Op weg naar herstel, dag + 160

M heeft het mentaal zwaar. Deze opname heeft in tegenstelling tot de voorgaande geen direct voelbaar nut, wel aanwijsbaar. Er is geen koorts; jeuk en uitslag is vrijwel weg, nauwelijks ontstekingen, maar wel het CMV-virus dat op de loer ligt en dat uiteindelijk meedogenloos actief kan worden en met de 10-daagse-Foscarnet-kuur (+ 2 - 4 dagen uitloop) moet worden aangepakt. Helaas kun je een virus dat op de loer ligt en nog niet actief is, niet zien of direct voelen, maar voelt het indirect wel als een constante dreiging van een sluipschutter in Serajewo zo'n 15 jaar geleden. Het is door een hele zure appel heen bijten. Je hebt/voelt eigenlijk weinig medisch ongenoegen, maar je zit wel voor de 70ste dag in het Herstelpaleis. Zeggen en denken dat het allemaal nog erger kan, helpt op zo'n moment niet altijd. M gaat dus mentaal door de welbekende lange, donkere tunnel. Daarnaast gaan de waarden ook niet vooruit, dus daar kan momenteel ook geen motivatie uit gehaald worden. Om de paar dagen een zakje trombos; om de week 2 zakken 'rood' en elke dag een spuit Neupogen voor de leucos om de bloedhuishouding kunstmatig in stand te houden. Gelukkig is men op het Herstelpaleis ook ervaren voor wat betreft het mentale aspect, want M is niet de eerste die dit overkomt. Bovendien montert bezoek M altijd op; morgen wordt wat dat betreft een zware dag voor de luchtregulering in kamer 16 gezien de bezoekers, die tezamen met M tussen de 2 en 3 miljoen woorden zullen genereren in minder dan 12 uur. Nog een week achter de tralies, zo ervaart M het deze dagen.

Gij bent ginne echte Pee-eS-Vee-jer ...

Met M gaat het nog steeds stabiel matig en ook de wereld gaat voort, dus deze zaterdag ook weer naar het stadion om een potje voetbal te genieten of niet. Jammer dus, vandaag een ouderwetse martelwedstrijd, wel gewonnen maar niet om aan te zien. Na de wedstrijd kwam ik in het stadion in café de Verlenging terecht. Daar lopen precies de mensen rond die je daar verwacht; ex-voetballers waaronder bijvoorbeeld de huidige viskampioen Theo L en het gebruikelijke voetbalvolk dat de grote wereldstad E rijk is. Na verloop van tijd kwam ik in het toilet terecht en werd daar ontvangen door een man met een driedelig pak dat niet bij zijn hoofd paste of omgekeerd. Ik begon aan waar ik voor gekomen was. De man riep op luide toon tegen niemand in het bijzonder: 'nie verder over lulle ... drie punten zijn binne', een andere man zei: 'da bedoel ik en wij lache toch het hardst aan het eind van het seizoen.' Ik grinnikte licht. Dat viel de man in het driedelige pak dat niet bij zijn hoofd paste of omgekeerd op. Hij vroeg: 'bende gij wel unne echte Pee-eS-Vee-jer?' Ik zei dat ik weliswaar een seizoenkaart had en dat Pee-eS-Vee van mij elke week mocht winnen, maar dat ik in eerste instantie toch kwam om van een leuk potje voetbal te genieten. Tijdens mijn antwoord kwam er een nieuwe patiënt binnen en de man met het verkeerde pak begon weer: 'nie verder over lulle ... drie punten zijn binne', de andere man zei: 'ja net, en mar hope da nultwintig merge verliest'. De man met het pak dat niet paste bij zijn hoofd of omgekeerd richtte het woord wederom tot mij en kwam met zijn conclusie: 'en gij, ik wit nie wa ik zie, mar... gij bent ginne echte Pee-eS-Vee-jer', waarna hij de ruimte verliet. De man naast me zei dat het net een toneelstuk leek waarin hij was terecht gekomen. Ik spoelde door en antwoordde dat dat ook het geval was. Later op de avond, tijdens het verlaten van het pand, kwamen we Dries M nog tegen, de Belgische dwergvoetballer die ook die avond had gescoord en ging we met hem op de foto: Neeeee ... dan bende ginnen echte Pee-eS-Vee-jer!
Hieronder dus een plaatje waar ik eigenlijk voor kom en wat ook gisteren plaatsvond: Van Persie in balans boven de aarde hangend, terwijl de bal net van zijn linkerschoen is gespetterd om via de binnenkant dan de rechterpaal het doel te bereiken.

