Dan Sartain

In de nimmer aflatende zoektocht naar de psychedelic mariachi stuitte ik op Dan Sartain. Niet dat het psychedelic mariachi is, maar in ieder geval wel lichtelijk psycho. Dan Sartain toert en speelt wat in de marge. Maakt af en toe een plaatje en heeft als voorprogramma van de Hives en White Stripes gediend. Voor de rest is hij hoogstwaarschijnlijk niet heel erg gevaarlijk, dit in tegenstelling tot zijn broer Steve Buscemi die er in Reservoir Dogs lustig op los moordt en in the Wedding Singer ook in lichte verwarring verkeert. Zie onderstaand videoke.

http://www.youtube.com/watch?v=SBB6pmixR4Q

Lees ... nondeju!

Dit boekenweekgeschenk 2011 (20 pagina's visueel en tekstueel geluk + 1 ZeeDee muzikaal genot) is voor een groot gedeelte tot stand gekomen in Eindhoven-binnen-de Rondweg met giften van particulieren. De Rijksoverheid, de Provinciale overheid of welke lokale overheid dan ook, hebben hier niets mee te maken.
Het is de bedoeling dat u door dit geschenk blij, vrolijk, geïrriteerd of op welke wijze dan ook geëmotioneerd raakt. Als dat niet lukt, is er iets mis met u.
Dit geschenk is een initiatief van de OpenDichtBus en de komende zaterdagen bij aankoop van minimaal € 5,00 aan boeken gratis verkrijgbaar op de Markt in Eindhoven bij uw vaste boekenoase, de OpenDichtBus.

De volgende mensen hebben hieraan bijgedragen:
Woody Veneman en Joshua van Iersel (Tongelre-binnen-de-Rondweg) - muziek
Josine Beugels - (Tongelre-binnen-de-Rondweg) - beeldend werk
Marijke van Orten - (Gestel-binnen-de-Rondweg) - schilderijen
Wim Heere - (Gestel-binnen-de-Rondweg) - teksten
Ties Hillekens - (Gestel-buiten-de-Rondweg) - tekstkeuze bij schilderijen/beeldend werk.

Koop een boek en lees ... nondeju!

Farizeeër

Farizeeër, iemand die zich schuldig maakt aan zelfverheffing op zedelijk gebied (naar Lucas 18:11) bron: van Dale, Elfde herziene druk.
Deze man irriteert mij al jaren. Waarom wist ik tot voor kort niet, maar nu wel. Dit is namelijk de man die 6 of 7 dagen naast mij heeft gezeten in een sjiep tijdens mijn traumatisch verlopen herhaling in 1980. Hij was voertuigcommandant en wij moesten in onze sjieps doen alsof we tanks waren vanwege de bezuinigingen. Het was eind november - begin december. Het was koud. Het was kil. Het was grijs. Het was honger. Het was lauwe thee uit een metalen mok. Het leven was dermate inhoudsloos geworden dat zelfmoord al dagen een gepasseerde optie was.
Deze man zat in al die ellende alles positief te maken. Er kwam geen negatief woord uit. Een klacht uit zijn farizeeërshoofd heb ik nimmer gehoord. Iedereen was chagrijnig, ziek, misselijk, de wanhoop nabij, maar juist deze positivo moest weer naast mij zitten. U kent ze wel: de lui die altijd alles positief benaderen, braaf naar de baas luisteren, op een irritante manier 'altijd voor iemand klaar staan', waar met geen mogelijkheid iets kwaads over te vertellen valt of het moet zijn dat er met geen mogelijkheid iets kwaads over te vertellen valt.
Na 6 dagen was ik zijn gepositivo beu en verklaarde hem de oorlog door hem mee te delen dat hij zijn hoofd moest gaan houden of opstappen. Wijselijk hield hij zich in want vanuit zijn positivo-reflex wilde hij ook deze mededeling weer omdraaien, dat zag ik onmiddellijk. We stonden met onze sjiep op de Veluwe. We moest noordwaarts. Er waren 2 manieren; 1 over het normale heidepad, 2 dwars door de heide heen. Ik wist dat je als chauffeur het voordeel had dat je kuilen, bulten etc. aan zag komen en de bijrijder niet. Bovendien had ik ook nog houvast aan het stuur en hij niet. Optie 2 dus: snoeihard en met een sardonisch genoegen knalde ik door de heide heen, bewust elke oneffenheid opzoekend. Na 10 minuten waren we op de plaats van bestemming. Onze positivo zag ineens wat bleker dan voorheen. Hij kon ook nog net een mededeling doen: hij wilde de sjiep uit. Dat kon! Ik bracht hem naar het centrale punt en hij mocht daar zijn verhaal doen. Hij werd vervangen door een normaal mens. Het bleef walgelijk, maar stukken minder traumatisch.
Als link, Lennon's beste solonummer 'Nobody Told Me' omdat hij in deze periode overleed.

