8 Tikken

Afgelopen weekeinde raakte iedereen niet uitgesproken over de omhaal van Rooney. Zelfs Dzjek van Gelder kon het opbrengen om een niet-Amsterdammer een compliment te geven. Uiteraard was ik het niet eens met Dzjek en wederom bleek dat Dzjek helemaal geen verstand heeft van voetbal, maar wel verstand van circus. Wat Rooney deed was mooi, maar Van Basten en wat Duitsers hadden het al veel eerder gedaan en voor de rest is het niets meer of minder dan een gelukte circusact: applaus dus. 's Middags dacht ik nog: het zal toch niet? Maar het onvermijdelijke gebeurde.
De ware aard van Dzjek kwam weer bovendrijven: door de omhaal van Rooney te laten zien, kon hij voor de zoveelste keer een bruggetje naar Amsterdam slaan: Waar hebben we dit eerder gezien, jongens? en zijn oogjes twinkelden. Jawel, bij Ajax tegen Den Bosch in 1934 of nog eerder. Voor de zoveelste keer Van Basten dus.
Goed Dzjek, nu een echt lesje in voetballen in onderstaand fillumpje. Na 3 minuut 42 begint het feest. Arsenal ontfutselt de bal; 8 tikken en 12 seconden later ligt de bal in het net. Dat is voetbal Dzjek!

http://www.lovefooty.net/arsenal-vs-wolves-highlights-12th-february-2011/

Dead End Street

Vandaag even 'n korte, want ik ben met van-alles-en-nog-veel-meer bezig. In deze kroeg in Hongarije kun je voor 2 Euro of zoiets een 3-gangen maaltijd naar binnen werken. Daarnaast is de drank ook aan de goedkope kant. Er zit van alles binnen. Kleine zelfstandigen, lectoren, ambtenaren en gedurende de hele dag een klein aantal uitkeringsgerechtigden die van hun weinige geld toch elke dag net genoeg dronken worden om niet lastig te zijn en net wel kunnen overleven (a delicate balance!). Een zekerheid hebben deze mannen en ook een enkele vrouw: de laatste openbare gelegenheid die zij bezocht zullen hebben voordat ze zullen overlijden, zal bovenstaande zijn.
Voor hun Dead End Street van de Kinks.

Niet-roker

Iedereen die stopt met roken, komt ook met de moeilijke momenten in aanraking. Het zijn inmiddels clichés geworden: de sigaret na het avondeten, de 1ste sigaret van de dag en uiteraard de sigaret bij drankgebruik. De normale valkuilen dus. Deze valkuilen zijn nog wel te omzeilen, maar wat met de 5 sigaretten waar het eigenlijk om gaat? De 5 keer dat je uit je werkomgeving even naar buiten kan/mag om een paar kalmerende hijsen te nemen, desnoods bij windkracht 8 en een gevoelstemperatuur van -15. Het zijn vaak ook de momenten dat er lucide gedachten door het hoofd dwarrelen. Het zijn ook de momenten waarop je ongedwongen informeel van alles kunt regelen. Deze momenten zijn nu weg! Ik moet het nu doen met een gevulde koek en extra boterhammen. Het volgende sigaretmoment spookt al weer door mijn hoofd; dadelijk ga ik naar huis (ik tiep dit stukje in rooktijd) en dan stak ik op weg naar de auto er weer een op. Gewoonte dus, want mijn lijf zit er nog niet op te wachten. Dat komt nog, na een week of 6, als je denkt dat je de zaak onder controle hebt. Rond die tijd zal de dagelijkse ergernis opgelopen zijn tot abnormale proporties en ondanks dat er genoeg 'afreageermensen' rondlopen, zullen zij ook niet meer functioneren. Op dat moment is al vaak genoeg de duivel in mij gevaren. Over 6 weken is het eind maart; de tijd van de voorjaarsklassiekers. Daarna begint definitief de lente. Ik moet denken aan Oblomow, de hoofdpersoon (lage, verarmde adel) uit de gelijknamige roman van Gontsjarow. De eerste 150 pagina's zit (ligt) hij in zijn muffe, vervallen stadshuis depressief te zijn. Het is donker, het is koud, het stinkt, het is vochtig, het is verval zonder decadentie, het is niets, het is februari aan het eind van de 19e eeuw ergens in een Russische stad. De hoofdpersoon durft al weken een brief niet open te maken omdat hij onheil verwacht. Eind maart gaat hij naar een van zijn landgoeden en alles komt goed. Snel maar weer een keer lezen, Oblomow van Gontsjarow. En u ook. Als ik die 1ste 150 pagina's door ben, hoef ik ook niet meer te roken.
Op de foto sta ik mijn op 5 na laatste sigaret te roken in de Rotterdamse Witte de Withstraat schuin tegenover café de Witte Aap en 75 meter links van de zaak waar ze het beste broodje warm vlees ter wereld maken. Er zijn slechtere plekken op deze aardkloot te bedenken om je op 5 na laatste sigaret te roken.