Op weg naar herstel, dag + 156

M zit er vandaag 'un bietje doorhinne' zoals dat heet in Gestel-binnen-de-Rondweg. Voor het eerst eigenlijk en normaal, zo denk ik. De 10 dagen verbanning wordt hoogstwaarschijnlijk wat langer en het is al de zoveelste keer. Gelukkig zit het komende weekeinde vol bezoek en daar put M altijd weer moed uit. Als met al zag het er medisch redelijk uit: de leucos en rood waren miniem gestegen; de trombos gisteren bijgetankt, dus dat gaf geen reëel beeld. Gelukkig is de jeuk aan het verdwijnen en de oorzaak is hoogstwaarschijnlijk niet het alom gevreesde Graft-versus-host-verhaal. De Prednison gaat er ook vanaf en dat betekent weer dat de Foscarnet als CMV-virus-bedwinger weer doeltreffender kan opereren.
Ik merk dat mijn therapeutisch werk op het Onderwijspaleis mij goed doet in dit proces. Ik krijg een flinke dosis afleiding en het is af en toe ook nog flink lachen met de mennekes. Zo kan ik dan weer fris in het hoofd naar het Herstelpaleis en M wordt daar ook beter van. Een vreemde win-win-situatie, want ik werk en M wordt daar beter van. Had ik nooit kunnen bedenken.
Als steun voor M een mooi liedje von Frau Case

Op weg naar herstel, dag + 155

Vandaag toch ook weer ontwikkelingen. M ligt nu volledig separaat (lag gisteren nog op een 2-persoonskamer) achter de sluizen, omdat de waarden niet erg hoog zijn en dus de kans op allerlei infecties, aandoeningen en medisch ongenoegen groter zijn geworden. Op zich ook weer verklaarbaar, want het nieuwe medicijn -Foscarnet- tegen het CMV-virus gaat pas over 5-6 dagen effectief worden nadat het vorige -Valganclocivir- uit het lijf verbannen is. Verder weet men ook nog niet of de rode plekken en jeuk veroorzaakt worden door Graft-versus-host; de biopsie bracht geen duidelijkheid. Een ander obstakel is dat het medicijn tegen de jeuk -het alom bekende paardenmiddel Prednison- de Foscarnet weer beinvloedt (trema kan ik niet vinden, want zit in het Herstelpaleis en zit dus achter een vreemde kompjoeter) en zo blijven we hier fijn aan de gang.
In het Onderwijspaleis gaat het ook lekker; vandaag weer fijn bezig geweest met het inspireren van de 4e jaars in een soort constante staat van oorlog. Alles is toegestaan; onderwijs is oorlog, vandaag uiteindelijk resulterend in het vernietigen van een pak donuts van een van de studenten die z'n map voor de zoveelste keer niet bij zich had. Hij was het er ook nog mee eens, denk ik. Ook weer kennis gemaakt met de moderne tijd door een telefoontje van een ouder die vroeg of ik misschien kon veroorzaken dat zoonlief op school zou komen voor overleg met zijn ouders en andere begeleiders over zijn verdere verloop van zijn studieloopbaan. NL, AD 2011 dus. En Toos van Verstandsverbijsteringsveldt maar klagen dat scholen en ouders en vice versa niet genoeg samenwerken. Toos is trouwens sowieso erg verward de laatste tijd, maar daarover snel meer als M weer een beetje stabiel is. Voor u allen, zolang het nog kan, een warme herfstgroet!

Op weg naar herstel, dag + 154

De 1ste stamceldonatie is 154 dagen geleden, de boest (schrijf boost) een maandje geleden en als we de voorbereidende chemo's etc. meetellen is het hele proces vandaag precies 6 maanden bezig. Vandaag is duidelijk geworden dat er wederom 10 dagen in het herstelpaleis doorgebracht moeten worden. De moeder van alle artsen was daar duidelijk in; er moeten knopen doorgehakt worden. Er is sprake van omgekeerde afstoting (het inmiddels beruchte Graft-versus-host), maar dat is niet de hoofdreden. Het al even beruchte CMV-virus moet nu definitief de kop ingedrukt worden middels een kuur Foscarnet. Weer even afzien dus, maar 10 dagen is te doen, ook omdat we in ons achterhoofd rekening gehouden hadden met misschien wel 3 weken. Het geeft een goed gevoel dat K's viroloogbroer in het verre en verwarde Joe Es of Ee dezelfde aanpak had bedacht en bovendien meldde dat het herstelpaleis in de KGB-stad N ook daar een goede naam heeft.
De omgekeerde afstoting betekent dat M momenteel onder de rode vlekken zit, gelukkig is de jeuk met Prednison wat vermindert. M voelt zich mentaal en fysiek redelijk goed en is klaar voor deze nieuwe stap in de wondere wereld die hematolgie heet.

