld maken. Er zijn slechtere plekken op deze aardkloot te bedenken om je op 5 na laatste sigaret te roken.

Museum

Vandaag naar De Kunsthal geweest om daar Edvard Munch te bekijken. Ik ben eigenlijk geen museumbezoeker; ik kijk te snel en te slordig om er goed van te kunnen genieten. Zoals te doen gebruikelijk in een Nederlands museum was het weer een flinke wanorde. Waar in andere landen in alle rust wordt gekeken en op gedempte toon wordt gesproken, gaan hier alle trossen los. Het begint al bij de kinderen die zo nodig mee moeten. Deze producten van een hoogstwaarschijnlijk goed bedoelde, maar volledig mislukte opvoeding hebben nooit geleerd om op basis van de locatie hun gedrag aan te passen, dus 'alles moet overal kunnen'. De radiografisch bestuurbare auto moet mee en daar worden dan weer de schenen van bejaarden met rollators mee bewerkt. Bovendien schreeuwen ze er maar op los, waardoor ik mijn zoektocht naar vervreemding al 10 stappen na de ingang ben gestaakt. Ik keek rond en liep anderen in de weg en zij liepen mij weer in de weg. Ik besloot om de Munch-tentoonstelling te verlaten en elders in het gebouw een rustig stuk te zoeken. Dat viel mee, er waren ook plaatsen waar ik me zowaar in een museum waande. Ik liep rustig rond en liep zowaar nog een keer terug naar bovenstaande foto die me enkele minuten eerder was opgevallen. Er was toch iets gebeurd! Het bezoek was, ondanks alles een succes geworden.
Bovenstaande foto is van Stan Douglas, is getiteld Hastings Park 16 July 1955 en stamt uit 2008 (klik op foto voor vergroting).
Citaat: Douglas re-construeert een scene uit 1955 op de paardenracebaan van zijn geboortestad Vancouver. De modellen dragen kleding uit de jaren '50 waardoor ze lijken te zijn weggelopen uit een film. Douglas fotografeert ze op momenten wanneer ze even niet op hun hoede zijn. Met meer dan 30 foto's stelt hij vervolgens het uiteindelijke resultaat samen. Bron: I promise to love you, Cardic Collectie.

Tot u spreekt ... (3)

Zelfstandige naamwoorden dan wel eigen namen:
sukkel, loser, slapjanus, NSB'er, Stasi-informant, KGB-agent, Farizeeër, hypocriet, landverrader, schurk, schoft, zwakkeling, PVV-stemmer, leugenaar, zwakkeling, draaikont, Dzjek de Vries en natuurlijk lafaard.
Bijvoeglijke naamwoorden: verschrikkelijke, vreselijke, achterbakse, schofterige, etterende, misselijkmakende, misselijke, vunzige, schijterige, zeikerige.