http://www.youtube.com/watch?v=8OXjUtQS-sU

Mooie momenten

Net nu ik doorhad hoe ik een printscreen met mijn AaiFoon kan maken en hij/zij? dus in het ziekenhuis ligt, krijg ik deze belangrijke SMS op mijn surrogaattelefoon. Ik moest hem ook nog digitaal aan elkaar plakken, maar goed de mededeling staat er en die is belangwekkend. Nadat ik op 21 januari jongstleden mijn scepsis heb uitgedrukt over de overname van cafetaria Manders aan de Hoogstraat, Gestel-binnen-de-Rondweg, is hier dan voorlopig goed nieuws. Ik weet niet van wie, maar het moet een kenner en genieter zijn die zich bondig kan uitdrukken in de Nederlandsche taal. Gisteren, donderdag-frietdag, was ik al uitgeweken naar veruit het lelijkste plein ter wereld om daar broodjes Kebab te halen buiten-de-Rondweg in plaats van friet binnen-de-Rondweg. Volgende week donderdag de proef op de som!
Omdat ik blij ben: Happy van de Stones

Fijn!

Afgelopen weekeinde een concert bezocht georganiseerd door de voormalige muziektempel De Effenaar in de wereldstad E. Voorheen was het daar goed toeven, maar sinds de spretsjietterroristen en aanverwant geperverteerd schorriemorrie de macht hebben overgenomen ga ik met angst en beven naar alles wat met voornoemde muziektempel te maken heeft. De laatste keer begon het al bij de ingang: 2 zwakzinnige bewakingsapen, daarna werd met een scan je kaartje geïnspecteerd, bier was alleen in plestik te krijgen, als je het al voor elkaar kreeg, want waar voorheen voldoende stagiair(e)s en vrijwilligers je graag een betaalbaar flesje! bier overhandigden, staat er nu onderbetaald ingehuurd personeel met veel tegenzin de klant te schofferen (bedienen heet dat, geloof ik). De spretsjietstumpers hebben ongetwijfeld op hun rekenvellen becijferd dat het best mogelijk is voor vier 17-jarigen een zaal van 800 man 'nat' te houden.
Deze keer was het in het Klokgebouw te doen, maar e.e.a gebeurde onder auspiciën van De E. dus de schrik zat er goed in. Zwetend en met hartkloppingen betraden we het pand, beducht op een klap in onze nek van een van de laagbegaafde portiers. Niets van dit alles! Integendeel, een vriendelijk meisje nam onze kaartjes in ontvangst en we konden zonder gefouilleerd te worden naar binnen. Snel door naar de bar; ook daar een verrassing; flesjes! Dommelsch en ook nog voor een acceptabele prijs. Het ging helemaal goed die avond; aan het einde een weinig troep en her en der een ledig kratje bier, er waren geen onlusten uitgebroken. Het was gewoon fijn dus.
Oh ja, en de muziek? Was ook goed. Sie Dubbeljoe Stoneking wist de blues en jazz op een mooie manier bij elkaar te brengen, soms uit elkaar te trekken en er een eigen dimensie aan te geven. Geniet van onderstaand videoke en ga daarna zelf op onderzoek uit, of niet.

Terug

Morgen begint het geblog weer. Hiernaast enige notities voor komende titels. Ik zet ze maar even op m'n blog omdat m'n steun en toeverlaat ernstig ziek is en naar het AaiFoonziekenhuis moet. Vandaag of morgen moet ik m'n vriend in een ambulance (enveloppe) stoppen en dan moet hij misschien onder het mes: de volumeknop is er namelijk van af. Mijn treurnis hieromtrent is niet helemaal oprecht. Ik hoop namelijk dat hij dood verklaard wordt en dat ik in plaats van mijn 3G een 3GS terug krijg (zo gaat dat met vrienden). Die 3GS (is sneller dan de 3G) gaat dan naar mijn niet-officiële schoonzoon en ik ga dan over een tijdje met een stalen gezicht mijn abonnement verlengen en incasseer dan tegen geringe betaling een AaiFoon 4.
Is dit alles moreel verwerpelijk? Ja! Wie benadeel ik? De provider en misschien Apple maar het meest van al: de consument, want die betaalt uiteindelijk toch de rekening. Aan de andere kant is mijn vriend wel ziek geworden door de schuld van anderen (productontwikkelaars van Apple die een betere volumeknop hadden moeten bedenken; dat heb ik meteen al gezegd) en moet ik weer allerlei acties ondernemen om een gezonde AaiFoon te krijgen. Voor die acties: provider bellen, AaiFoon in enveloppe stoppen, formulieren invullen, zorgen dat al m'n gegevens opgeslagen worden, naar een postkantoor, eventuele nieuwe AaiFoon weer gebruiksklaar maken + de overhead en het feit dat ik 2 weken zonder internet op m'n telefoon zit en daarnaast nog een zenuwlijdersgevoel zal hebben (gaat het allemaal wel lukken?), moet ik toch ook kosten in rekening brengen en dan heb ik het nog niet over het mentale aspect dat dit (definitieve?) afscheid van een vriend met zich meebrengt.
Ja, zo heb ik het wel ongeveer voor mezelf verantwoord, dacht ik zo.

Rust

Zo, nu weer een weekje of twee rust; rond 10 maart terug.