Tesco, Siklos

Ik zat voor en in café Piet Huisman in N mijn trieste bestaan te overdenken. M was nog in het plaatselijke Herstelpaleis, moest nog 2 zakjes bloed (3 uur tanken) hebben om definitief de weg naar boven in te slaan. De moeder van alle artsen was tevreden; de bloedwaarden waren in orde, het zoutgehalte ook en er kunnen wat medicijnen af. Daarnaast gaf zij ook groen licht voor een eventuele vakantie over een maand in het verre en verwarde Hongarije, mits er geen complicaties zouden zijn.
Maar goed, mijn eigen treurige leven werd inderdaad wel even blootgelegd door de opmerkingen onder mijn stukje van gisteren; afgelopen zaterdag, met een gehuurde seizoenskaart de meest tragische wedstrijd gezien die ik ooit live heb mee moeten maken. En dan te bedenken dat er nog legio zullen volgen. Daarnaast ook niet in staat zijn om mijn persoonlijke moeder van alle liedjes te kunnen schrijven, laat staan uit te voeren met mijn motorisch gestoorde lijf en a-muzikale hersenen. Toch was het goed toeven in en voor het café. Het bleek een café te zijn waar men geïnteresseerd was in de gast en waar meteen flink zinloos gezwetst kon worden: voetbal, muziek en de obligate vraag 'of die krullen van mezelf waren'. De geur was ook vertrouwd, verschraald bier en sigarettenrook van gisteren. Heerlijk, lang niet geroken, want die schoonmaakmiddelen van tegenwoordig stinken als de ziekte. Ik liep terug naar het Herstelpaleis en voelde me weer een stuk beter: over een maand of wat staat Wimke hoogstwaarschijnlijk weer met een sikspek Becks en een karretje vol voedsel op het parkeerterrein voor de Tesco in Siklos en belangrijker M is er ook bij.

Woestijnklanken

De woestijn in ... dat moet ook nog gebeuren. Ik ben er weliswaar vorig jaar geweest, maar door m'n eigen lafheid het echte woestijngevoel nog niet voor de volle 100% gehad. Ik durfde maar 20 meter van de weg af, bang voor slangen, bang voor schorpioenen, bang voor het onbekende. Mooi om te zien allemaal, maar de volgende keer even de stoere jongen uithangen en gewoon 1 kilometer die woestijn inwandelen en het echte gevoel krijgen. En dan onder het genot van psychedelische mariachi. Maar goed, de psychedelische mariachi nog steeds niet gevonden. Qua muzieksoort schijnt het niet te bestaan en als het dan al een betekenis heeft, dan kom je uit bij 'verwarde Mexicaan'. Waarom maakt niemand de muziek die ik bedoel en waarom kan ik zo'n liedje niet zelf schrijven?
Dat de psychedelische mariachi voor een deel verwant is aan de kuntri, moge duidelijk zijn: een jankend (steel-)gitaartje in de hogere regionen moet er sowieso in zitten. In onderstaand liedje zit wel zo'n klankenreeks. Voor de rest is het gewoon een Amerikaanse mien die 'n redelijk goed kuntri-kiedje zingt.

Dag + 36; op weg naar herstel

Dit wordt de laatste 'op weg naar herstel' of er moeten wel hele vreemde dingen gaan gebeuren. M is vandaag 2 weken thuis en als je kijkt naar de stand van zaken, dan is dat bemoedigend. M slikt nog wel ongeveer 20 pillen, heeft een kapotte mond waardoor eten moeilijk is, gaat gebukt onder een darminfectie, heeft last van bijwerkingen van de medicijnen, voelt zich regelmatig lusteloos, nierfunctie niet optimaal, zit aan het astronautenvoedsel + nog wat ander klein leed. Maar toch gaat het langzaam beter. De zombie-modus is verlaten. Het brein is weer helder.
Het definitieve herstelproces gaat nog lang duren, complicaties zullen er zeker nog komen en het Graft versus host-verhaal blijft een bedreigende factor.
Desalniettemin is het nu tijd om een om een punt achter deze serie te zetten. Aan het begin (Dag -12) heb ik m'n twijfels geuit of dit allemaal wel 'kan' en moest ik even zoeken naar de stijl, maar tijdens de 48 dagen ben ik, denk ik, nergens in de moreel-verwerpelijke-sfeer of in RTL-achtig ramptoerisme verzand.
Over enkele dagen ben ik weer terug met het gebruikelijke geoudehoer, de nutteloze bespiegelingen en weet-ik-veel-wat.

Dag + 34; op weg naar herstel

Interventies veroorzaken consequenties; dat was het thema van afgelopen middag in het herstelpaleis in Nijmegen. Na telefonisch overleg was het toch verstandig om een dag eerder naar N te gaan. Na enige onderzoeken was de discussie: opnemen of niet opnemen. Een belangrijk aspect hierbij was: kunnen we ingrijpen? Er is vrijwel zeker een virus in de darmen aanwezig, maar op dit moment ingrijpen, zou weer kunnen veroorzaken dat de kans op omgekeerde afstoting (Graft versus host) groter zou worden, en dat moet hoe dan ook vermeden worden. Het lichaam moet dus zelf aan het werk met behulp van wat aangepast voedsel en dan maar afwachten was het devies. M blijft intussen zwak (moest in het herstelpaleis even slapen, zie foto), maar zoals de plaatsvervanger van de moeder van alle artsen zei: iedere transplantatie kent z'n ontstekingen en complicaties. Dus thuis verder de zaak onder controle proberen te houden en in geval van nood terug naar N. Dinsdag weer op controle. De competentie 'omgaan met onzekerheid' gaat de komende dagen weer een rol spelen, maar hier zijn we inmiddels al redelijk bekwaam in.
Inmiddels na bekend Engels voorbeeld ook wat relwerk verricht op het lelijkste plein der wereld. Het ziet er weer uit zoals het er uit moet zien.

