Capita Selecta (2)

Sinds ik heb aangegeven dat ik mij langzaam weer volledig wil gaan richten op mijn 'core business': lesgeven dus ofwel 'bezig zijn in het primaire proces', is het zwaar kermis. In mijn oude functie had ik nog wat gezeurd over een kundige praktijkdocent die ik eiste voor 'mijn' klassen en daar werd zowaar voor deze (leze 1) week (nee, sorry Wim, we kunnen niet garanderen dat dit zo blijft, je weet het: de NS (lees geld) heeft prioriteit, maar ik begrijp ook wel dat we altijd de kwaliteit moeten blijven behouden en dat soort prietpraat) aan voldaan. Ik was een 10-tal seconden rustig, maar daarna werd meedogenloos terug geslagen. Men had op m'n jaartaak (onnut spretsjiet waarop wordt berekend of je wel aan je uren komt) nog 'ruimte' gezien en of ik het vak Project-Mangement in de Werktuigkundige Installaties wilde geven. Ik weet wel wat Werktuigbouwkunde is, maar heb nauwelijks een idee van Werktuigkundige Installaties. Wat het vak inhield? Dat wist de goede man ook niet. Was er een boek van? Wist hij ook niet. Zou hij uitzoeken. Of ik maandag kon beginnen. Ja, natuurlijk! Dit noemt men dus in het Onderwijspaleis in de wereldstad E: kwaliteit leveren.
Nu even serieus. M vandaag weer naar het Herstelpaleis geweest en men gaat eindelijk doen wat ik al enige weken wil: onderzoeken of de anti-epileptica de boosdoeners zijn bij het matig op gang komen van de aanwas van de witte broeders. Komende week is het er op of er onder. Het huidige anti-epileptica cocktail wordt komende week razendsnel omgegooid naar een ander anti-epileptica cocktail met alle mogelijke gevolgen van dien. Tijdelijk vergrote kansen op toevallen, maar ook een grote kans op een stevige aanwas van de witte broeders en dat is nu echt nodig!
Ter ondersteuning voor onszelf maar voor u en de uwen ook: heer Cave en zijn vriendjes met Red Right Hand.

Asian Dub Sensation

Capita Selecta

Om maar met redelijk goed nieuws te beginnen: M's bloedwaarden zijn lichtelijk de goede kant op aan het gaan. De witte broeders zijn inmiddels van 0,1 naar 0,2 naar 0,4 naar 0,7 naar 0,8 gegaan. Nog 3,2 te gaan voordat het minimum is bereikt. Gisteren nog een zakje bloedplaatjes gehad, zodat deze ook zijn gestegen naar 31 (was 6 en moet minimaal 135 zijn); vandaag nog 2 zakken bloed gehad om de rode broeders op te krikken. Koorts ook gezakt. M mocht niet blij zijn van de vervangster van de moeder van alle artsen. Eerst donderdag de definitieve uitslag van de beenmergpunctie afwachten.
En dat brengt me meteen op het volgende: het vervoer van en naar het Herstelpaleis in N. Inmiddels heb ik m'n hondenbaan op het Onderwijspaleis weer hervat en kan ik dus moeilijk weg. Vervoer wordt langzaam een probleem. Wordt met hand-en-spandiensten wel opgelost, maar er moet een fundamentele oplossing komen, want de komende weken staan er minimaal nog minimaal 10 - 12 sessies te wachten. De zorgverzekeraar maar eens gebeld: ja, M had waarschijnlijk wel recht op taxivervoer. Formulier zou worden toegestuurd, handtekening van de arts halen, formulier opsturen, 2 weken verwerken, accoord bevinden, daarna declareren en 4 weken wachten op geld. 6 Weken dus. In de tussentijd moest ik het taxivervoer maar voorfinancieren. € 250 x 12 = € 3000. Of ik dan eerst iemand moest beroven, was mijn vraag. Ja, dat was mijn eigen keuze. Zelf komen met ingevuld formulier en snel laten accorderen was onmogelijk.
'Onderwijs is Oorlog', zo is de zegswijze en zo kon ik gelukkig mijn frustraties omtrent bovenstaande kwijt in de door spretsjietinvullers en tollenaars geregeerde onderwijsinstelling. Er waren voor 'mijn' klassen geen docenten 'praktijk'. Die zijn even aan de gang met een klus voor de NS. Dat levert namelijk geld op en dat is belangrijker, heeft hetzelfde College van Bestuur beslist dat ook een nodeloze fusie door aan het drukken is en daarvoor zeer waarschijnlijk wat overbetaalde organisatiebureautjes aan het werk houdt. De strijd is weer begonnen.
Maar even wat eigenwijze muziek van wat zwarte bevriende strijders, jazz ontmoet hiphop: The Last Poets met Pharaoh Sanders.

