Feest!

Later die avond vond ik mezelf terug, hangend tegen de muur in café Happy End. Het was carnavalsdinsdag en we hadden van de laatste 32 uur, 4 uur geslapen. Ik observeerde de omgeving; er werd gedanst op het biljart en achter in het café, de sfeer was desalniettemin relaxed. Sympathy for the Devil van de Stones weerklonk, daarna wat van Michael Jackson gevolgd door Joy Division. Carnaval in Eindhoven dus. Ik keek rechts van me. Hans H. was ook nog aanwezig en stond ook min of meer vanuit een andere kosmos de menigte te beschouwen. Het was de fase waarin fictie werkelijkheid kan worden en werkelijkheid fictie. De rest van de vrienden was verdwenen, ofwel uitgeput dan wel in een andere kroeg. We oudehoerden wat en dronken er nog een. Ineens kwam ze uit de menigte: blonde pruik, laarzen tot op de knieën en een witte lange lederen jas. Haar gezicht kwam me bekend voor, maar wie was het?
Dat moment gaan we de komende dagen vieren en daarom zal uw blogger tot volgende week maandag even afwezig zijn.

Bugac

Bugac is een nederzetting in de Hongaarse poesta. De poesta is net zoiets al een woestijn, maar dan enigszins begroeid; desolaat. Op zich opent dat perspectieven, want die verlatenheid is meestal reinigend voor het hoofd. Ik ben 5 dagen in Bugacs geweest en heb er echter nog steeds een licht trauma van. Vanuit Boedapest werd ik naar Bugacs vervoerd om daar m'n Hongaarse teamgenoten te ontmoeten waarmee we het curriculum voor het Hongaars moedertaalonderricht op het MBO zouden beschouwen en het 'Europa-proof' zouden gaan maken. Ik had het huidige curriculum al mogen zien en deze week zou ik met een plan moeten komen voor wat betreft herschikken, aanpassen en eventueel verbeteren. Ze hadden zelf ook al een voorstel gemaakt.
Dag 1 en 2 werd ik aan een kruisverhoor onderworpen. De achterliggende gedachte bij de Hongaren was dat een 'niet-Doctor' nooit capabel kon zijn om ook maar iets te zeggen over hun inhouden. Zij waren allemaal wel Doctor en dus universitair geschoold (een Hongaarse Doctor is net zoiets als een Nederlandse Doctorandus). Even terzijde: in Finland (momenteel onderwijsland nummer 1 in de EU), moet ook iedere docent universitair geschoold zijn; een docent verdient daar vrij middelmatig, maar docent is in Finland nog een soort eretitel en daarom nemen veel academici het matige loon voor lief.
Enfin, het examen heb ik overleefd en daarna was het mijn beurt om met ideeën te komen. Voor tweederde was ik het wel eens met de inhoud, maar sommige zaken gingen mij te ver. Die tijd konden we beter gebruiken. Het ging mij vooral om de overdosis literatuur. Een 17-jarige MBO'er Werktuigbouwkunde moest o.a. hele stukken uit Dante's La Divinia Comedia op kunnen zeggen en Ulysses van James Joyce gelezen hebben en kunnen duiden. Ik wist dat het moeilijk lag om hierin te gaan schrappen, maar m.i. moest er plaats gemaakt worden voor andere zaken zoals bijvoorbeeld het schrijven van een sollicitatiebrief of het maken van een testrapport of modificatieplan (hoefde waarschijnlijk voor 1989 niet, maar stond nog steeds niet in het lesprogramma -we spreken over 1993). De literatuur werd bovendien vrijwel niet in de context gezet, dus m.i. onzinnig tijdverlies voor een 17-jarige werktuigbouwkundige in opleiding. In mijn voorstel hield ik de Hongaarse literatuur wel in stand (was de enige manier om te kunnen onderhandelen). In de namiddag van dag 3 presenteerde ik mijn voorstel. Ze trokken zich terug. Ik keek naar buiten: leegheid. Mobiele telefoons waren er niet, televisie niet aanwezig. Radio: niet te verstaan. Heilige Internet: bestond nauwelijks. Ik had wat boeken bij me en een walkman, maar de spanning die vooraf ging aan het uiteindelijk oordeel zorgde er voor dat ik me ook daar niet op kon concentreren. Ik was ik, en niets meer of minder. Ik moest het even uitzoeken met wat er in mijn hoofd zat. Als ze m'n voorstel zouden afkeuren, zouden de komende weken een hel zijn. Ik was onzeker en vroeg me af waarom ik in dit avontuur was gedoken. Het panzio was leeg, op de beheerder na. Aan de drank ging ook niet, want mijn hersenen moesten in topvorm zijn bij mijn antwoord. Ik had geen auto en het weer nodigde niet uit om buiten te gaan lopen. Desolaat dus. Van alles en iedereen verlaten.
Na een uur of 2 kwam de delegatie terug, 8 mensen tegenover me. Ik verwachtte een lang betoog (typisch voor Hongaren en dat is een van hun positieve eigenschappen: retoriek staat hoog in het vaandel) met daarin veel gedetailleerde kritiek die ik wel op kon vangen. De tolk was echter kort en bondig: 'Agreed, but not accepted!' Enigszins verdoofd wankelde ik naar achteren en liet de zin op me inwerken. Het kwam uiteindelijk nog goed en achteraf bleek de intentie zuiver; ze wilden nog verder de discussie in.

