10 Terrassen (12a)

Dit café (en bijbehorende terras) heet 'de 2 Heere' en is gelegen in Geldrop. Tamelijk toepasselijk, want op dit terras sprak ik met God (ik ben uiteraard die ene Heere en God is die andere Heere) over A.D. 2010 (zie zondag 28 februari). God is niet zichtbaar, want mag niet digitaal vertoond worden: Leviticus 17:12 'Gij zult geen digitale afbeeldingen van de Heere op het Heilige Internet vertonen', en ik was even binnen, dus Hij zit er wel, maar u ziet Hem niet en mij ook niet.
Ik vroeg Hem hoe het toch kwam dat het Anno Domini, in het jaar onzes Heren, 2010 toch zo'n enorme puinhoop was. God kwam met het bekende antwoord:'Jullie hebben het allemaal zelf veroorzaakt en ik heb er alles aan gedaan om jou' en hij wees naar mij, 'te activeren om aan al die ellende een eind te maken, want jij bent de Verlosser.' Ik schrok en zei:'Maar God, hoe kun Je (ik mag God tutoyeren) dit nu zeggen? Ik heb nooit begrepen dat ik degene ben die de mensheid moet verlossen.' God antwoordde:'Ik heb je genoeg proberen te irriteren met bijvoorbeeld vunzige garnaalkroketten, Dzjek de Vries, Bertje, het Lekkende Leeghoofd, Frau Loudmouth, de onderwijsgestapo, Gauleiter W., BUMA-STEMRA, spindokters, bewakingsapen, de Hongaarse landsaard, ringbandterroristen, Kees -de competenties voorbij-, lelijke pleinen, de Nederlandse Horeca, spretsjiets, Hopman Plasterk, Van Verstandsverbijsteringsveldt en veel andere zaken.' Ik keek Hem aan en zag dat Hij het meende. 'Dat geblog is niet voldoende' vervolgde Hij, 'je zult er nog iets anders bij moeten verzinnen.' Ik begon te zweten, ik had helemaal geen zin om de Verlosser te zijn. Er viel een stilte. 'Ik zal er over nadenken, maar ik beloof niets', zei ik. Daar zat ik dan, al het leed van de hele wereld toch op mijn toch al zo tengere schouders met de Schepper tegenover me, die ook geen redding bood.
(Wordt over enige dagen vervolgd).

MAVIA O.

Marij is een paar maanden geleden weer een nieuw pad ingeslagen voor wat betreft de kunsten. Tegenwoordig dus niet alleen individueel, maar ook samen met Silvia. Dames die samen kunst maken zonder binnen de kortste keren in conflict te raken is al bijzonder, maar dat er daarnaast genoeg inspiratie is om op een vaste middag en een vaste tijd af te spreken en ook nog een paar doeken te creëren, is al helemaal bijzonder. Genoeg inspiratie en vermogen om elkaar vrij te laten, maar ook aan te vullen. Het ziet er daarnaast lekker fris en origineel uit. Bovendien verkoopt het ook nog.
Geniet van hun blog (elke week wel wat nieuws); voor de link zie hieronder en vanaf vandaag ook de zijkant van mijn eigenste blog.
http://mavia-art.blogspot.com

