A.D. 2010

Mijn dochter had recht op een nieuwe telefoon. Het moest een Blackberry zijn, dan kon ze fijn pingen met andere Blackberry-eigenaars (de aaifoon schijnt inmiddels hopeloos uit te zijn). Zo'n telefoon wordt met de vrachtpost gebracht en daar moet voor getekend worden. Het is niet duidelijk wanneer het object wordt gebracht. Dat zijn spannende dagen, weet ik uit ervaring. Tegenwoordig kun je de bestelling 'volgen' op het Heilige Internet. Zo gezegd, zo gedaan. De mededeling was: 'Zending is voorgemeld.' Wat betekent dit? Weer iets dat verzonnen is door de gehate en overbodige groep mensen die ik wel vaker duid met spretsjiet-terroristen. Maar goed, een hedendaagse jongere windt zich hier niet over op en gaat naar www.goeievraag.nl. Bestaat dus echt!

Hieronder staat het antwoord en 'antwoordman' (bestaat ook echt) krijgt ook nog een compliment. Zie laatste alinea.

Nooit verwacht dat ik dit toch een beetje normaal zou vinden.

Temperament-disregulatie

Ik wilde niets schrijven vandaag. Er was geen sprake van irritatie, het was een gewone dag in mijn droeve bestaan. Ik zat naar de treurnis te kijken die het Franse 11-tal heet, de radio staat aan. Het is goed zo ... niets aan de hand. Het nieuws van 17.00. In een flard hoor ik bovenstaand bericht. Ik ben verbaasd, ik kan het niet geloven. Ik ga op Teletekst op zoek en op pagina 114 of zo tref ik het bericht aan. Geen paniek, geen gedoe, het land kabbelt voort.
Er verdwijnen banen in de zorg omdat er een tekort is van 30 miljoen. Niet omdat er minder zieken zijn of omdat de stad Maastricht cum annexis is gebombardeerd en er geen overlevenden meer zijn, niet omdat iedereen bij decreet door Gauleiter Wilders gezond is verklaard. Nee, er is een financieel tekort! Hoogstwaarschijnlijk is er daar geen tekort aan managers en spretsjiet-terrorristen die wel hun overbodige baantje zullen behouden. Toch (onverwacht, maar altijd welkom) weer een temperament-disregulatie vandaag, deze keer met disforie (zie ook 21 februari).

Miracles

Bovenstaande dames heten de Jackson Sisters (geen familie van de geperverteerde beroemde familie). Bovenstaande dames terroriseren mijn brein al weer sinds 10 mei met hun liedje 'I believe in Miracles', een onbekend, maar vrolijk souldeuntje uit 1976. Zoals wel vaker blijft het deuntje maar hangen (soms denk je dat het weg is, maar dan duikt het onverwacht na een paar dagen weer meedogenloos op) en dus moeten andere mensen er ook maar slachtoffer van worden. Gelukkig hebben ze maar een plaat gemaakt, zodat ze mij -theoretisch gezien- maar met 10 liedjes krankzinnig kunnen maken. Hieronder de link naar het grappige joetjoebfillumpje en daar weer onder een recensie van hun enige moderne langspeelplaat (en die is dan weer bedoeld voor de muzikale heropvoeding en ter emancipatie van de soul, zie ook 13 juni jongstleden)
http://www.youtube.com/watch?v=g26e89xV1HU
Review by Tim Sendra
This incredibly rare record from the Jackson Sisters is highly sought-after for the mid-'70s soul classic "Miracles." One listen to that track will tell you why as it is funky soul at its finest, sounding like a Jacksons cut from the same era. The youngest of the Jackson Sisters takes most of the lead vocals on the song. She sounds uncannily like a young Michael Jackson. It truly lives up to its classic status. The rest of the album is very good soul with a mix of up-tempo groovers, bubblegummy soul, and ballads. Many of the songs were written by soul vet Johnny Bristol, who turns in what should have been a big smash with the cute and bubbly "When Your Love Is Gone." The Sisters also cover some classics, turning in a disco-fied "Why Do Birds Fall in Love" and a fast and loose take on Aretha's "Rock Steady." Jackson Sisters is about as much fun as you could hope '70s soul could be. It's not hard to see why this is their only album -- there were no hits. It really is too bad though; they could have made more great records. allmusic.com

Inspectie (deel 103)

Terwijl Meisje Marja van Verstandsverbijsteringsveldt geen echte schade meer kan aanrichten, razen de commandotroepen van de diverse inspecterende instanties nog steeds door het land. Vergezeld door een lid van de Tweede Kamer kwamen ze afgelopen week, tegen onze zin, ook weer een razzia houden. Eigenlijk wilden we ze eerst niet binnen laten; de leerlingen zaten namelijk in de laatste week voor de proefwerkweek en we wilden het onderwijs prioriteit geven. Foute gedachte! Niets mee maken! Vanuit het ministerie en het College van Wanbestuur, werd wel even doorgedrukt dat de KGB toegang moest worden verschaft. We kwamen er goed vanaf (opluchting alom), op de rest van de ROC's bleek het een puinhoop te zijn. Na de eerste blijheid, volgde alweer de harde realiteit. Het feit, dat het op andere ROC's nog niet deugt, betekent weer dat er nog meer regels en ellende over ons uitgestrooid zullen worden. We wachten in angst af. Inmiddels gaan we wel verder met een nieuwe aflevering van de Blikkenpers: de mennekes ontwikkelen zelf een apparaat om (bier)blikjes te persen (zie foto). Mag eigenlijk niet (een BOL-4der mag eigenlijk niets maken, maar alleen ontwikkelen), maar we doe het dus wel. Daarom waren onze leerlingen ook zo tevreden, heren en dames van de inspectie. Begrijpen we dat nu een beetje? En ... graag even wegblijven de komende tijd; ga maar wat spretsjietjes invullen, ook leuk.

