Backyardin'

Backyardin’

Dit zou de trip van het backyarden worden; die vreemde verzameling staten ’n beetje beter van binnen leren kennen. Wel redelijk gelukt, door de insteek niet in motels te slapen maar in de laagste Airbnb-regionen. Geen plan of action, gewoon kijken wat er is en de minst gevaarlijke kiezen. Niet te veel geld uitgeven aan slapen –toch elke avond wel een bezoekje aan een of andere venue of muziektent. 
Memphis; Airbnb-first timers: Shane had het niet zo op ‘mensen van buiten’; zijn vriendin was wat opener. Enfin, na ’n uurtje of wat vond ik mezelf terug vrijwel in de backyard met een vrouw van ruim 100 kilo voor m’n neus, die met een afwasborstel op haar benen zat te slaan. Haar doorbloeding in de benen werkte nauwelijks meer nadat ze ergens in februari een auto over haar benen had gehad. Wel schrijnend om te zien, maar ze kon er mee overweg. Geld om het door het ziekenhuis op te laten lossen, was er niet. Shane en Cimmone waren inmiddels bezig om hun eventuele optreden in een of ander talentenshow uit te leggen en beelden. Was ook wel schrijnend en aan andere kant ook niet. Ze lieten wel hun geloof in the American Dream zien. Ze vonden ons inmiddels ‘great’; Shane was even van zijn vreemdelingenvrees af. Ondanks dat hij die dag ontslagen was, zag hij het leven niet somber in: morgen ergens anders solliciteren als dieselmotormonteur en alvast wat stickers op zijn Pick Up truck geplakt dat hij ook als zefstandige opgeroepen kon worden. Zo gaat dat: the show must go on. 

Shane was nog nooit buiten zijn county geweest. Hij vroeg ons voordat we vertrokken waar de volgende stop was: Louisville, zo’n 400 km verder. Hij reageerde verschrikt of we wel wapens bij ons hadden en de messen wel geslepen waren. So it goes.

Berea, Kentucky, ’n paar dagen verder. Theresa was een vrouw van 65-70 jaar, wonend in the middle of nowhere. Haar huis stond ’n paar honderd meter van de –daar toch al nauwelijks bewoonde wereld- midden in de bossen. Ze woonde daar met een bejaarde Duitse herdershond. Ze werkte nog steeds als therapeute. In haar boekenkast zag ik boeken staan over hoe High Sensitive Persons in elkaar schijnen te zitten. We hebben het niet over de HSP’ers gehad, alhoewel ik haar als ervaringsdskundige wel wat adviezen had kunnen geven. Ze was intellectueel breed onderlegd, dacht na over de staat van het land en kon goed vertellen. Had ook ’n tijd in Europa gestudeerd en rondgezworven, dus keek met ’n andere bril naar de wereld als Shane uit Memphis. Ze kon het wel waarderen dat we op zoek gingen naar de banjo roots in het gehucht Tomahawk. We hebben nog onderzocht of Tomahawk in een dry county lag, maar kwamen er niet uit. Barea was semi-dry. Als er ergens meer dan 60 personen binnen konden, mocht er alcohol geschonken worden. 

Bible beltin’: Pray until something happens …

In Barea staan veel kerken, heel veel voor zo’n klein dorpje: 19 op nog geen 4.000 inwoners. Ook Amis in de buurt van dit dorpje, die iedere dinsdag en vrijdag hun groente en fruit kwamen verkopen. Ze zien er toch anders uit, die Methodisten en Baptisten: de Veluwe 1930. Braaf, de tuinen waren netjes onderhouden, de kerken zagen er verzorgd uit. Het plaatselijke college met al zijn vestigingen bepaalden het beeld. Ook netjes. Er zit ontegenzeggelijk geld in dit dorp. Het college was gesloten vanwege Summer holiday: ik moest denken aan de studenten die hier de rest van het jaar hun leven slijten in de dormitories, die er weliswaar goed uitzagen, maar wel omgeven waren door kerken. Er waren geen bars, alleen een chic hotel voor de kapitaalkrachtige protestantse pensionado’s en nog een vage zuid-oost Aziatische eettent, zonder een zuidoost-Aziaat, maar wel met bier. Ik vroeg me af hoe het moest zijn om hier je leven als student door te brengen. Geloof compenseert waarschijnlijk veel.