Justin Townes Earle

Als een niet-muziekkenner aan mij vraagt: van welke muziek houd je nu eigenlijk, heb ik nog steeds geen duidelijk antwoord, ook omdat de smaak vrij divers is. Een stijl bevalt me de laatste jaren het meest en dat is Americana met een vleugje woestijnemotie. Maar ook die term is voor veel 'muzibeten' onduidelijk. Er zit wel een relatie met Amerika in, maar ook daar wordt van-alles-en-nog-wat gemaakt. Wat is Americana? Ik probeer het maar een keer te definiëren, met het gevaar dat ik de plank mis sla. Countrymuziek in de traditionele zin kent iedereen wel, maar dat is het dus niet, maar vormt wel een van de ingrediënten. Ook blues is bekend. Als de blues vermengd wordt met de oude country en daarbij nog een klein beetje Engelse folk wordt gedacht plus de Amerikaanse traditonals, dan ben je er wel zo'n beetje, denk ik. Ik kom er dus weer niet uit, merk ik.
Iemand die de Americana vrijwel akoestisch benaderd en voor het merendeel vanuit de country is Justin Townes Earle. Een ontdekking voor mij, de laatste weken. Zoon van Steve Earle (met als middelnaam Townes, naar Townes van Zandt), heeft af en toe problemen met de middelen, maar blijft zich muzikaal ontwikkelen. Zijn laatste plaat, Harlem River Blues, wordt als volgt beschreven:

Born in Nashville, now living in New York; Justin Townes Earle may be “country”, but don’t let that fool ya. This isn’t just music for dusty highways and distant frontiers. It’s also for dive bars and thrift stores, lonely nights at the movies and warm summer afternoons.

...and it’s got pretty much everything you could hope for: whisky-soaked melancholy, swaggering blues-rock and home-cooked soul. (bron: http://www.inertia-music.com).

Als videoke de titelsong van zijn laatste plaat.

http://www.youtube.com/watch?v=5LLqFF89UtU

Lokaal nieuws (2)

