Oorlog en Pap

Ik ken veel liedjes en ook wel wat boeken, maar ik ben niet in staat om de tekst van welk liedje dan ook helemaal te onthouden, laat staan dat ik een gedicht of een alinea proza kan declameren. Heeft niets te maken met ouderdom (vroeger toen de geest nog fris was, kon ik het ook niet). Waar dan wel mee, weet ik ook niet en is ook niet interessant.
Er is echter een moderne langspeelplaat die ik een jaar of 30 geleden vrijwel foutloos uit mijn hoofd kende en na een avondje flink tafelen dan ook tot vervelens toe kon afratelen: Oorlog en Pap van Johnny van Doorn. Het is al lang geleden, maar vaak spelen er nog flarden door mijn hoofd. Hieronder een zeer kort voorbeeld:

Nooit heb ik Oorlog en Pap op beeld gezien, jammer! Want de meester zelf was natuurlijk echt genieten. Toch weer een keer het Heilige Internet op geweest en daar vond ik een goed surrogaat. Niet alleen Johnny van Doorn zelluf, maar ook Maarten Biesheuvel en die kon ik echt goed nadoen. Misschien een volgende keer. Eerst maar even genieten van het gesproken woord op onderstaand blog.
http://johnnyvandoorn.blogspot.com/

Kerstpakket (3)

Ja, hoe is het uiteindelijk met het kerstpakket gegaan (zie 26 en 28 november)? Heb ik het geaccepteerd, gedoneerd of geweigerd. Alles bij elkaar heeft de discussie nog veel tumult gegeven en ik was er zelf nog niet uit. Gelukkig bood mijn eega duidelijkheid: ze wilde ook wel eens een keer wat, dus ik werd gedwongen om het pakket op te halen. Zo gezegd, zo gedaan. Naar de kamer gegaan waar de pakketten stonden, er 1 meegenomen, zonder mijn direct-leidinggevende of welke andere vazal dan ook daarvan in kennis te stellen. Ook geen spretsjiet ingevuld (wel op een weitboord m'n naam geschreven). Dus pro-actief, maar burgerlijk ongehoorzaam geweest. Dit alles speelde zich af op de donderdag voor Kerstmis, vrijdag zou ik niet in de gelegenheid zijn om het pakket op te halen. Het pakket viel thuis in goede aarde, dus dat was meegenomen. Ik kreeg zelfs een compliment voor mijn tegennatuurlijke handelingen. Vrijdagmiddag nog even de meel getsjekt en wat bleek: de direct-leidinggevende was boos! De pakketten op zijn kamer waren bestemd voor collega's die niet op vrijdag op school zouden zijn wegens een ouderdomsregeling (BAPO) en ik werd verondersteld netjes op vrijdag mijn pakket op te halen zodat alle spretsjiets klopten. Nu zat er een collega thuis te huilen zonder pakket!
Kijk, dacht ik, dat zijn nog eens bedankjes op het einde van het jaar! Hier kon ik mee verder. Toch op de valreep nog een klein spretsjiet-trauma opgelopen en een direct-leidinggevende geërgerd.