We moesten onderweg even van de highway af om wat te regelen, het was zondag. We stopten ergens in ’n dorpje en toen we rondkeken stonden we op de parkeerplaats van een kerk die net uitging. Het was een black church: de dominee stond net z’n gelovigen uit te laten. De stemming was goed bij de gelovigen: de afro-americans hadden waarschijnlijk weer lekker gegospeld die morgen. Mijn oog viel op het bord voor de kerk: Pray until something happens. Daar kunnen een dominee en God zelf blijkbaar mee weg komen: Pray until something happens … 

Tomahawk KY, Stidham Old Music Gathering

Er was dat weekeinde maar 1 festival wat voldeed aan onze wens: some roots banjo & fiddlin’. Tomahawk lag midden in ’n dry county: geen alcohol dus. Ook niet op het festival. Een soort Oostenrijks doorrijdorp: schoon, netjes, stil, heuvels., maar zonder bier. Het was er, zeg maar ‘bijzonder’. Druk was het er niet, iedereen wist wat hij of zij moest doen en het kabbelde voort. De bezoekers en muzikanten waren weinig uitbundig, maar dit was wel hun ‘ding’, dat was duidelijk. Op de voorporch werd een violin workship gegeven inclusief de historie van de country violin. In the backyard vond het festivalletje plaats. Maximaal 100 bezoekers, geen rednecks helaas, die zitten dan wat meer in het zuiden. Brave gelovigen en wat niet-criminele inteelt. De meth was hier ver te zoeken. God schijnt ook ’n soort meth en drank te zijn. Het was wel roots, we waren de eerste mensen van buiten de county, denk ik, en we werden met rust gelaten. Ontroerend was wel om te zien dat kids van 10 -12 jaar oud hun classics al konden spelen.

Dieptepunt: toch even op zoek naar bier. We verlieten het festival en kwamen in een dorp 10 km verder terecht: het was goed weer, 5 uur ’s middags en tijd tijd voor ’n biertje. Ik zag het woord Bar staan en stopte. Bij nader inzien bleek het een Dairy Bar te zijn. Melkproducten dus. Ik moest bijna huilen. Ik liep naar ’n paar jongens die in de buurt stonden: de dichtstbijzijnde bar was 30 mijl ver. Maar naar een tankstation gereden ’n half uur verder en daar wat biertjes gedronken. Toen weer terug: ook met de bekende bruine zak om je blikje bier kwam je niet binnen. 

Chicago & Memphis

Milwaukee Street, daar werd ik helemaal blij van: feelgood straat met flink veel dynamiek, ’n beetje exemplarisch voor Chicago. Talkings Heads werd gedraaid in de kroeg die ik meteen al had gespot. En jawel, het ging zoals het het moet gaan in een USA-bar: no nonsense barpersoneel en het tempo er in houden. Chicago werd voor mij de favoriete big city: NY vond ik te opgefokt en SF weet ik eigenlijk niet, wat ik daar van vind. 

Downtown, Midtown en de woongebieden gaan logisch in elkaar over. 

Voor de 2^dekeer in Memphis; Memphis is wel de stad van de loose ends, alles ligt verspreid. Beale Street is verworden tot een slechte kermis, inclusief het volk dat daar op afkomt. Achter die facade schuilt dan weer een muziekscene verspreid over de hele stad die mij al 2 keer heeft verbaasd: old skool punkers in een huiskamerbar, Mexicaanse band waar iedereen aan de dope zat, maar keihard knalde en alles wat daar tussen zit.

