Kid

Afgelopen donderdag weer eens naar een bandje wzen kijken en luisteren: Kid Congo Powers en zijn vriendjes. Het was niet het beste concert, zeker niet het slechtste, het was vermakelijk: genoeg gitaarklanken en af en toe zelfs bijna de psychedelische mariachi benaderend. Kid bleek een goed entertainer en hield de concentratie vast door z'n gebaartjes en mimiek; de band was een collectief. Later op de avond nog een Tie-sjirt gekocht en in de buurt van de mersjendais stond Kid zelf ook. We stonden even wat te oudehoeren. Ik keek Kid eens goed in de ogen. Op het podium had ik al gezien dat Kid behoorde tot de categorie mensen die zich niet te lang moeten vervelen. Kid had het wel in zich dat als de verveling ooit in zijn leven zou toeslaan, dat er dan vreemde gedachten in zijn brein zouden kunnen ontstaan die hij ook nog uit zou gaan voeren. Het leek me een echte experimenteerder (als dat woord bestaat) in de zin van grote ontploffingen. -Ik (her)ken dat soort figuren wel, er lopen er duizenden rond in de Kempen (gebied ten zuiden van de grote wereldstad E) en om de verveling van die jongeren tegen te gaan is dan weer een opleiding Werktuigbouwkunde uitgevonden.- Kid's band leek rechtstreeks weggelopen uit een Tarantino-film. Olieleidingen tussen Texas en Virginia zouden, in geval van verveling, niet veilig voor hem zijn. Zelfgemaakte vuurwerkbommen, ingewikkelde chemische cocktails met dodelijke gassen zouden het werkgebied van Kid en zijn vriendjes kunnen zijn. Maar gelukkig is er als therapie muziek uitgevonden voor Kid en zo voert Kid al jarenlang zijn therapie uit zonder dat hij in de gaten heeft dat hij zodoende de mensheid voor allerlei rampen behoedt.

Het Waarom-ik gevoel

Vandaag weer in het herstelpaleis geweest. We hadden stille hoop dat er al aanwas zou zijn van de Leucos (witte broeders), maar helaas. Niet getreurd, want maandag aanstaande moet het Leuco-dag worden want dan zit M 11 dagen na de boest. Ik had vandaag weer eens last van het 'Waarom-ik gevoel'. In een auto zit tegenwoordig allerlei meetapparatuur en boordkompjoetergedoe. Op zich prettig, maar veelal overbodig. Een van de irritante eigenschappen is dat al dat elektronische gedoe ook aangeeft dat er bijvoorbeeld 1 gram lucht te weinig in een van de banden zit; er verschijnt dan een icoontje op het desboord en af en toe een piepgeluid. Om van deze ellende af te komen, zit er maar 1 ding op: lucht bijvullen. Op zich is dat niet zo'n karwei, maar wel als je gehoor een jaar 0f 30 geleden door Nick Cave en zijn vriendjes moedwillig is aangetast en er weinig 'hoog' aanwezig is. Bij het bijvullen van lucht wordt namelijk door een hoge pieptoon aangegeven wanneer er genoeg lucht in de band zit. Deze piep hoor ik nauwelijks, zeker als ik de banden bij aan het vullen ben die het verst van het vulstation afzitten. Vaak doe ik die kant als ik zeker weet dat er geen verkeer in de buurt is. Een soort kat-en-muis-spel. Verkeer weg, ik als een razende bijvullen en hopen dat ik de pieptoon hoor. Deze keer was ik op een voor mij vreemde plek: weinig verkeer gelukkig, zag ik. Helaas ... de man met een bladerenblazer die bezig was om bladeren weg te werken had ik niet opgemerkt en er naderde een gemeentewagen die de goten schoon aan het maken was. Zelfs aan de goede kant, kon ik niets meer horen. M gevraagd of zij bij het luchtvulapparaat wilde staan en wilde schreeuwen als het piepend geluid klonk. Dit mondde uit in een schreeuwende M: JA! JA! GOED! terwijl ik achter de auto nauwelijks iets hoorde en m'n hoofd af en toe boven de auto stak, schreeuwende IS IE GOED? Er stonden stilaan wel wat mensen te kijken, want we waren toch al wel een minuut of 10 bezig. Uiteindelijk was de missie geslaagd en het icoontje gedoofd. Het Waarom-ik gevoel dus.
Hieronder de schuldigen.