Rollenspel

Vandaag was het weer een keer zo ver: op cursus. Deze keer de cursus 'ondernemendheid in het onderwijs'. Mijn grote angst bij dit soort cursussen is 'het rollenspel'. Een uitwas uit de 70'er en 80'er jaren. Ik ben er, denk ik, zeker weten doe je dat nooit natuurlijk, want hoe zou mijn leven er uit hebben gezien zonder rollenspelen, vrijwel niets mee opgeschoten. Je weet dat nooit want ik heb nooit een leven zonder rollenspelen genoten.
Ik ken eigenlijk ook niemand die echt naar een rollenspel zit uit te kijken, maar cursusleiders en coaches menen toch, hoogstwaarschijnlijk vanuit een soort latent sadisme, nog steeds eenieder mentaal te moeten martelen met dit achterhaald didactisch middel.
Meestal denk ik er weinig over na, de dagen voor een cursus, maar gisterenavond had ik het er even over met iemand en op de weg naar de cursus spookten allerlei doemscenario's door mijn hoofd. Wat zou het vandaag weer zijn: een terneergeslagen vrouw uit Beieren, een landbouwer uit het Rif-gebergte, een overspannen docent, een hond met het Down-syndroom, Gerard Reve in de laatste fase van zijn dementie, Gauleiter W. of toch maar een gemankeerde koffiejuffrouw bij NV Philips? En wat zou er daarnaast nog gebeuren? Zouden we in een kring moeten huggen, de rechtersvoetbalschoen van Coen Moulijn moeten uitdrukken, een zwanger zeug na een trauma verbeelden, als kikkers achter elkaar springen of gewoon een boom zijn?
Het viel vandaag mee: ik moest mezelf nadoen; het lukte vrij goed, ondanks dat de zenuwen door mijn keel gierden. Het werd ook nog opgenomen en iedereen mocht commentaar leveren; allemaal 'mooie woorden' zoals de ietwat als een EO-predikant aandoende cursusleider reflecteerde. Voor iedereen waren er 'mooie woorden', dus eigenlijk zei het niets. Er was ook nog een vrouw die graag alle 'mooie woorden' per meel opgestuurd wilde hebben. Dit werd door de predikant geweigerd, waarvoor hulde en waardoor de cursus uiteindelijk tijdens de evaluatie nog het predikaat 'kan nog interessant worden' (er komen nog 3 sessies) van mijn kant kreeg. Een echt compliment dus. Complimenten geven ... misschien heb ik dat wel geleerd van al die rollenspelen, want eigenlijk is dat tegennatuurlijk.
De enige van wie ik een beetje genoten heb als cursusleider was de man hieronder op het fillumpje. Het was tijdens mijn studie en het vak 'dramatische expressie' was een vast onderdeel van de week. Samen met onderstaande cursusleider maakten we er elke maandagmorgen een flinke bende van. Van hem kreeg ik veel 'mooie woorden' en zijn zoontje ook in het fillumpje.

http://www.youtube.com/watch?v=yy8Cq9_uBrA

Speedspin (3)

De Speedspin zit in de laatste fase; Jeroen, Bas en Bart zijn na het testen aan het modificeren geslagen. De algemene mening is nog steeds dat de Speedspin misschien wel meer G-krachten ontwikkelt dan een normaal mens kan 'hendelen'. Of dat een bezwaar is voor de broeders uit de Kempen en omstreken valt nog te betwijfelen. Hierboven de tekening van waaruit het prototype is gebouwd. Als het prototype uiteindelijk gereed is, zal een poging gewaagd worden om de Speedspin te vermarkten. Hieronder nog een fillumpje van vlak voor de vakantie.

Tot u spreekt ... (2)

Jerome, AZ (2)

Zoals gesteld: alle wegen leiden de laatste maanden naar Jerome, Arizona. Deze keer via een omweg. Voor de volkomen muziekbarbaren een definitie van Mariachi (bron: Wikipedia):
Mariachimuziek is in de 19e eeuw ontstaan, toen muziek van Spaanse theaterorkesten gecombineerd werd met Mexicaanse instrumenten. De muziek komt oorspronkelijk uit de westelijke deelstaat Jalisco, de staat waaruit ook Mexico's populairste mariachiorkest, Mariachi Vargas de Tecalitlán, afkomstig is.
Al langer ben ik op zoek naar de psychedelische vorm van de mariachi, dus niet het traditionele samenspel tussen zang, gitaren en trompetten, maar net een stap verder het magische in. Heel af en toe komt het wel eens in een Tarantino-film voor, maar niet meer dan een 10-tal seconden. Nergens echt psychedelische mariachi te vinden. Ik werd er lichtelijk gestoord was. De vriend van mijn jongste dochter zit in Mexico bij zijn familie en ik vroeg hem in al mijn onbenul of hij wat psychedelische mariachi kon scoren. Hij was duidelijk in zijn antwoord: ... en had nog wat rond gekeken en gevraagd voor de "Psychedelische Mariachi's" maar die komen alleen voor in Hollywood! Dus zijn een verzinsel van Quintin Tarantino himself!...
Hij stuurde overigens nog deze foto mee en dan denk ik: geef die jongens wat mescaline en tequila en ze gaan vanzelf wel wat psychedelische mariachi maken.