Fusie

Eind tachtiger jaren vloog een vliegtuig met o.a. toenmalig minister Ritzen en een aantal onderwijsbobo's, waaronder mijn toenmalige directeur, naar de Verenigde Staten. Zij kwamen diep ontroerd terug vanwege de schaalvergroting. Grote gebouwen met enorme aantallen leerlingen. Ritzen, hoogstwaarschijnlijk omdat hij dacht dat het allemaal goedkoper kon, de onderwijsbobo's omdat ze dachten dat ze zo de onderwijsmensen weer eens op een andere manier konden koeioneren en de directeurtjes omdat ze door zo'n schaalvergroting nog meer aanzien dachten te krijgen. Wij hadden toen een directeur van het megalomane en meedogenloze soort. Er was ook nog een andere MTS in de wereldstad E; die zou hij wel even confisqueren en daarna de rest van de wereld. Alles voor het ego! Waar deze megalomane egotripper geen rekening mee hield was dat de 2 MTS-en ook 2 verschillende culturen hadden. Iedere MTS dacht de wijsheid in pacht te hebben. Met nog een collega werd ik naar 'de Katholieken' gestuurd om daar een soort bruggenhoofd te vormen voor de rest van de collega's het jaar daarop. Een van de meest ellendige jaren uit mijn toch al zo droeve carrière. We hadden binnen de kortste tijd heisa met alles en iedereen en de zaak polariseerde alleen maar. De directeurtjes besteedden hier nauwelijks aandacht aan en zaten alleen elkaar maar dwars. De megalomane zette zijn veroveringstocht in, de Katholiek liet zich niet bezetten. Uiteindelijk mondde het uit in een stammenstrijd waarbij er eigenlijk geen winnaars waren. De energie had beter anders gebruikt kunnen worden. De directeurtjes spraken niet meer met elkaar en uiteindelijk werd het gefuseerde wanschepsel opgenomen in het inmiddels bekende onderwijsgedrocht ROC. Inmiddels zijn ze zelfs in de Verenigde Staten wakker: terug naar kleinschalige scholen. En eigenlijk is iedereen in Absurdistan aan de Noordzee ook wakker. Weg er mee, met die schaalvergroting!
Toch meent men hier weer verder te moeten fuseren. De reden is eigenlijk niet bekend; men schermt wel met 'schaalvergroting zal de overhead verkleinen' en wat andere even triviale als abstracte argumenten. Men dat proces (terugdringen van overhead) zelf al 10 jaar geleden in kunnen zetten. Bovendien wil ik graag persoonlijk wel wat gratis adviezen geven om de overhead te verkleinen. Daarnaast heeft men die belachelijk hoge overhead zelf laten ontstaan (500 van de 1500 mensen hebben niets met onderwijs van doen en de helft van het budget wordt gebruikt voor niet direct aan onderwijs gerelateerde zaken).
Ik ken voor de rest ook geen enkele docent, student, ouder of bedrijf die op het idee is gekomen om te gaan fuseren en die daar het nut van inziet. Toch weer megalomane ego-tjes, die over de rug van een onnodige fusie denken carrière te maken en daarnaast hun vriendjes van de diverse organisatiebureautjes gaan rijk maken? Weer verder onderwijskundig verval dus over de ruggen van studenten, ouders en bedrijven. De komende tijd komt dit letterlijk, hopeloze proces op gang met alle frustraties van dien bij het werkvolk. Fijn! Ik houd u op de hoogte.
Voor straf vandaag geen mooi liedje.

Moe

Het Herstelpaleis in N is goed georganiseerd en men is ook in de ware zin des woords flexibel. Echter, in het weekeinde wordt men door externen gedwongen om met procedures en protocollen te werken.
Vrijdagnacht had M koorts. 38,5 Was het moment dat we in actie moesten komen had de arts vrijdagmiddag nog gezegd. M zat de hele nacht rond de 38,5 en ik besloot om 09.00 naar N te bellen met de verpleegafdeling. De vraag was eenvoudig: weer beginnen met Ciclosporine (tegen afstoting), beginnen met Amoxicil (tegen ontsteking) of zelf naar N komen. Neen, ze mochten me niet verbinden met de arts, want in het weekeinde moest dat via de plaatselijke huisartsenpost.
Huisartsenpost gebeld. Na 10 minuten wachten iemand aan de lijn. Alles uitleggen, nog een keer uitleggen. Gesprek werd afgesloten met de mededeling dat de arts N zou bellen en daarna zouden we geïnformeerd worden. Na verloop van tijd belt arts terug dat M naar de praktijk moet komen. Ik vertel dat dat een dom plan is omdat M helemaal niet met zieken, melaatsen en spretsjietinvullers in contact mag komen vanwege infectiegevaar, dat de vraag duidelijk is en dat er niemand hoeft langs te komen. De arts gaat accoord, maar wil toch even komen. Uiteindelijk komt de arts langs, onderzoekt M, probeert Herstelpaleis te bellen. Heeft niet het juiste nummer, krijgt hij van mij, stelt de vraag en krijgt het antwoord dat ik al verwachtte: beginnen met Amoxicil. We zijn inmiddels 116 minuten verder. Als er geen procedures waren geweest, was alles in 2 minuten voor elkaar geweest en bovendien had het minder geld gekost. Wat ook opviel was de hoeveelheid formulieren die de arts na afloop nog in moest vullen om dit nodeloze bezoek naar welke instanties dan ook te legitimeren. Ik heb hem met rust gelaten.
Al die procedures, protocollen, regels, spretsjiets worden verzonnen door mensen die hun eigen leven niet in kaart kunnen krijgen en meteen denken dat dit voor iedereen geldt. Deze Men in Black -we have come to make you function-, die steeds meer macht krijgen, behoren tot dezelfde onderkaste die vindt dat de gezondheidszorg te duur wordt.
Omdat ik er zo moe van werd en word en ben: Tired of Waiting van de Kinks