SQHM of SAHM

Zoals het vrij normaal schijnt te zijn dat als je eenmaal begint met tatoeëren niet meer kunt stoppen, schijnt het ook normaal te zijn om bierglazen maar vol te tatoeëren met allerlei onzinnige maten, keurmerken en nodeloze informatie. Zondag was het weer zo ver. Aan de getallen 0,19, 0,23, 0,24 ben ik al gewend; het CE keurmerk ook, M10 was me nog onduidelijk alsook de letters SQHM op een glas. Gelukkig is hiervoor het heilige internet uitgevonden. Er waren wel wat dwaze Engelsen en Duitsers op zoek naar hetzelfde, maar echt uitsluitsel was er niet direct te vinden; uiteindelijk kwam ik er achter dat de Q in SQHM als A bedoeld is. Er staat dus SAHM! Lag weer aan mezelf dus. Slordig gekeken!
2 Lange dagen heb ik met dit vraagstuk rondgelopen en de oplossing is eenvoudig: SAHM is de producent en dat moet tegenwoordig ook op het glas. Hieronder een lesje EU bierglaskunde van een of andere Grolschbierglazenverzamelaar, waaruit ook geconcludeerd kan worden dat ze niet alleen in het onderwijs, maar ook in de EU-bierglazenwereld doorgeschoten zijn. Hoe lang hebben ze hierover vergaderd en waarom? Iemand daar ooit problemen gehad met z'n bierglas? Flesjes zijn ook goed hoor als dat het geval is.
Bij elkaar dus een heel verhaal zoals bijv. CE M10 0113 sahm 0,22l zoals op het jopenglas is gedrukt. Dit is te lezen als: inhoudsmaat volgens de Europese regelgeving (CE), gekeurd in het jaar 2010 (M10) door het keuringsbureau Landesambt für Mess- und Eichweisen Rheinland-Pfalz in Bad Kreuznach in Duitsland (0113) en het glas is gemaakt door het Duitse Sahm en heeft een inhoud van 22cl.
Hieruit valt ook te lezen dat er glazen zijn van 0,22. Goed, dit is ook weer opgelost. Benieuwd wat de nieuwe tatoeage zal worden.

Boest (schrijf Boost) + 4

De boest is nu 4 dagen geleden, dus nog een dag of 6 - 8 wachten voor er echte resultaten meetbaar zijn. Vandaag bleek in het herstelpaleis dat voor het eerst in weken de rode broeders constant gebleven waren, dus alleen maar trombos tanken. Na de blaas is nu jeuk het hoofdthema. Vorige week heeft M alles bij elkaar toch een uur of 8 'op dermatologie' rondgehangen zonder echt duidelijkheid te krijgen. Is het omgekeerde afstoting die gekenmerkt wordt door roodachtige brandplekken? Neen, zegt de moeder van alle artsen. Wat blijft over? Eczeem of allergie. Ze zijn er nog niet uit, maar de jeuk blijft wel. Dan maar wat experimenteren met de toestemming van de moeder van alle artsen met de medicijnen uit de-op-dit-moment-niet-relevante-medicijnen-zak. En jawel, er zat een zalfje in dat op dit moment nog niet in gebruik is. Smeren met die hap op de linkerarm en afwachten. Het lijkt voorlopig te werken. En zo ploetert M door medicatieland op weg naar de uiteindelijk activatie van de stamcellen. Pappen en nathouden en hopen dat M geen verdere vormen van ellende overkomt totdat de Leuko's (witte broeders) het magische getal 4,0 bereiken, want dan is een mens zo'n beetje bestand tegen alles is het devies voor de komende week.
Als u genoeg Leuko's hebt en bestand denkt te zijn tegen de nieuwe plaat van Lou Reed met Metallica moet u onderstaand fillumpje maar gaan horen en kijken.

Einstein on the Beach

Ik weet wel waar dit stukje gaat eindigen, maar hoe ik er ga komen, weet ik nog niet. Bovendien heeft dit stukje geen enkele boodschap in zich, dus u kunt hier al stoppen met lezen.
Een paar maanden geleden heb ik een tentoonstelling van James Ensor bezocht. Het sprak me allemaal niet erg aan op een paar werken na dan. Daarnaast was het de dag dat ik voor het eerst een glas bier van 0.19 zag. Het was voor de rest een mooie, zonnige dag en ik heb nog friet in de Scheveningse haven gegeten en diverse terrassen bezocht. Een van de dingen die was blijven hangen van de Ensor-tentoonstelling, was dat Ensor wel eens contact met Albert Einstein had (op de foto links Einstein en rechts Ensor). Einstein was in De Haan (België) terecht gekomen omdat hij nog van alles moest regelen in Duitsland, maar nazi-Duitsland op dat moment te gevaarlijk was voor hem om daar constant te verblijven.
Een paar weken geleden liep ik over het strand in De Haan aan Zee (België); ik zag een beeldje van Einstein op de boulevard en dacht 'Einstein on the Beach'. En 'Einstein on the Beach' is weer een compositie van minimale-muziek-icoon Philip Glass. Had Glass het over deze beach of over een ander beach? Liep ik misschien wel over een muzikaal beroemde beach waar een intellectueel beroemd mens ook had gelopen? Was er misschien een zandkorrel die zowel door Einstein als door mij was aangeraakt? Hoe dan ook, m'n leven is er niet door veranderd. Daarna toch nog even de minimale muziek ingedoken en naar Glass z'n Einstein on the Beach geluisterd. Ik vind er nog steeds weinig aan. De enige die mij qua minimale muziek een beetje kan bekoren is Wim Mertens (ook Belg), maar of het echt minimaal is weet ik niet. In ieder geval hieronder een bekend stukje Wim Mertens uitgevoerd door Soft Verdict.