Wilco

Ik ben nog niet uitgedacht over A.D. 2010. Waar ik wel over ben uitgedacht en wat nog niet iedereen weet is wat de beste plaat van 2009 ook al weer was. Wilco dus, met de gelijknamige titel. Gelukkig ook nog live gezien. Het was weer doorbijten in de Effenaar. De bewakingsapen (hoogstwaarschijnlijk binnenkort allemaal lid van de stadscommando's) waren weer volledig in topvorm en we werden als veelbelovende jonge criminelen onthaald. De hersenlozen mutanten stonden weer schuimbekkend voor de ingang om iedereen het leven zuur te maken. Enfin, niet brutaal aankijken, kaartje geven, braaf doen wat de eencellige zegt en naar binnen. Daarna een goede plek vinden in een uitverkochte Effenaar. Valt niet mee, 80 % van het publiek had het assertiviteitscertificaat al behaald. Dat betekent dat als je in een uitverkocht zaal iets naar voren wilt of iemand raakt, je onmiddellijk een discussie aanmoest over 'hoe en waarom' en noem het maar op. Een soort Pechtold-publiek, zeg maar. Ik begin oud te worden, dacht ik nog, sta ik hier naar een bandje te luisteren dat D'66 publiek trekt, terwijl ze helemaal geen D'66-muziek maken.
Maar goed, de gifbeker was nog niet leeg. Drank halen in de Effenaar is een ramp. Te weinig bars en te weinig personeel. Gelukkig drinkt Pechtold-publiek niet veel en achter de bar heb je na verloop van tijd wel vrienden. Goed, er was voldoende drank, nog even walgen van de zaal zelf. Waarom heeft die zaal geen aparte uitgang? Waarom zijn de twaletten zo moeilijk bereikbaar?
Gelukkig maakten Jeff Tweedy en zijn vrienden bovenstaande ellende helemaal goed. Het was hun laatste optreden van de Europese tour en dan is het maar afwachten. Of heel goed, of niets. Heel goed dus! Jeff Tweedy zelf in vorm en ook fijn (links van hem op het fillumpje): een supergemeen Fenderbeest dat flink op het gitaartje aan het razen was, jawel, zet de slijptol maar aan! En soms ook nog een stukje Allman Brothers Band geluid zoals Hansl H. weer keurig wist op te merken. Het hoofd was weer schoon na afloop en zo hoort het. Het nummer onder de link heet Bull Black Nova en is niet geschikt voor kindertjes die snel emotioneel belast worden door gitaarlawaai.
http://www.youtube.com/watch?v=JVDuT3HaXRs

A.D. 2010

bron: NRC Handelsblad
Over wat dit precies betekent, ben ik al 2 weken aan het nadenken. Dinsdag uitsluitsel.

Vunzigheid

Op zaterdagmiddag kwam ik in horecagelegenheid Usine in de middelgrote provinciestad E. terecht. Usine is gevestigd in een oud Philips-gebouw. We hadden honger en vroegen de kaart. Op de kaart stonden, naast ongeveer 18 fouten tegen de Nederlandse taal, ook garnaalkroketten vermeld (of is het misschien garnalenkroketten?).
Ik mag inmiddels van mezelf stellen dat ik een expert op het gebied van garnalenkroketten ben. Aan de Belgische kust wordt een portie garnalenkroketten geserveerd op een ruim bord, 2 boterhammen, wat boter, enig groenvoer en nog wat mosterd of andere zuur. Voeg daarbij nog een fris biertje en een feestmaal is daar. De garnalenkroketten zijn uiteraard van een uitstekende kwaliteit. De garnalenragout heeft de juiste smaak en af en toe tref je een echte garnaal aan. De kroket heeft een krokante laag van de juiste kleur en smaak.
Ik heb al eerder geschreven over mijn teleurstellende ervaringen in de Nederlandse horeca, maar vanmiddag was het wel erg triest. Op een schoteltje werden 2 bleke kroketten geserveerd; er stond nog een klein schaaltje geschifte mosterd-mayonaise bij. Daarnaast lag nog 1/32 citroenschijf. Ik was verbouwereerd. Ik vroeg of er ook brood bij hoorde. Oh ja, dat waren ze vergeten. Snel werd een mandje met 3 stukjes stokbrood aangerukt. De garnalenkroketten bleken hol van binnen te zijn afgezien van enige garnalen. Geen ragout dus en na enige minuten stortte de kroketlaag van kroket 2 in elkaar. Een zielig gezicht, zeker omdat de kleur deed denken aan een TBC-patiënt van voor de 1e Wereldoorlog.
Omdat ik over veel doorzettingsvermogen beschik, heb ik de vunzigheid naar binnen gewerkt. Marij had een beenhammetje. Na ongeveer 30 minuten werden we allebei misselijk. We hebben elders nog wat drank genomen om de magen weer tot rust te krijgen.

