Hongaars bezoek

Enige weken geleden waren er Hongaarse docenten en 1 directeur/controleur op bezoek om kennis te nemen van het onderwijs alhier. Het was de gebruikelijke troosteloosheid en mismoedigheid die ze uitademden. Na enige formele uitleg, kwamen we in de informele sector terecht. Aangezien ze in buurt van ons landgoed wonen, kon ik ook regionale vragen stellen. Was de snelweg Boedapest - Pecs al klaar (had al in 2007 gebeurd moeten zijn). Neen, maar men verwachtte op 31 maart aanstaande de officiële opening. Daar waren ze natuurlijk wel blij mee. Neen, want de tol kon niet met hun lerarensalaris betaald worden. En hoe stond het met Pecs als Europa Kultuurstad 2010? Daar schoot het ook niet op. Viele Korruptio etc. Zie webcamfoto van het belangrijkste plein (hedenmiddag rond 17.48, had 1 januari klaar moeten zijn).
Ik besloot het over een andere boeg te gooien: of er al sprake was van ROC-vorming in Hongarije. Treurig knikten ze ja (de directeur/controleur knikte overigens 'vrolijk ja'; zag hoogstwaarschijnlijk het grote graaien voor zichzelf al aankomen). De docenten vertelden dat zoiets zou alleen maar meer Korruptio en Burokratio zou opleveren. Ik moest ze gelijk geven. Ik vertelde ze dat we er hier inmiddels achter waren dat heel die ROC-vorming van kolossale leerfabrieken met waterhoofden aan overhead inmiddels al weer ter discussie stond en er al weer krachten speelden om de heel de zaak terug te draaien naar kleine beheersbare scholen. Ik vertelde dat ze het beste niets konden veranderen. Het klimaat klaarde meteen op; een glimlach brak door (niet bij de directeur/controleur); er begon kleur op de vale hoofden te komen (bij de directeur/controleur van woede). We namen als vrienden afscheid. Behalve van de directeur/controleur dan.

Dinsdag: Angstdag

Ingegeven door het idee om de burger eronder te houden, biedt Staatszender 1 het volgende programma elke dinsdag aan:
19.25 - 20.00 Afslag UMC Utrecht; u kunt ziek worden en doodgaan;
daarna nieuws;
20.30 - 21.05 Op de Bon; als u niet doet wat wij willen, krijgt u een bon;
21.05 - 21.50 Opgelicht?!; als u niet oppast, wordt u opgelicht;
21.50 - 22.30 Opsporing Verzocht; er lopen misdadigers rond die u willen bestelen en/of vermoorden;
22.30 - 23.05 De Rijdende Rechter; ellende met de buren.
Voor straf een mooi liedje:
http://www.youtube.com/watch?v=e9TXH_zR7C8

10 Terrassen (12a)

Dit café (en bijbehorende terras) heet 'de 2 Heere' en is gelegen in Geldrop. Tamelijk toepasselijk, want op dit terras sprak ik met God (ik ben uiteraard die ene Heere en God is die andere Heere) over A.D. 2010 (zie zondag 28 februari). God is niet zichtbaar, want mag niet digitaal vertoond worden: Leviticus 17:12 'Gij zult geen digitale afbeeldingen van de Heere op het Heilige Internet vertonen', en ik was even binnen, dus Hij zit er wel, maar u ziet Hem niet en mij ook niet.
Ik vroeg Hem hoe het toch kwam dat het Anno Domini, in het jaar onzes Heren, 2010 toch zo'n enorme puinhoop was. God kwam met het bekende antwoord:'Jullie hebben het allemaal zelf veroorzaakt en ik heb er alles aan gedaan om jou' en hij wees naar mij, 'te activeren om aan al die ellende een eind te maken, want jij bent de Verlosser.' Ik schrok en zei:'Maar God, hoe kun Je (ik mag God tutoyeren) dit nu zeggen? Ik heb nooit begrepen dat ik degene ben die de mensheid moet verlossen.' God antwoordde:'Ik heb je genoeg proberen te irriteren met bijvoorbeeld vunzige garnaalkroketten, Dzjek de Vries, Bertje, het Lekkende Leeghoofd, Frau Loudmouth, de onderwijsgestapo, Gauleiter W., BUMA-STEMRA, spindokters, bewakingsapen, de Hongaarse landsaard, ringbandterroristen, Kees -de competenties voorbij-, lelijke pleinen, de Nederlandse Horeca, spretsjiets, Hopman Plasterk, Van Verstandsverbijsteringsveldt en veel andere zaken.' Ik keek Hem aan en zag dat Hij het meende. 'Dat geblog is niet voldoende' vervolgde Hij, 'je zult er nog iets anders bij moeten verzinnen.' Ik begon te zweten, ik had helemaal geen zin om de Verlosser te zijn. Er viel een stilte. 'Ik zal er over nadenken, maar ik beloof niets', zei ik. Daar zat ik dan, al het leed van de hele wereld toch op mijn toch al zo tengere schouders met de Schepper tegenover me, die ook geen redding bood.
(Wordt over enige dagen vervolgd).

MAVIA O.