NL, AD 2011

M is inmiddels weer veilig met de stamcellen en een extra zakje trombos thuis. Het kan zijn dat ik de komende dagen er even niet ben, want ook ik loop risico opgepakt te worden door de politie. Het volgende is het geval: in de afgelopen 10 jaar, heb ik misschien 5 leerlingen de klas uitgestuurd. Ten eerste is er bij ons nooit veel aan de hand, ten tweede is het een zwaktebod en ten derde mag ik een ander graag verbaal afhandelen. Afgelopen dinsdag had ik een van mijn weinige echt chagrijnige dagen door de toestand met M. Ik wilde een les beginnen en vroeg of iedereen z'n boeken (2) wilde pakken. Iedereen pakte braaf z'n boeken op 1 leerling na (V), die met z'n telefoon bezig was. V zat onderuit, was niet geïnteresseerd en irriteerde. V maakte ook geen aanstalten om zijn telefoon weg te doen, dus ik verzocht V het pand te verlaten. Hij was boos. De volgende morgen kreeg ik onderstaande SMS van hem:
Ik heb de regel dat iedereen die afwezig denkt te moeten zijn, mij moet SMS-en en zo niet dan is hij aan het spijbelen. Voor telefoon niet opnemen geldt hetzelfde: men is fysiek aanwezig of de telefoon wordt verplicht opgenomen. Deze regels schelen een hoop ellende.
In ieder geval raakte ik nog meer geïrriteerd en aangezien ik 'altijd recht van bellen' heb, besloot ik V te bellen. Huistelefoon werd niet opgenomen; daarna telefoon van collega gevraagd (hij herkent mijn nummer) en V op zijn mobiel gebeld: nam op, klonk ziek of net uit de slaap ontwakend. In de tussentijd, al telefonerend vond ik onderstaande kopie in mijn postvak. Hoogstwaarschijnlijk afkomstig van een andere leerling uit dezelfde klas. Was kennelijk ook een beetje ziek van deze spijbelaar. V was ook onderdeel van de grote kwek-kwek-klup die Twitter heet en had er wat frustraties jegens mij uitgetwitterd.
Ik confronteerde hem met zijn gehuil. Eerst nog een ontkenning, maar al snel voelde V dat hij fout zat. Ik hoefde verder eigenlijk weinig te doen. Hij was toch al van plan om naar een andere school te gaan en of ik hem daarbij wilde helpen, SMS-te hij later. Uit dit gekwek blijkt ook dat V helemaal in zijn telefoon zat, want ik heb het niet eens gehad over zijn tas en dat terwijl hij de lessen Nederlands zo nodig heeft, zoals u ziet. Ik zal hem uiteraard helpen bij zijn overstap naar de andere school en hoop dat hij geen aangifte gaat doen.

Boest (schrijf Boost) 0

Gelukkig ben ik zwaar bijgelovig, dus is het een goed teken dat M na al de opnames in het hematolgiepaviljoen via kamer 20 (7 dagen), kamer 32 (35 dagen), kamer 2 (3 dagen), kamer 42 (1o dagen) vandaag terug is op kamer 20. Daar waar heel het traject is gestart. De cirkel is dus rond. Vandaag de boest van nieuwe stamcellen om het herstelproces een nieuwe, definitieve en laatste zet te geven. Er zijn uiteraard nog wat complicaties, maar er is uiteindelijk besloten om te kiezen voor 1 miljoen afweercellen i.p.v. 5 miljoen mede te doneren en dat is gunstig, want minder kans op omgekeerde afstoting. De stamcellen zijn veilig gearriveerd en moeten nog 'bewerkt' worden. M ligt inmiddels op de kamer en momenteel vinden er nog wat voorbereidende werkzaamheden plaats. We vinden het wel spannender dan de vorige keer, want toen verkeerden we nog in de veronderstelling dat alles vlekkeloos zou verlopen. Inmiddels weten we beter en zijn we ons er van bewust dat het de komende 12 dagen moet gaan gebeuren omdat M anders langdurig (jaren, maanden?) zal gaan verkeren in de situatie van de afgelopen maand: 3 x bloedplaatjes, 1 x bloedtransfusie + 2 bezoeken aan de moeder van alle artsen per week en dan maar hopen op herstel. Door al de bezoeken aan het Draculapaviljoen hebben we alle varianten zien langskomen. Over een uurtje worden de stamcellen per infuus ingebracht. Op zich geen moeilijke of pijnlijke actie, maar wel een met veel dimensie. Later vandaag meer, denk ik.
Het is uiteindelijk wat later geworden en de boest is niet zonder slag of stoot verlopen. Het infuus wilde eerst niet werken (te nauw) en nadat alle stamcellen in het lijf zaten, traden forse koortsrillingen op. Lichte paniek, de moeder van alle artsen werd nog gebeld maar na een half uur en wat medicatie was het proces gestabiliseerd. Nu maar hopen dat het zo blijft.
En ja, dat voorste zakje met dat rode spul, dat zijn de stamcellen die het allemaal moeten gaan doen. Wel weer wat geleerd overigens: als iemand het erg koud heeft, dan warmt men een deken op in een magnetron. Dit mag niet verder verteld worden, want dit valt buiten het protocol.