T-Bone Burnett

Soms is het leven mooi. Je zit wat op Spotify muzikaal rond te surfen, stuit op een naam die je wel kent, maar ook weer niet. Je luistert en denkt; nondeju. De volgende dag krijg je bij Hans H. een muziekblad, leest op een regenachtige zondag een artikel over Leon Russell en daar duikt de naam T-Bone Burnett (een alleskunner, als je meer wilt weten, dan duik zelf maar een keer het Heilige Internet in) weer op. Maandag komt Herr Doktor F. langs; hij zegt ook: nondeju! En je gaat even Joetjuub op met als resultaat onderstaand fillumpje met bijbehorende muziek:
http://www.youtube.com/watch?v=_4cd-8fSfoE&feature=related
Genieten dus! Maar waar heb ik T-Bone Burnett eerder gezien? Juist ja, hier:

http://www.youtube.com/watch?v=oPggeBUVZmI

Maar wie is toch die man met die hoed die links op het toneel staat?

A.D. 2010

Als de broeders en zusters uit het Rif-gebergte zich verongelijkt, gediscrimineerd of anderszins ongelukkig zijn met hun omgeving, wordt vaak aan de persoon gevraagd die zij daarvoor verantwoordelijk achten: ' Heb jij soms een probleem'. Daarna worden dan soms gepaste maatregelen getroffen. Mijn dochter merkte onlangs, op school, na wat irritatie met exponenten uit voornoemde groep dat er inmiddels ook een HBO-variant bestaat van 'Heb jij soms een probleem'. Deze HBO-variant luidt 'Heb jij zomz een izzjoe met jezelv' (Heb jij soms een issue met jezelf).

Ene dochter heeft een nieuwe vriend. De nieuwe vriend gaat naar huis. Dochter vraagt aan andere dochter:'En hoe vond je hem'. Andere dochter antwoordt:'Hij had geen gel in zijn haar'.

Ene dochter is naar een Dance-event geweest met enige beroemde DJ's. Ze vertelt dit aan andere dochter. Andere dochter vraagt:'Wat had je aan?'

Moeder brengt zoon iedere dag met auto naar school omdat zoonlief op de vorige school problemen had met de leerplichtambtenaar wegens herhaaldelijk spijbelen. Zoon gaat iedere dag netjes mee, zwaait naar moeder, wacht totdat ze de straat uit is (moeder gaat werken) en wandelt naar het station om de trein naar huis te nemen en weer in zijn bed te gaan liggen.

Speedspin (1)

Vanmiddag was het dan weer een keer zo ver. In de droeve tunnel der onderwijskundige duisternis eindelijk weer een keer een sprankje licht. Daar vul je al die formulieren voor in; daar neem je al het spretsjietgedoe maar voor lief: blijde momenten dus.
Ik had nooit verwacht dat er nog ooit een aantal leerlingen in de buurt van de 'waterspin', ook wel waverunner genaamd zou komen (zie o.a. ook 18/3 en 23/2 van dit jaar), maar het is toch aan het gebeuren. Jeroen, Bas en Bart zijn al ruim een half jaar bezig om een nieuwe kermisattractie te ontwerpen. Alles gaat weer volgens het beproefde scenario: eerst ontwerpen, daarna het tekeningenpakket, werkvoorbereiding, prototype fabriceren (mag officieel niet van de wetgevers, maar dan we lekker toch en dat vinden de mannen fijn), daarna testen volgens de Vincotte-normen en dan modificeren. De mannen zijn nu in de fabriceer- en testfase. Ik was ontroerd deze middag; ik kan er weer even tegen. Bewonder ook het onderstaande fillumpje. Ik houd u op de hoogte.
http://www.youtube.com/watch?v=CIpBUuoOC3k