Marij is een paar maanden geleden weer een nieuw pad ingeslagen voor wat betreft de kunsten. Tegenwoordig dus niet alleen individueel, maar ook samen met Silvia. Dames die samen kunst maken zonder binnen de kortste keren in conflict te raken is al bijzonder, maar dat er daarnaast genoeg inspiratie is om op een vaste middag en een vaste tijd af te spreken en ook nog een paar doeken te creëren, is al helemaal bijzonder. Genoeg inspiratie en vermogen om elkaar vrij te laten, maar ook aan te vullen. Het ziet er daarnaast lekker fris en origineel uit. Bovendien verkoopt het ook nog.
Geniet van hun blog (elke week wel wat nieuws); voor de link zie hieronder en vanaf vandaag ook de zijkant van mijn eigenste blog.
http://mavia-art.blogspot.com

Wilco

Ik ben nog niet uitgedacht over A.D. 2010. Waar ik wel over ben uitgedacht en wat nog niet iedereen weet is wat de beste plaat van 2009 ook al weer was. Wilco dus, met de gelijknamige titel. Gelukkig ook nog live gezien. Het was weer doorbijten in de Effenaar. De bewakingsapen (hoogstwaarschijnlijk binnenkort allemaal lid van de stadscommando's) waren weer volledig in topvorm en we werden als veelbelovende jonge criminelen onthaald. De hersenlozen mutanten stonden weer schuimbekkend voor de ingang om iedereen het leven zuur te maken. Enfin, niet brutaal aankijken, kaartje geven, braaf doen wat de eencellige zegt en naar binnen. Daarna een goede plek vinden in een uitverkochte Effenaar. Valt niet mee, 80 % van het publiek had het assertiviteitscertificaat al behaald. Dat betekent dat als je in een uitverkocht zaal iets naar voren wilt of iemand raakt, je onmiddellijk een discussie aanmoest over 'hoe en waarom' en noem het maar op. Een soort Pechtold-publiek, zeg maar. Ik begin oud te worden, dacht ik nog, sta ik hier naar een bandje te luisteren dat D'66 publiek trekt, terwijl ze helemaal geen D'66-muziek maken.
Maar goed, de gifbeker was nog niet leeg. Drank halen in de Effenaar is een ramp. Te weinig bars en te weinig personeel. Gelukkig drinkt Pechtold-publiek niet veel en achter de bar heb je na verloop van tijd wel vrienden. Goed, er was voldoende drank, nog even walgen van de zaal zelf. Waarom heeft die zaal geen aparte uitgang? Waarom zijn de twaletten zo moeilijk bereikbaar?
Gelukkig maakten Jeff Tweedy en zijn vrienden bovenstaande ellende helemaal goed. Het was hun laatste optreden van de Europese tour en dan is het maar afwachten. Of heel goed, of niets. Heel goed dus! Jeff Tweedy zelf in vorm en ook fijn (links van hem op het fillumpje): een supergemeen Fenderbeest dat flink op het gitaartje aan het razen was, jawel, zet de slijptol maar aan! En soms ook nog een stukje Allman Brothers Band geluid zoals Hansl H. weer keurig wist op te merken. Het hoofd was weer schoon na afloop en zo hoort het. Het nummer onder de link heet Bull Black Nova en is niet geschikt voor kindertjes die snel emotioneel belast worden door gitaarlawaai.
http://www.youtube.com/watch?v=JVDuT3HaXRs

A.D. 2010

bron: NRC Handelsblad
Over wat dit precies betekent, ben ik al 2 weken aan het nadenken. Dinsdag uitsluitsel.

Vunzigheid

Op zaterdagmiddag kwam ik in horecagelegenheid Usine in de middelgrote provinciestad E. terecht. Usine is gevestigd in een oud Philips-gebouw. We hadden honger en vroegen de kaart. Op de kaart stonden, naast ongeveer 18 fouten tegen de Nederlandse taal, ook garnaalkroketten vermeld (of is het misschien garnalenkroketten?).
Ik mag inmiddels van mezelf stellen dat ik een expert op het gebied van garnalenkroketten ben. Aan de Belgische kust wordt een portie garnalenkroketten geserveerd op een ruim bord, 2 boterhammen, wat boter, enig groenvoer en nog wat mosterd of andere zuur. Voeg daarbij nog een fris biertje en een feestmaal is daar. De garnalenkroketten zijn uiteraard van een uitstekende kwaliteit. De garnalenragout heeft de juiste smaak en af en toe tref je een echte garnaal aan. De kroket heeft een krokante laag van de juiste kleur en smaak.
Ik heb al eerder geschreven over mijn teleurstellende ervaringen in de Nederlandse horeca, maar vanmiddag was het wel erg triest. Op een schoteltje werden 2 bleke kroketten geserveerd; er stond nog een klein schaaltje geschifte mosterd-mayonaise bij. Daarnaast lag nog 1/32 citroenschijf. Ik was verbouwereerd. Ik vroeg of er ook brood bij hoorde. Oh ja, dat waren ze vergeten. Snel werd een mandje met 3 stukjes stokbrood aangerukt. De garnalenkroketten bleken hol van binnen te zijn afgezien van enige garnalen. Geen ragout dus en na enige minuten stortte de kroketlaag van kroket 2 in elkaar. Een zielig gezicht, zeker omdat de kleur deed denken aan een TBC-patiënt van voor de 1e Wereldoorlog.
Omdat ik over veel doorzettingsvermogen beschik, heb ik de vunzigheid naar binnen gewerkt. Marij had een beenhammetje. Na ongeveer 30 minuten werden we allebei misselijk. We hebben elders nog wat drank genomen om de magen weer tot rust te krijgen.