Dag + 32; op weg naar herstel

Vandaag weer naar het herstelpaleis in Nijmegen geweest. Complicaties, complicaties, complicaties. De moeder van alle artsen was niet tevreden, zelfs een beetje verdrietig en licht in paniek. Bloedwaarden, wit-rood-trombos, alle 3 gedaald en vooral de lage trombos baren nu veel zorgen. Ook de nierfunctie onvoldoende en 2 kilo in een week afgevallen. Bloeddruk te hoog. Na het meten, komt het regelen en werd er dus weer een nieuwe dosis geneesmiddelen uitgeschreven. Daarnaast moeten er genoeg calorieën naar binnen en verzwakt M te veel. Dat wordt dan weer geregeld door de diëtiste. Vanaf nu drinkbare voeding, want door de ontsteking in de mond is het moeilijk eten voor M. Er moet nu zout naar binnen! En veel!
Net dus bij de plaatselijke drogisterij in Gestel-binnen-de-Rondweg bij de familie Geelman de medicamenten gehaald. Volgende keer, en dat raad ik iedereen aan die daar verzwakt, zijn of haar medicijnen komt afhalen, een Rode Kruis voedselpakket zelf meenemen om uithongering te voorkomen tijdens de inmiddels gebruikelijke wachttijd van 3 kwartier. Tevens ook enige preventieve valiums naar binnen slaan, dit om de rust te bewaren en bestand te zijn tegen de immer chagrijnige personeelsleden.
Maar goed, ook deze klus is geklaard en met de nieuwe medicijnen zou M onder meer wat beter moeten gaan eten. Vrijdag weer terug naar het herstelpaleis. Geen verbetering, dan opname.

Om M, mezelf en iedereen wat op te beuren Get Off van de Dandy Warhols

Dag + 29; op weg naar herstel

M is nu een week thuis en het is duidelijk dat het herstel een totaal ander leven met zich meebrengt. Naast de medicatie en voldoende vocht, moet M veel naar haar lijf luisteren en dat betekent vandaag zo'n beetje de hele dag in bed blijven om wat kracht op te doen voor bezoek vanavond. We zitten ook vrijwel aan huis gekluisterd met z'n 2-en en dat is zeker in de vakantie een tegennatuurlijke situatie. M wordt heel langzaam wat alerter, maar de kaakontsteking wil maar niet verdwijnen en het lichaam moet de transplantatie nog vervolmaken en dat kost veel kracht.

Intussen kan ik me, naast de huishoudelijke plichten, af en toe richten op trivialiteiten en ook weer wat ergernissen vorm geven. Momenteel gedeeltelijk van mijn stuk doordat ik van een liedje niet weet wat de titel is en nog erger 'wie-heeft-het nondeju-gemaakt'. Normaal is dat een eenvoudige zaak; met m'n aaiFoon Shazam of Soundhound even laten scannen en bingo. Nu is het geval dat deze apps alleen digitaal kunnen scannen en dit liedje van een cassettebandje komt en daarna digitaal als .aiff op een cd is gezet. Een mogelijkheid zou zijn om er een .mp3 van te maken en dan via een mp3-speler op mijn blog de wereld insturen en hopen dat iemand het weet. Edoch, voor een mp3-speler op m'n blog moet ik de HTML in, dus moet Zwerver er een dezer dagen aan te pas komen.

Omdat M veel in bed ligt of rust en ik langzaam ervaring krijg in het huishouden, kan ik ook weer ouderwets kranten gaan lezen. Geen pretje met de huidige generatie journalisten. Op de ene pagina wordt Ivo Niehe gekleineerd (ook geen vriend van mij, maar spreekt en schrijft tenminste wel fatsoenlijk Nederlands); op de volgende pagina laten ze hun eigen taalkundige incompetentie meedogenloos en zonder schaamte blijken (zie afbeelding). 'een treurloos veldje'; als grap is het al droevig, maar deze journalist bedoelt het ook nog serieus. Treurloos dus.

Dag + 27; op weg naar herstel

Gisteren met M naar Nijmegen geweest voor inspectie. De bloedwaarden waren redelijk, maar voor de rest was het een kleine puinhoop. De nierfunctie was niet in orde en dat betekent dat er wat medicijnen tijdelijk af moeten en dat er voldoende zout vocht in het lijf moet. De medicijnen die tijdelijk gestopt worden, zorgen er wel voor dat het risico op afstoting iets groter wordt. Er moeten nu keuzes gemaakt worden. De overdosis Trivotril die M gedurende 34 dagen in het ziekenhuis heeft geslikt is er definitief af, maar het duurt nog een dag of 4 totdat M zich weer volledig bewust is van alles. De kaakontsteking is ook nog niet onder controle en zorgt voor veel pijn. M is ongeveer 4 uur per dag aanwezig zonder actief te kunnen zijn. De rest op de bank of in bed al de ellende er uit slapen.
Het huishouden is ook geen misselijke klus, weet ik inmiddels, maar heeft ook zijn voordelen. Ik kan inmiddels moeiteloos alles vinden in de supermarkt en weet als eerste dat deze week 'dun Dommelsch in dun bonnus is'. Gisteren is inspecteur J nog op bezoek geweest en heeft de begane grond een goedkeuring gegeven; de 1e etage werd afgekeurd, de 2e etage is niet relevant want E & B genieten van een welverdiende vakantie. J is zelf aan de belangrijkste werkzaamheden begonnen (vond ze fijn), de rest moet ik vandaag en morgen doen: stofzuigen, was sorteren, iets met de droger wat ik vergeten ben en de 'gewone dingen' (zie lijst).