Oettinger (spreek uit: Uttinger) 2

De Martelarenbrigade van de Heilig Tenkesberg en alles wat daar mee samen hangt laten we dus rechts liggen (zie deel 1). Het volgende restaurant dat er mee door kan ligt in de Kurort H. Hier liggen voor het merendeel ex Oost-Duitse bejaarden hun schilfers af te bladderen in het plaatselijke zwavelbad. Voor de val van de Muur mocht je hier als beloning voor je verradersdiensten bij de Stasi of omdat je 'gewoon' een goed communist was een paar weekjes met geestverwanten naar toe.
De grote vraag is altijd: is de Oettinger-bus al gearriveerd bij het desbetreffende restaurant? De Oettinger-bus arriveert altijd rond 7 uur en heeft meestal rond de 25 bejaarde 'Ossies' aan boord. Ze hebben een toertje in de omgeving gemaakt, zijn hoogstwaarschijnlijk ergens wijn wezen proeven, dus theoretisch zou de stemming er in kunnen zitten. Helaas; ik heb nu een 10-tal busladingen kunnen observeren en niets van dit alles; ze zijn vooral kampioen in het zwijgen. Als ze al gearriveerd zijn, zitten ze braaf aan tafeltjes (meestal 3 vrouwen en 1 man -ook de Oostduitse bejaardendata kloppen, de vrouw wordt nu eenmaal ouder) een oorverdovende stilte te genereren. Men zit wat in de menukaart te neuzen en als die fase voorbij is, zwijgt men. Men kijkt zonder te kijken; men drinkt zonder te drinken, men eet zonder te eten. Vreemd, want de sympathieke moffen zijn na Nederlanders de luidruchtigste stam ter wereld.
Wat is hier aan de hand? Men is hier nog steeds bezig met het spel: wie was informant voor de Stasi. Voor het vallen van de Muur was 1 op de 4 informant. Nog steeds is voor de busladingen Oettinger niet duidelijk wie nu wel of niet 'fout' was. Ze hebben natuurlijk wel vermoedens, maar die worden niet in het openbaar uitgesproken. Daarom zwijgen ze ... al jaren.

Oettinger (spreek uit: Uttinger) 1

Als we geen zin hebben om te koken of op een terras te hangen en we willen weer snel terug zijn op het landgoed in het verre en nog steeds verwarde Hongarije, dan slaan wij bij de T-kruising linksaf richting Tenkesberg. Op die berg is een restaurant waar je 20 jaar geleden ging eten om je zelf te kwellen (vies voedsel en de traditionele Hongaarse bediening). Na een jaar of 10 sloeg dat langzaam om en kon je er goed eten met goede bediening; er begon zelfs iets van 'band' te ontstaan tussen het personeel en ons en dat ging al zo ver dat ik ooit 2 sigaretten te leen van een ober heb gekregen. Met succes kunnen de Hongaren echter niet omgaan en de laatste jaren is dit restaurant verworden tot een soort Van der Valk-tent met een pseudo-zigeunerinslag. Deze zigeneunerinslag wordt vooral veroorzaakt door een van de meest irritante elementen uit de Hongaarse horeca: het obligate zigeunerorkestje (ik houd niet van zigeunermuziek en zeker niet van slecht gespeelde zigeuneurmuziek). Dit zigeunerorkestje heb ik de 'Martelarenbrigadevan de Heilige Tenkesberg' genoemd. Deze Martelarenbrigade moet voor een gering loon de gasten het ultieme Hongarijegevoel geven. De rest moeten ze bijverdienen met aan de tafel een passend deuntje te spelen. Voor Nederlanders dus: Tulpen uit Amsterdam (huil). De 1e violist heeft een briefje van 1000 Forint (€ 3,54) tussen zijn snaren zitten en het is dan de bedoeling dat je er nog een bijstopt (hij beweegt dan met zijn viool naar beneden). Als het beneden de 23 graden is, spelen ze binnen en is de ramp nog groter, want dan speelt er nog een 4e martelaar op een cymbalon (het ergste martelinstrument ter wereld):
zeer groot Hongaars hakkebord op poten en met pedalen, bekend als ‘de tafel met snaren’. Het cymbalon is gebaseerd op een kleiner zigeunerinstrument en werd door Josef Schunda tegen het einde van de 19de eeuw gemoderniseerd tot het meest ontwikkelde hakkebord in de wereld. Het instrument heeft 125 snaren en een bereik van vierenhalf tot vijf octave '
Gevonden op http://www.frankossen.com/Muziekinstrument
De 4e martelaar slaat met een soort lepels op de snaren.Ik word hier ongedurig en ongelukkig van (ik wil maar een ding: snel weg); te meer daar de opperzigeuner weet dat wij uit Nederland komen en bij binnenkomst zijn meest slijmerige glimlach op zijn gezicht trekt. Rechtstreekse bedreiging dus, want dit betekent: dadelijk kom ik aan jullie tafel spelen. Tot nu toe heb ik hem door oogopslagen vol haat en andere non-verbale middelen op een afstand gehouden. Dit restaurant laten wij dus steeds meer rechts liggen. Wat Otto Oettinger (spreek uit Uttinger) met dit alles te maken heeft, leest u morgen of overmorgen.