Het beste kunt u dit stukje niet lezen, want het slaat eigenlijk nergens op, zeker niet voor mensen buiten het stadsdeel Gestel-binnen-de Rondweg (alhoewel mijn dochter en haar vriend soms vanuit het vijandelijk stadsdeel Woensel-binnen-de-Rondweg komen om friet bij Kees te halen). Dit valt dus in de categorie totaal onbelangrijk, maar wel persoonlijk ingrijpend nieuws: Cafetaria Manders, ofwel 'Kees' stopt! Cafetaria Manders, 'tis niet anders, tis beter van Manders' stopt na 30 jaar trouwe arbeid en doet zijn cafetaria over aan de familie Chen en dat belooft niet veel goeds. Elke donderdag, frietdag sinds 20 jaar, ga ik daar voor het gezin vettigheid halen. Als Kees (rechts op de foto) en zijn familie naar hun buitenverblijf vertrekken voor 3 weken is het al paniek, maar nu stort er wederom een vaste waarde definitief in, want als een cafetaria overgenomen wordt door een Chinees of Vietnamees of wat dan ook aan Zuidoost-Aziatisch volk weten we genoeg; ze doen goed hun best, maar echte kwaliteit brengen ze niet. Ze kunnen het gewoon niet, net zoals wij geen Chinees moeten beginnen.
Cafetaria Manders is daarbij een cafetaria van het oude soort; een afhaalgedeelte (zie foto) en een zitgedeelte waar je het bestelde geserveerd krijgt op borden (Geen bakjes! eten aan de tafels!). Kees, zijn familie en wat loslopend personeel zorgen altijd in redelijk tempo dat hun kwaliteitsfriet bij de goede persoon komt. De laatste jaren begon Kees steeds krommer te worden en het onthouden van de bestellingen ging ook niet meer uit het hoofd (opschrijven dus). De prijs bepalen werd ook steeds moeilijker (rekenmachine).
Ik heb nooit veel gecommuniceerd met het personeel, maar in het zitgedeelte werd flink geoudehoerd over voetbal. Ik vrees met grote vreze dat de tent op 1 maart een week dicht gaat, geschilderd gaat worden, opgeleukt, er nieuwe moderne prijslijsten komen en het ergste; dat de vettigheid geproduceerd door de nieuwe eigenaar niet te vreten zal zijn. Hoe nu verder? In de nabijheid en zeker binnen de Rondweg is er geen fatsoenlijke vetschuur te bekennen. Ik weet het niet. Ik tob wel verder.

Pecs, 20 maart 1995 (2)

Rond 7 uur moesten we de trollenhut weer in. Opluchting alom; we gingen gourmetten op het nieuwe gourmetstel (hoogstwaarschijnlijk verkregen met Wereldbankgeld). Ik kon dus alles onder controle houden en eerst de anderen laten proeven. Als zij niet dood zouden neervallen, dan zat het wel safe. En zo geschiede! Tot 11 uur daar gebleven; hun nationalistische praatjes over Groot-Hongarije aangehoord met alles bij elkaar 2 inheemse borrels en 1 glas bier als ondersteuning.
Gelukkig mocht ik donderdagmiddag weer terug naar Budapest om B. te ontmoeten. Vrijdag tezamen naar Miskolc gegaan (zeer saaie stad met veel sociaal-revolutionaire bouw) om daar een geslaagde lezing van een uur of 4 te geven. B. had ook succes en dus was het in de trein terug zowaar gezellig mede door B.'s tolk (een voormalig Hongaars kampioene kogelstoten van 1.92 meter, waar we in het begin erg bang voor waren, vooral als ze met haar tas begon te zwaaien).
Morgen staat ons een zware dag te wachten; 's morgens een lezing en 's middags worden we naar Szeged vervoerd. Op zich is dat niet zo'n ramp (mooie stad met prima mensen om mee samen te werken), maar dit gebeurt wel door voornoemde heks uit Kecskemet en deze, op zich niet lange rit, gaat 3 tot 4 uur duren. Zij spreekt allen maar Hongaars en dat beheersen we niet; bovendien mogen we onderweg niet eten, drinken, lachen of tekenen van gezelligheid vertonen. Naast bovenstaande regelgeving is onze chauffeuse ook nog behept met het-zich-op-irritante-wijze-aan-de-snelheid-houden-of-zelfs-daaronder-zitten-syndroom.
Wederom een kruistocht dus. Maar goed, ook dit zullen we overleven.
Moge de Heilige Maagd Moeder Gods alsook de timmerman zich over U en de Uwen ontfermen.