Museum

Vandaag naar De Kunsthal geweest om daar Edvard Munch te bekijken. Ik ben eigenlijk geen museumbezoeker; ik kijk te snel en te slordig om er goed van te kunnen genieten. Zoals te doen gebruikelijk in een Nederlands museum was het weer een flinke wanorde. Waar in andere landen in alle rust wordt gekeken en op gedempte toon wordt gesproken, gaan hier alle trossen los. Het begint al bij de kinderen die zo nodig mee moeten. Deze producten van een hoogstwaarschijnlijk goed bedoelde, maar volledig mislukte opvoeding hebben nooit geleerd om op basis van de locatie hun gedrag aan te passen, dus 'alles moet overal kunnen'. De radiografisch bestuurbare auto moet mee en daar worden dan weer de schenen van bejaarden met rollators mee bewerkt. Bovendien schreeuwen ze er maar op los, waardoor ik mijn zoektocht naar vervreemding al 10 stappen na de ingang ben gestaakt. Ik keek rond en liep anderen in de weg en zij liepen mij weer in de weg. Ik besloot om de Munch-tentoonstelling te verlaten en elders in het gebouw een rustig stuk te zoeken. Dat viel mee, er waren ook plaatsen waar ik me zowaar in een museum waande. Ik liep rustig rond en liep zowaar nog een keer terug naar bovenstaande foto die me enkele minuten eerder was opgevallen. Er was toch iets gebeurd! Het bezoek was, ondanks alles een succes geworden.
Bovenstaande foto is van Stan Douglas, is getiteld Hastings Park 16 July 1955 en stamt uit 2008 (klik op foto voor vergroting).
Citaat: Douglas re-construeert een scene uit 1955 op de paardenracebaan van zijn geboortestad Vancouver. De modellen dragen kleding uit de jaren '50 waardoor ze lijken te zijn weggelopen uit een film. Douglas fotografeert ze op momenten wanneer ze even niet op hun hoede zijn. Met meer dan 30 foto's stelt hij vervolgens het uiteindelijke resultaat samen. Bron: I promise to love you, Cardic Collectie.

Tot u spreekt ... (3)

Zelfstandige naamwoorden dan wel eigen namen:
sukkel, loser, slapjanus, NSB'er, Stasi-informant, KGB-agent, Farizeeër, hypocriet, landverrader, schurk, schoft, zwakkeling, PVV-stemmer, leugenaar, zwakkeling, draaikont, Dzjek de Vries en natuurlijk lafaard.
Bijvoeglijke naamwoorden: verschrikkelijke, vreselijke, achterbakse, schofterige, etterende, misselijkmakende, misselijke, vunzige, schijterige, zeikerige.

Umar Bin Hassan

Op 2 februari, in het bericht over Bertus Hendriks staat onder meer het volgende:
'hoogstwaarschijnlijk wordt over een paar dagen de chef-staf van het leger, Umar Bin Hassan, naar voren geschoven om een overgangsregering te vormen. Deze man is getrouwd met de achternicht van koning Faroek van Saoedi-Arabië, waardoor hij zowel door de Arabische wereld als een acceptabele machtsfactor wordt gezien alsook door de protesterende massa. Daarnaast heeft hij ook al bewezen dat hij in het Midden-Oostenconflict een belangrijke factor kan zijn als het gaat om de gewapende vrede tussen Israël en de Palestijnen niet te laten escaleren in een gewapend conflict. Bovendien heeft hij door de militaire oefeningen met de Amerikanen ook een goede band met John Kerry, hoofd van de Senaatscommissie voor Buitenlandse Zaken.' Bovenstaande zinnen zijn volledig fictief ...
Ze waren in die zin fictief dat Bertus het toen al had over de chef-staf van het leger en naar nu blijkt, is zijn voorspelling voor een groot gedeelte uit aan het komen. Deze chef-staf heet in werkelijkheid Sami Eman en ik heb daar de naam Umar Bin Hassan gebruikt omdat die naam goed klinkt en er in mijn hoofd niets anders op kwam.
Wie is Umar Bin Hassan (op de foto rechts)? Hij is in feite een van de grondleggers van de rap en hip-hop. Was en is oorspronkelijk een dichter. Werd eind jaren '60 lid van de militante groep zingende dichters The Last Poets, raakte daarna min of meer in de vergetelheid en aan de verdovende drugsmiddelen, maar hoorde in de jaren '80-'90 zijn teksten weer terugkomen bij de toenmalige rap en hip-hop generatie. Hij kwam uiteindelijk uit zijn crackdal en ik zag hem zowaar nog een keer in de grote wereldstad E. overtuigend optreden.
Als videoke een van hun tophits.

Molens

Tot voor een jaar of 2 geleden was de late vrijdagmiddag voor mij het moment om eens een potje verbaal ruzie te gaan maken met de diverse instanties. Maakte in feite niet uit met welke. De late vrijdagmiddag was het uitgelezen moment om de hulpdiensten van UPC, VGZ, ING of wie dan ook net voor het weekeinde begon, nog een flinke partij te ergeren en mijn ergernis te doen omkeren zodat het weekeinde met een leeg hoofd ingezet kon worden. Men was daar uitgeput en keek naar het weekeinde uit en bij mij was de irritatiefactor op zijn hoogst door de voorbije week op de inrichting. Strategisch dus het moment om meedogenloos toe te slaan.
Vrij veel ervaring opgedaan. Bij VGZ wordt standaard na 23 minuten de hoorn er op gesmeten, net als je aan de winnende hand bent. Bij UPC eindigde het gesprek altijd bij de dienst waar je het abonnement op kon zeggen en dan kwamen zij uiteindelijk wel met een hogere internetsnelheid of uitgebreider pakket of wat dan ook.
Momenteel is M.K. via Dagdingen bezig om de stumpers van de OV-maffia schriftelijk te terroriseren. Daarom vandaag een verplicht bezoek aan

http://martenhogeweg.nl/dagdingen/

Gelieve te beginnen bij 'Ik ben danig in mijn sas met het station in Maarheeze' om de chronologie te behouden.