Griezelig

'Mag ik dan weer een wijntje?', vroeg M nadat zij van de vervangster van de moeder van alle artsen had gehoord dat de witte broeders van 0,2 naar o,4 (moet dus minimaal 4,o zijn) waren gestegen. Verwonderd staarde de arts M aan: 'neen, uw lichaam bevindt zich een een griezelige situatie, ik twijfel over opname, dus het lijkt me onlogisch uw lichaam verder te vergiftigen.' Duidelijke taal! De trombos waren weer gezakt, maar we mochten nog net met z'n 2-en naar huis: geen ziek bezoek, melaatsen, of spretsjietinvullers binnen. Veiligheid boven alles! Geen geld aanraken of kruideniersbezoek (hetgeen wil zeggen dat ik momenteel weer alleen als een zwakzinnige met een briefje in mijn hand door de kruidenier dwaal, deze keer onder meer op zoek naar de wattenstaafjes!), netjes thuis blijven, een blokje 'om' mag. Gelukkig geen afstoting, want daar werd gisteren een beetje voor gevreesd. Maandag terugkomen.
Einde van een hectische week waarin ook weer een nieuwe lading leerlingen van het Verpest Mijn Beroeps Onderwijs (VMBO) het onderwijspaleis aan de Frederiklaan voor het eerst kwam bezoeken. Ik heb er deze keer maar aan 1 hoeven uit te leggen dat ADHD geen vrijbrief is om te praten als ik aan het woord ben. 'Als je ADHD hebt, dan ben je druk, maar dat wil nog niet zeggen dat je dan de fatsoensregels mag overtreden.' Dat was hij niet gewend, op de vorige scholen kon hij zich altijd achter zijn ADHD verschuilen, hoogstwaarschijnlijk geholpen door zijn moeder. Hij kwam me later in de middag nog bedanken, 'bedankt voor de duidelijkheid, mister, ik snap het allemaal.' We zullen zien.
Omdat de bacteriën nog steeds op de loer liggen; Scary Monsters (and Super Creeps) van heer Bowie.

Updeet M (2)

Juist ja, hoe zit het allemaal met M? Tamelijk hectisch en problematisch momenteel. Afgelopen dinsdag bleek dat de witte broeders gezakt waren naar 0,1 (moet minimaal 4 zijn). Het afbouwen van diverse medicatie en het opbouwen via injecties had dus weinig effect. Beenmergpunctie dus en woensdag 2 zakjes bloed en wat onderzoeken. Donderdagmorgen voor de 3e keer deze week naar het Herstelpaleis om weer de bloedwaarden te laten meten. Waren gestegen naar 0,2, maar wil eigenlijk niets zeggen. Daarom een tweede pijnlijke beenmergpunctie en het advies dat we weer onder een zeer streng regime moeten gaan leven. Geen terraswerk of feestelijke bezoeken aan de kruidenier. Thuis blijven, geen ziek bezoek ontvangen, korte wandelingen in het park. M blijft er nuchter onder. Inmiddels is ook wel duidelijk dat we een korte vakantie op het landgoed in het verre en verwarde Hongarije de eerste tijd wel uit ons hoofd kunnen laten. Naast 'omgaan met onduidelijkheid' wordt 'omgaan met teleurstellingen' langzaam ook een factor. Hoe nu verder? Morgenmiddag weer naar N, bloedwaarden laten meten en op basis van de uitslag van de beenmergpunctie, die niet echt positief was, een nieuw plan van aanpak maken. Het is nu wel oppassen met infecties; M heeft niets meer bij te zetten want het immuunsysteem ligt vrijwel stil. Opnemen kan wel, maar is nog niet noodzakelijk omdat er in het Herstelpaleis ook allerlei ellende aan virussen rondzwiert en omdat opname in het afgesloten gedeelte alleen in crisissituatie plaatsvindt (koorts dus). M is wonderwel toch nog redelijk krachtig en ziet er niet slecht uit. Omdat we niet naar het strand gaan, mogen, kunnen: Do the Strand van Roxy Music.