Pecs, 20 maart 1995 (1)

Beste Hans en andere niet-PCS (Permanent Critical Syndrom) lijders,

Maandagmorgen, rond 12.00 dus. Vandaag vrij en het afgelopen weekeinde heeft redelijk ten dienste gestaan van koning A. en prins Nicotine. Vandaar ook een niet 100% handschrift alsook veel doorhalingen, vermoed ik, want de geest wil wel weer, maar het lichaam begrijpt dit nog even niet. Afgelopen dinsdag, woensdag en donderdag heb constant verkeerd in de nabijheid van de 'heks van Kecskemet', een zwaar PCS-geval. Niet alleen zwaarmoedig, maar ook lelijk, hoogstwaarschijnlijk immer in een zware overgang verkerende, eigenwijs, onbeschoft (dacht dat ik veel ouder was dan 39 jaar en zei dit ook nog en begon daarna met haar tolk te smiespelen), doortrapt en altijd op zoek naar de moeilijkste oplossing of liever nog: een nieuw en omvangrijker probleem. Desalniettemin zijn we toch tot een consensus gekomen; vraag blijft of deze trol dit later gaat ontkennen of niet, want ook voor dit soort achterbakse tactieken schrikt deze dame niet terug.
Woensdagavond werd ik uitgenodigd in haar trollenkot om een maaltijd te genieten. De middag daarvoor werd ik aan haar man geketend zodat ik niet kon ontsnappen. Wat mij in hoge mate verbaasde was dat ze ten eerste een man had (trollen trouwen volgens mij nooit) en dat deze man geen tovenaar o.i.d. was. Neen, een cultureel onderlegd, aimabel, aardig en niet eens onderdanig type. Het werd nog gezellig ook. Helaas kon ik mij geen moed indrinken voor de avond. Het mocht eens gezellig worden!
De hele middag heb ik met waanbeelden rondgelopen betreffende de avond: de trol achter allerlei borrelende potten met daarin mengsels van reptielachtigen en giftige Hongaarse planten. Ze had ook een muts op enz. Alle stereotypen schoten door het hoofd en wilden niet verdwijnen.

Morgen deel 2 over de maaltijd en ander Hongaars leed uit de 90-er jaren.

Dader onbekend

Hier lig ik dan; volledig gevloerd door de bureaucratie. En ik kan niemand direct schuldig verklaren, dat is het vervelende. In al mijn onbenulligheid heb ik een tijd geleden gevraagd aan een leidinggevende wat belangrijker is: geld of onderricht. Geld was zijn duidelijke antwoord. Ik ben echter een zaak vergeten:

na GELD komen ook nog PROCEDURES en dan komt het onderwijs pas.
Op procedures wordt een opleiding door de alom tegenwoordige KGB-troepen van de onderwijsinspectie getsjekt. Ze hebben weer een aanval gepland. Dus flinke paniek en verwarring. Document examenregeling, toetsplannen, examenplannen, verantwoordingsinstrument per exameninstrument, cohort 2007, verantwoordingsmatrix, kwalificatiedossier, cesuur per opgave, summatief, formatief, crebonummer, opleidingsmatrijs, toetsmatrijs etc. Allemaal formulieren en ze moeten ook nog in orde zijn. Geen inspecteur zal een voet in klas zetten.
Wie is schuldig? Wat kunnen we hieraan doen? Niets! De schuldigen zijn niet mijn leidinggevenden, want zij worden weer gedwongen door het College van Bestuur. En zij zijn ook niet schuldig, want zij worden weer gedwongen door de inspectie. En de inspectie is ook niet schuldig want zij worden weer gedwongen door het ministerie. En het ministerie is ook niet schuldig, want zij worden weer aangestuurd door een minister en de minister wordt weer gecontroleerd door de 2e Kamer en dat zijn wij.
Kafka dus.