U (2)

Zoals elke jongere betaamt, wordt er wel eens een lesje of wat gespijbeld. Ik had daar ook last van, bij voorkeur op vrijdagmiddag. De hedendaagse leerling verschilt hier weinig in, alhoewel ik in tegenstelling tot mijn toenmalige docenten wordt aangesproken met eh, gij, jij of Wim of zelfs Wimke. Gauleiter W en zijn knokploeg denken dat zij van alles met het woord U kunnen oplossen, zo ook het respect (zucht) voor de docent. Ik denk daar anders over en gebruik andere middelen. Vandaag valt bij de mennekes onderstaande brief binnen. Spijbelen dus voorlopig niet meer. Bovendien wordt Toos van Verstandsverbijsteringsveldt ook blij van dit soort strategieën, want dan zijn de ouders ook weer op de hoogte. Met groeten van Hans en Wim.

Geachte student,

Afgelopen vrijdag 2 december, het 8^e en 9^e heb je door omstandigheden een belangrijke workshop Bedrijfskunde gemist. We zijn er uiteraard van overtuigd dat je hier een goede reden voor had. Tevens zijn we er van overtuigd dat je de gemiste kennis alsnog wilt verwerken, zodat je deze later in je carrière toe kunt passen.

Daarom hebben we voor jou een selectie van belangwekkende artikelen gemaakt zodat je de gemiste kennis gelukkig toch nog kunt bestuderen. Om het bestuderen wat gemakkelijker voor je te maken, hebben we een opdracht toegevoegd. Deze opdracht moet verwezenlijkt zijn uiterlijk vrijdag 16 december, 16.30. Mocht je niet aan deze opdracht kunnen voldoen, dan moeten we helaas overwegen je uit te sluiten van het examen Bedrijfskunde en het summatieve eindgesprek. Dit betekent dat je diplomering in gevaar komt.

De opdracht:

schrijf met behulp van bijgaande artikelen een verslag van minimaal 500 woorden met als titel: Heb ik mijn project qua kwaliteit, planning en mijn rol als projectcontroller naar behoeven uitgevoerd. Graag zien we in de conclusie, indien noodzakelijk, een aantal verbeterpunten. Daarnaast mag je uiteraard ook best andere bronnen gebruiken, mits je die noemt.

Aanbevolen werkwijze: bestudeer eerst de bijgevoegde artikelen en bezoek de web-site (zie bron). Koppel daarna hetgeen je bestudeerd hebt aan de gang van zaken tijdens de verwezenlijking van kerntaak 3 & 4 (je mag hier gerust ook de ervaringen van kerntaak 1 & 2 in betrekken).

Bron: ...

Met vriendelijke groet,
Hans en Wim
P.S. We hopen dat je komende vrijdag wel aanwezig kunt zijn.

Als toegift nog een fillumpje van Howe, z'n vrienden en z'n familie in de woestijn in de buurt van Tucson.

Updeet M (11)

Juist ja, dat dachten we dus. Tot ergens in januari in de luwte zitten en M langzaam herstellen. Van de week een goedkoop retourtje Houston scoren om in april van daar uit de woestijn in te trekken. Niet dus! M is nu nog steeds in het Herstelpaleis en het ziet er niet best uit: ontzettende jeuk + rode vlekken = waarschijnlijk lichte (omgekeerde) afstoting. CMV-virus nog actief = zak nieuwe medicatie intraveneus. Rood en trombos ook weer weggezakt = 2 zakken rood + 1 trobos, kortom wederom terugval en een uurtje of 5 tanken. De moeder van alle artsen was ook bedroefd, maar was ook wel weer optimistisch 'we waren pas 5 maanden bezig en het is een lang proces.' Komende woensdag weer op controle, koffer met kledij etc. voor de zekerheid meteen meenemen en op basis van de uitslagen kijken wat de strategie wordt. Gaat vrijwel zeker uitdraaien op een volgende opname, want de weg naar herstel moet een nieuwe injectie hebben. 'Leed loutert, maar louter leed is ook niet alles', zoals een oude man jaren geleden eens debiteerde. M ploegt en ik blog dus nog even voort.