Een teleurstelling dus. Toch nog even op zoek gegaan op het Heilige Internet; en jawel, na wat zoeken de foto van het bord naast de weg. En waar stond bovenstaand bord? Juist ja, op de weg naar Jerome. Ik werd nog zwaarder gestoord. In Jerome geweest, schijnbaar de bakermat van de psycadelic mariachi en niets gezien of gehoord. Droefenis alom. Dus verder op onderzoek.
Vergelijkbare borden met andere teksten zie je heel veel langs de highway staan en non-profit organisaties (kerken, scholen etc.) kunnen zo wat reclame maken en adopteren zodoende een stuk weg dat dan op hun kosten schoon gehouden wordt, denk ik. Dus er moest iets of iemand de psycadelic mariachi een warm hart toedragen in Jerome. Meeltje gestuurd naar de plaatselijke krant en het antwoord was: I don't believe that the band is still together. Some of the members reformed as "The Knuckleheads".
The Knuckleheads opgezocht. Daar zijn er meer van, maar een komt uit Jerome; een Rhytm & Bluesbandje waar niet eens een fillumpje op Joetjoep te bewonderen valt (hoogstwaarschijnlijk was hun vorige naam een geintje). Maar goed, er is tenminste duidelijkheid. Ter compensatie een mooi liedje dat in de buurt komt van de psychedelische mariachi, maar het nog niet is. Misschien moet ik het zelf maar gaan maken.

Jim Sullivan

THE MAN WHO DROVE INTO THE DESERT AND NEVER CAME BACK. Ondertitel van een stukje in een Engels muziekblad. Mooie zin en nog waar ook. Jim Sullivan was een introverte singer-songwriter in Californië. Trad nooit op voor meer dan 100 man in zijn carrière. Had niet veel zin in mensen die hij niet kende, maar wist wel redelijk goede studiomuzikanten te regelen voor zijn enige moderne langspeelplaat U.F.O. uit 1969. De plaat was niet echt succesvol en Jim besloot naar Nashville te gaan om daar zijn geluk te beproeven. Onderweg kwam hij terecht in Santa Rosa (Texas) en de dag daarop vond men zijn auto onbeheerd aan de rand van de woestijn. Er werd niets van hem teruggevonden. Of hij is verdwaald, of in handen gevallen van een aan de mafia gelieerde inteeltfamilie in de woestijn of door aliens opgepikt (dat is dan weer de Amerikaanse psychedelische duiding omdat zijn langspeelplaat U.F.O. heet). Bijzonder voor mij is overigens dan weer wel dat Jim Sullivan een liedje schreef over Jerome in Arizona waar ik onlangs -22 november- ook over schreef (ik was daar namelijk even gelukkig). Op Jerome kom ik een dezer dagen nog terug, want op een of andere manier schijnen momenteel alle wegen naar Jerome te leiden, zonder dat ik daar m'n best voor doe.
Jim Sullivan maakt mooie liedjes, soms wel een beetje van het weke soort, maar het kan er zeker mee door en het is een bijzondere plaat. Hij wordt momenteel zwaar gehyped en hoe dat hypen tegenwoordig werkt, zal ook een dezer dagen uit de doeken gedaan worden. Geniet eerst maar even van onderstaande muzikale geschiedenisles rond Jim Sullivan. Met echte woestijnbeelden!