Kulturstadt

Dit is een afvaardiging van het Hongaars Katholiek Vrouwengilde (afdeling Miskolc). Deze vrouwen zijn makkelijk herkenbaar: ze zien er sportief (maar enigszins gedateerd) gekleed uit, hebben vrijwel allemaal 2 tassen bij zich (1 tas met daarin wat een vrouw altijd denkt mee te moeten zeulen en 1 tas met voedsel en een flesje water, zodat zij niet zullen sterven tijdens dit gevaarlijke uitstapje), 1 digitaal fototoestel. Ze wegen allemaal tussen de 93 en 110 kilogram (een voorwaarde om lid te mogen zijn van het Vrouwengilde). Ook andere afdelingen trekken door de stad, zo ook schoolklassen marcherende jongeren onder leiding van een verwarde docent en niet te vergeten nog wat Chinese toeristen. Ze zijn allemaal op zoek naar cultuur. Helaas kunnen ze dat (nog) niet vinden. Op de foto is te zien dat de afdeling Miskolc, na 11 keer radeloos het zelfde rondje te hebben gelopen, verdwaasd om zich heen kijkt: 'Pecs is toch kultuurstad van Europa? Er is niets te zien: we zien alleen maar bouwputten, opengebroken wegen, arbeiders die op hun schoppen leunen. Daarnaast horen we slijp- en boorgeluiden. Kortom: zitten we wel goed? Zijn we toevallig een jaar te vroeg?'
Neen dames, jullie zijn niet te vroeg. In Pecs zijn ze (zoals wel vaker) te laat en bovendien is een groot gedeelte van het geld verdwenen (zoals altijd). Desalniettemin was het een mooie dag.

Boekverkoper

Tot mijn 30ste heb ik altijd boeken van mijn verjaardagsopbrengst gekocht. Daar werd ik blij van. Met gemiddeld zo'n 200 gulden toog ik dan, licht opgewonden, naar boekhandel Van P., toen nog gevestigd op de hoek van de Kerkstraat en de Rechtestraat. Meestal had ik wel 3 of 4 titels in m'n hoofd; die werden apart gelegd. Daarna ging ik naar de hoofdboekverkoper. Een gedistingeerde man in een pak en een sikje. Hij wist wel zo ongeveer wat mijn smaak was en daarnaast kon hij aflezen uit de keus van de 3 of 4 boeken hoe het met mijn geestelijke gesteldheid was. Hij hield de literatuur goed bij en kwam altijd met onverwachte adviezen. Fijne momenten dus.
Daarna verhuisde boekhandel Van P. naar een groot winkelcentrum en na verloop van tijd verdween de hoofdboekverkoper. De winkel was inmiddels 6 maal zo groot en er stond 4 maal zo veel personeel, maar er was niemand met enig verstand van boeken. Het personeel bestond uit herkauwende koeien met de intelligentie van een schaap, of omgekeerd. Wegblijven dus.
Er is ook nog een andere boekhandel in de middelgrote wereldstad E.: boekhandel S.
Als ik een boek ga kopen en ik zie niets liggen wat mij bevalt, dan ga ik af op de titel en de omslag. Bovenstaand boek vond ik in boekhandel S. De eigenaar is ook zeer belezen.
Mooie omslag, interessante titel, Bezige Bij. Even doorbladeren, paar zinnen lezen ... hmm, kan wel wat zijn. Ik vroeg aan de eigenaar: 'wat vind je van dit boek?' 'Ik ben er in begonnen en het was echt fantastisch, maar ik heb het nog niet uit.' Als je dit bijna standaard antwoord krijgt bij boeken die hij niet heeft gelezen, dan koop je het boek op eigen risico. Maar goed, ik ben er toch weer ingetrapt; gekocht dus. Onleesbaar, maar eigen schuld.

Bami

Dit is ijssalon La Toscana aan het lelijkste plein ter wereld. Dit plein ligt buiten de rondweg en dus is het altijd oppassen. Men verkoopt hier uitermate vies ijs, maar af en toe nemen we er toch een. Het leukste van heel deze operatie is het ijsje opeten op het terrasje voor deze salon. Je hoort interessante gesprekken. Stel hierbij voor dat het onderstaande gesprek wordt gevoerd in hedendaags Gestels van buiten de rondweg.
'De latste tijd it ik keiveul bami'.
'Oooh, en war haldi gij die dan ... hier tegenoveh?
'Neeh, ergens verder op de Hogstrat en witte war ik hillemoal keigek van wor?'
'Neeeh?'
'Da der de inne keer wel un gebakkuk ei op zit en de andre kir nie, zoude gij dar niet keigek van worre?'
... geen antwoord
Daarna ging het gesprek verder over de inboedel van de buurman: stond te veel luxe binnen gerelateerd aan zijn inkomen.