Johnny, Elvis & Stevie

Sun Studio, Memphis. Graceland, de Mississippi blues roots hadden we al ’n jaar of 4 geleden al gedaan. Tijd om de cirkel rond te maken. Hier was het dus allemaal begonnen. De rondleiding was best wel om te doen; het meisje pleegde weinig inbreuk op mijn autoriteitsstoornis. Ze vertelde haar verhaal met passie, maar zonder het gehyp dat in NL zo irritant aan het worden is. Vreemd om in het gebouwtje te zijn waar Elvis, Johnny Cash, J L Lewis, Carl Perkins en Sam Philips hebben rondgelopen. En ook vreemd om te horen hoe It’s All Right Mama is geboren en ontroerend om even op de plaats te staan waar Elvis ook stond. Tikte er flink in. Buiten nog even ’n colaatje gedronken, want was toch wel ’n plek waar je wat langer wilde blijven. Net zoiets als in ’n café staan te oudehoeren met een vrouw tegen sluitingstijd en eigenlijk geen afscheid wilt nemen.

Motown, Detroit. Minder emotie of niet; weet het eigenlijk niet. Motown was meer sociologische emotie. Motown is ooit de grootste black company geweest. Motown was natuurlijk in eerste instantie muziek, maar ook ’n vorm van de zwarte emancipatie in het begin van de 60’er jaren. Ze waren er blij van daar in Detroit. Detroit swingde op straat, maar ook veel rassenrellen. Blijft toch ’n vraagstuk daar, die segregation. 

Het waren vooral de blacks die indruk maakten voordat ze het pand ingingen: er was Motown muziek te horen en als er dan 600 kilo verspreid over 5 big mama’s en papa’s aan kwam swingen in witte trainingspakken en gouden kettingen, zag je weer even hoe blij sixties northern soul kan maken.

St. Louis, Detroit & Ypsilanti

Geen steden waar ’n normaal mens terecht komt. St. Louis schijnt de barometer van de USA te zijn (politiek gezien dan). We kwamen terecht in Zentrilia, zoals de mentaal gemankeerde Zen-nicht zijn Airbnb nichtenkeet had genoemd. Er lagen wat verveelde Zuid-Amerikaanse en Italiaanse verwende nichten half ontkleed in de gemeenschappleijke ruimte verwend te zijn. Voor de rest maar geen gesprekken aangeknoopt; er hing ’n rare sfeer. Spullen snel gedumpt en ff rondgelopen, uiteindelijk ’s avonds in een bar terecht gekomen, waar het was, zoals het moet zijn: blacks and whites, muziek en iedereen vond elkaar ok. Zo kan het dus ook. De bareigenaar vertelde dat hij trots was op z’n schepping. De bar deed me denken aan de bar waar Robert de Niro en Harvey Keitel in Mean streets binnenlopen onder Jumpin’ Jack Flash en het wel duidelijk is dat Johnny Boy (de Niro) weer voor een hoop heisa gaat zorgen. 

Detroit is het Delfzijl van Amerika, maar dan groter, armer en veel zichtbaar verval. Sinds de car manufacturing daar op z’n reet ligt, is het ’n soort ghost town geworden. Leeg, groot, ’n vrijwel verlaten downtown, groepjes aan lager wal geraakte mensen rondhangend bij de liquor store. Hier zie je hoe de USA voor de minder bedeelden zorgt: vrijwel niet dus. Nog niet eens in de echte slechte areas geweest. Ik werd een lopende sigarettenautomaat daar. 

Ypsilanti. Uurtje rijden van Detroit. Op bezoek bij Davy. Als er dan een barometer voor Amerika is, dan is het voor mij Ypsilanti. Tijdens de laatste burgemeesterverkiezing was het belangrijkste issue: geen of wel Chinees industrieel imperialisme in ons stadje. Uiteindelijk werd gekozen voor geen Chinezen ofwel geen werkgelegenheid. Eigenlijk ook ’n metafoor voor de tegenstelling Republikein versus Democraat. 

Ypsilanti en Detroit liggen in Michigan en Michigan was altijd een Democrat state. Bij de laatste verkiezing werd het voor het eerst ’n Republican state: Trump did not win the election, Clinton lost.

Verder Voorwaarts

Tijd voor een nieuw blog! Vanaf nu niet meer moedig voorwaarts, maar

http://verdervoorwaarts.blogspot.com

Zie maar.

Nog 'n uur

mogen de mennekes bezig zijn. Het is nu maandag 20.00 uur. De hardcore-metal kids uit de Kempen en Weert en omstreken, ofwel de toekomstige werktuigbouwkundigen die de economie de komende jaren draaiende moeten houden, zijn nog steeds bezig met hun blikkenpersen die morgen op de beurs getoond moeten worden. Morgen komen de ouders, vriendinnen en noem maar op kijken naar hun prestatie. Mooie momenten; komt geen spretsjiet of manager aan te pas. Gefrees, gelas, geslijp, gezaag, gebonk, gesis, noem het maar op. De decibelmeter slaat regelmatig boven de 110. Keigezellig dus; de deeadline is morgen om 13.00. Zweet, olie, gevloek, technische wanhoop, mentale verduistering maar ook werktuigbouwkundig geluk als bijvoorbeeld een pneumatische aansturing eindelijk lukt.  Ik hoef verder niets te doen en daarnaast ben ik ook nog uitermate onhandig. Het is dat er vanuit de ARBO of een andere onzinnige regeling iemand bij moet zijn. Daarbij is het wel genieten om de mennekes zo geconcentreerd zelfstandig bezig te zien zijn. Als er een ledemaat wordt afgeslepen, lossen ze het zelf ook op; zo zijn ze wel. "Mogen we een lokaal verderop de lascabine in, want Wesley is hier bezig?" Als de jongens van prairies eenmaal bezig zijn, weten ze niet van ophouden.
Daar zit ik dan ... in een praktijklokaal constructie. Loop af en toe naar de verspaning om te kijken of er daar ongelukken gebeuren. Techniek ... eigenlijk nooit iets mee gehad, maar toch goed om mee te maken. 20.10 dus. Tijd om na te denken wat ik verder aan moet met m'n blog. Definitief stoppen dus. Er zit te veel ellende aan vast. Vorig jaar rond deze tijd begon de echte shit met Marij en de film start opnieuw in mijn hoofd. Er was toen nog hoop. Dit blog laat ik op het heilige internet staan om af en toe het verhaal van Marij en mijn andere gedachtenspinsels nog een keer te kunnen lezen. 3 Jaar redelijk produktief geweest. Geen vervolg op deze manier dus. Bovendien vond ik het een beetje statisch worden. In september begin ik met een nieuw digitaal experiment: meer dynamisch, meer verwarrend en met elke week een toespraak of misschien wel 2 en daarnaast natuurlijk een al dan niet heldere visie op wat er in mijn directe en indirecte wereld aan het gebeuren is. Het is 20.23. Nog een dik half uur.

Juist ja!

Tijd niets laten horen; moest even rust in het hoofd hebben en dan moet ik er even geen blog bij hebben ... dus vandaar. Vandaag reis ik naar het verre en verwarde Hongarije om aldaar het hoofd verder op orde te krijgen. De verwachting is dat dit gaat lukken. U leest mij in mei!

Toch nog ...

even een paar weken niet bloggen. Medio maart begin ik wel weer een keer.

Een nieuwe mongool, vraagteken

Ik blijf een beetje in de Johnny van Doorn-sferen hangen. Een nieuwe Mongool is de titel van een van zijn dichtbundels en die titel komt nu goed van pas bij dit stukje. Mongolen zijn opmerkelijke mensen in de ware zin des woords. Ze vallen op. In mijn jeugd heb ik eigenlijk van mijn achtste tot mijn negentiende elke dag gevoetbald, ofwel in het park, op pleintjes, op straat en uiteraard op het voetbalveld. Een lente- en zomerperiode werd het voetballen voor een deel gekenmerkt door het voetballen met mongolen. In de buurt van het park waar wij vaak voetbalden was een BLO (school voor Bijzonder Laag Onderwijs). In die periode waren de mongolen ook vaak aan het voetballen in het park en al snel besloten we om met de begeleiders 2 gemixte teams samen te stellen en een wedstrijdje te spelen. Zo kwam het dus dat we in een team kwamen van 4 mongolen en 4 niet-mongolen dat weer speelde tegen zo'n zelfde team. Het was een win-winsituatie voor iedereen en elke week voetbalden we een paar keer in deze samenstelling. Ik leerde toen dat er allerlei soorten mongolen zijn. Mongolen die als ze eenmaal de bal hadden, richting kanaal sprintten en de bal in het water gooiden, mongolen die er wat van probeerden te maken. Mongolen die er niets van probeerden te maken, maar zich toch enorm amuseerden. Hoe dan ook, de mongolen en de niet-mongolen dartelden over het het veld en iedereen was blij. Behalve een mongool. Deze mongool was altijd boos. Hij ging meestal met een boos gezicht ergens op het veld zitten en was niet in beweging te krijgen. De begeleiding liet hem en wij ook.
Als ik tegenwoordig mijn zaterdagse rondje door de grote wereldstad E maak, dan zie ik als het centrum inloop altijd een mongool op een stoel voor een horeca-etablissement zitten. Hij zit daar een sigaretje te roken als een soort dandy met zijn benen over elkaar. Het is een chique mongool. Goed gekleed, maar hij is en kijkt immer boos. J zoals hij heet, zal ik een uur later zien binnenkomen in het café waar ik  's middags altijd een paar biertjes drink en de krant lees. J komt dan binnen (zie afbeelding), en krijgt dan altijd een muntje van 2 Euro en een sigaret. Hij is dan nog steeds nors. Als hij in plaats van 1 muntje van 2 Euro, 2 muntjes van 1 Euro krijgt, breekt de pleuritis uit bij J: EEN GROTE! roept hij dan boos en blijft even afwachtend staan. Als hij zijn zin niet krijgt, gaat hij buiten zijn sigaretje oproken. BOOS! Hij bekijkt de muntjes vorsend en ontevreden. Als hij zijn sigaretje op heeft, vervolgt hij z'n weg naar de trappen voor de V&D en gaat daar zitten. BOOS! Daar bekijkt hij de muntjes nogmaals uitgebreid. Nog later in de middag kom ik hem weer tegen op weg naar huis. Afgelopen zaterdag stond hij in een hoek van negentig graden gebukt ergens midden op straat nog steeds naar zijn muntjes te kijken. Afgelopen zaterdag vroeg ik me ook af of hij dezelfde is als de boze voetbalmongool van zo'n jaar of 40 geleden, want hij heeft wel de leeftijd.

NL, AD 2012

Er stond al een paar weken een zak met medicatie van M die inmiddels overbodig was geworden. Het werd tijd om die zak naar de apotheek te brengen. Er zat nog genoeg medicatie in om minimaal 2 mensen voor langere tijd te behoeden tegen van-alles-en-nog-wat. De meeste verpakkingen waren nog in tact. Ik wilde mijn zak medicatie overhandigen aan de dame aan de balie en zei haar dat de gemeenschap er misschien nog wat aan kon hebben, te meer daar alle medicatie nog ruim binnen de houdbaarheidsdatum was. Kon niet, wet op de privacy. Pardon? Ja, er zitten stickers op al die doosjes, dan zijn ze niet meer bruikbaar en al die stickers er afhalen was te veel werk. Ik vertelde haar dat het om medicatie ter waarde van drie- tot vierduizend Euro ging. Niets mee te maken. Ik kon wel alle medicatie uit de doosjes halen en dan in een bak doen en de verpakking thuis of elders verwijderen. Zouden dan de medicijnen nog in neutrale doosjes aan de man of vrouw gebracht worden? Nee, de medicatie zou vernietigd worden. Ik ging aan het werk, zittend tussen andere klanten van de drogisterij. Men keek verwonderd, terwijl de bak zich steeds verder vulde. Ik legde uit wat er aan de hand was. Uiteindelijk had ik alle medicatie uit de potjes en doosjes verwijderd (zie foto). Dit was dus letterlijk geld over de muur smijten, maar het systeem is onverbiddelijk. Thuis aangekomen vond ik in de koelkast ook nog 5 spuiten Neupogen ter waarde van € 717, 28, bruikbaar tot maart 2014. Ook maar weggegooid. Absurdistan, in het jaar 2012 dus.