Bedelaar

Dit is een gedeelte van het lelijkste plein ter wereld (zie ook Franz Lehar, 14-6-2009), maar dat doet er even niet toe. Bij de ingang -ook deze keer, maar niet zichtbaar op de foto- van de kruidenier staan steeds vaker, meestal onduidelijke Oost-Europeanen, te bedelen. Zij worden ook wel BedelBulgaren genoemd (dank Marten). 1 Op de 4 keer gaf ik zo'n BedelBulgaar wat. Dat is niet veel, want ik heb een kruideniersverbod, maar af en toe moet ik door de omstandigheden gedwongen, toch naar binnen. Ongeveer een maand geleden zag ik een pasje bungelen aan de jas van de BedelBulgaar.
Op dit pasje was een pasfoto zichtbaar, zijn naam en nog wat zaken die ik niet goed kon zien. De BedelBulgaar was dus gecertificeerd! Zonder pasje wordt er niet gebedeld in dit land! Ik probeerde mij voor te stellen hoe e.e.a. in zijn werk was gegaan. Een of andere overheid (lokaal, provinciaal of landelijk) had beslist dat bedelaars geregistreerd moesten worden. Hier is uiteraard flink over vergaderd; daarna moest de BOD (BedelaarsOpsporingsDienst) op pad om alle niet gecertificeerde bedelaars op te sporen. Alle opgespoorde bedelaars moesten een cursus Bedelen op niveau 2 volgen (de BBL-variant). Nadat zij de cursus positief hebben afgesloten, moesten ze naar het Gemeentehuis om aldaar de pasjes af te halen bij loket 27b. Eerst wel een gecertificeerde pasfoto laten maken (het geld daarvoor niet bij elkaar bedelen, want nog niet gecertificeerd!!!). 3 Dagen wachten ('Wat? heeft u geen e-mailadres?' 'Nee, ik ben bedelaar.')
Daarna nog de 'draaginstructies' doornemen: uw pasje moet duidelijk zichtbaar aan de rechterkant van uw jas op borsthoogte hangen.
Dit scenario is natuurlijk niet de realiteit, want de meest BedelBulgaren spreken slecht Nederlands, zijn onwillig, hebben geen tijd want moeten bedelen enz. De werkelijkheid is nog vreselijker dan hierboven geschetst. Over wat deze uitwas kost, zal ik maar niet uitweiden.
Over 'n tijdje gaan ze terug naar het land van herkomst en vertellen de landgenoten over hun bedelcertificaat en -pasje en het rare land Nederland. Het wordt gezellig die avond.

Geen hoed?

Hopman en beestjesonderzoeker Plasterk (nog steeds dank aan Jeroen Brouwers) kan verder geen schade meer aanrichten in het onderwijs. Heeft hij overigens nauwelijks gedaan, want hij had het altijd te druk met de cultuur (recepties aflopen en interesse tonen), foto's maken (jawel met een echte Hasselblad) of zijn hoofd vertonen op de verrekijk en onzin uitslaan. Ook de afgelopen dagen weer veel te vaak gezien. Overigens komt onze hoedeman nog een keer aan de beurt wegens zijn dwaze optreden in DWDD enige weken geleden (over het onderwerp 'hun zeggen').
Er zijn echter belangrijkere dingen. Het Lekkende Leeghoofd aka Van Verstandbijsteringsveldt, ook wel Meisje Marja, weet nl. niet dat ze wel degelijk meerdere hoeden heeft. Daarnaast gaat ze zich vooral met onderwijs bezig houden.

(bron: nu.nl)
Ook dat nog! Normaliter ventileert ze de waanzin geformuleerd door haar ambtenaren en andere spretsjietterroristen braaf, maar nu gaat ze zich vooral op onderwijs richten. Dat betekent dat ze misschien zelf dingen gaat bedenken. We wachten in spanning en onzekerheid af. Ik heb de luiers reeds naar Den Haag gezonden. Ze gaat ook veel aandacht besteden aan het onderwerp 'vrouwen aan de top'. Werd inderdaad tijd. Begin bij uzelf.