Nel

Ik wilde eigenlijk schrijven over Nel. Nel is dood en dat schijnt dermate erg te zijn dat er de hele week fillumpjes over Nel worden uitgezonden op de verrekijk. Nel was een kettingrokend gratenpakhuis (sociaal te kwalificeren als: hoogstwaarschijnlijk niet crimineel achterbuurtvolk) en trad regelmatig op in Man bijt Hond. Ik raakte geïrriteerd want een paar dagen eerder had ik een preview gezien van een uitzending die nog gaat komen: de 50ste verjaardag van Rene Froger. Rene had wat hoogstwaarschijnlijk niet crimineel achterbuurtvolk uitgenodigd, ze zingen een liedje, doen een dansje, vertellen een verhaaltje en dat wordt dan weer door de publieke zenders uitgezonden.

Op de dag ervoor had ik de radio al uit moeten zetten, want daar was weer ander 'hoogstwaarschijnlijk niet crimineel achterbuurtvolk' een ander feestje aan het vieren: de begrafenis van heer Mulisch. Ik hoorde een vrouwspersoon zichzelf omhoog krikken en dacht meteen: 'dadelijk Connie Palmen ook nog'. Ik rende naar de radio, zette hem uit, trok de stekker uit het stopcontact, trok alle stoppen uit de stoppenkast en deed m'n dwangbuis aan, zodat geen enkele klank die dag mij zou bereiken.

Ik moest denken aan Herman Pleij, die altijd wel een cultuur-sociologische verklaring heeft voor het decadent opleuken van begrafenissen en feestpartijen in deze tijd. Hij had daarover een keer flink georeerd. Helaas ... niet gevonden. Maar wel een leuk fillumpje van diezelfde Pleij, maar dan over onderwijs. Deze keer spreekt hij niet zo snel en opgewonden, dus het is ook nog te volgen ook. Aanklikken maar dus.

http://www.youtube.com/watch?v=wRVxBYEY3gA&feature=related

Joe Es of Ee

Ben dus tamelijk gelouterd uit de Joe Es of Ee terug gekeerd. In de woestijn geen bereik op de telefoon; geen inspectiecommando's van Van Verstandsverbijsteringsveldt te bekennen; geen stadscommando's van Gauleiter W. gezien. Eindelijk rust. Hoogst af en toe aangehouden door een Border Patrol van de sympathieke Amerikanen op zoek naar een verdwaalde Mexicaan.
Ook het shoppen ging uitstekend; bij elke aankoop werd ik eerst beschouwd en meteen gecomplimenteerd met bijvoorbeeld m'n schoenen: NICE SHOES! Als ik daarna een paar uitkoos om eventueel te kopen, was dat meteen een EXCELLENT CHOICE! Door Las Vegas lopend kreeg wel 20 keer te horen: I LOVE YOUR JACKET! In de horeca was het al niet anders; welk bier of gerecht we ook bestelden, het was altijd GOOD CHOICE en net dat biertje zorgde er ook nog voor dat m'n bloeddoorloop zou verbeteren. Om de 5 minuten werd geïnformeerd naar m'n fysieke en geestelijke welzijn: YOU'RE ALLRIGHT? YOU'RE FINE? YOU'RE OK?
Na verloop van tijd werd ik er opstandig en begon tegenvragen te stellen. Dat was dus niet de bedoeling. Ik begon te verlangen naar de botheid in het vaderland. De volgende keer neem ik het volgende bordje mee om niet meer 20 keer op een dag te hoeven vertellen dat het goed met me gaat.

En voor de sleepnegers aan de Italiaanse stranden met hun horloges, badhanddoeken, sieraden, houten beesten etc. steek ik een bordje in het zand met daarop:

En voor de geldwisselaars uit de Balkan die mij op willen lichten: