Karaoke

13 maart 2009 ... De competitie tussen Finland en China over wie het wereldrecord karaoke-zingen in handen heeft, is voorlopig nog niet voorbij. ... Dit bericht zag ik ergens op het heilige internet staan. Ik moest even aan Finland denken, ook omdat ik een meeltje kreeg van 2 stagiairs die voor een maand of 4 in Lahti zitten. Vorig jaar ben ik daar ook geweest om te onderzoeken of het daar allemaal wel koosjer is, dus ik heb er wel wat mee. De Finnen waar ik mee te maken heb gehad waren aardige, een tikje bedeesde mensen. In Lahti kwam ik tezamen met een collega een cafe binnen waar men bezig was met karaoke. Ik had het nog nooit meegemaakt, dus we bleven even observeren. Tamelijk vreemd allemaal. Ik had het idee dat karaoke bedoeld was voor personeelsuitjes, om dronken liedjes te zingen en om elkaar uit te lachen. In Japan schijnt het wel weer een serieuze bezigheid te zijn.
Zoals veel in Finland, ging het er gedisciplineerd aan toe; op volgorde werkte iedereen zijn of haar liedje af en er was zelfs een tafeltje van 4 dames op leeftijd waar alles bijgehouden werd. Omdat het op zich een goed cafe was, gingen we er de volgende avond nog een keer naar toe en wat schetst onze verbazing: weer karaoke en ook weer dezelfde mensen, wel andere liedjes. De avond daarop zijn we maar even binnengelopen om te checken of ze weer aan de gang waren en dat bleek te kloppen. Naarmate de dagen vorderden, werd ook duidelijk dat er veel karaoke-cafes waren en het dus bij de cultuur hoorde. Tijdens een gesprek met een tolk, vroeg ik hoe dat nu zat met dat gekaraoke. De vrouw zei dat karaoke een van de manieren was om te communiceren, want Finnen hadden daar wat moeite mee. Ze vertelde ook dat ieder Fins dorp wel een toneelvereniging had en dat toneel ook een middel was om te communiceren. Ze hebben dus wat hulp nodig en zijn zich daar zelf van bewust. Toen ik haar vertelde dat 'zwijgen en luisteren' ook een manier van communiceren is, keek ze me helemaal verrukt aan. Ik hoop wel dat ze lid van de toneelvereniging is gebleven.

Waterspin (3)

Inmiddels zijn de mannen weer een stap verder; de schets in Inventor is verwerkt tot een Lego-prototype. Ook is er al een soort pneumatische (lucht) besturing aan toegevoegd. Van hieruit zal langzaam maar zeker tot een definitief ontwerp gekomen worden. Zie film voor een korte impressie. Morgen gaan Max, Oskar en Frank wederom met de HBO-broeders in de slag. Het wordt spannend!

Howe Gelb

Hier staat de frontman van Giant Sand: Howe Gelb. Deze foto is genomen aan het eind van een optreden bij onze sympathieke oosterburen in Muenster. Al enige tijd rijd ik graag 400 kilometer op een avond om een bandje te gaan bekijken en dan het liefst in Duitsland. Als ik maar niet naar de Effenaar in Eindhoven hoef. Daar schijnen ze tegenwoordig whiskeylucht naar binnen te spuiten bij 'rock'-concerten en weer andere luchten bij manifestaties van een andere soort. Daarnaast is de programmering niet meer gericht op nieuwe baanbrekende muziek, maar vooral op veilige, uitgekauwde acts. En vragen ze belachelijk hoge prijzen. Dat komt omdat tegenwoordig te veel managers zich met de zaak bemoeien en zij moeten ook betaald worden en niet te weinig ook, als het kan.
Naast deze ellende staan er ook altijd enge bewakingsapen voor de deur, die op de een of andere manier ook nog denken dat ze iets te betekenen hebben. Nee, dan de beschaafde Duitsers: aan de deur word je verwelkomd door een vriendelijke dame die zegt: "Herzlich wilkommen, Ich wunsche ihnen ein gutes Konzert". En geen vreemde luchten of ander bijdehand gedoe.
Zo, dat is er weer uit. Nu weer verder over Howe. Howe treedt ook vaak solo op en als hij goede zin heeft, dan is het genieten. Overigens treedt Howe ook liever niet op in Nederland omdat hij dan in handen valt van de Mojo-maffia (regelen concerten voor artiesten). Op het filmpje zien we Howe en zijn Deense vriendjes in de achtertuin in Tucson het liedje 'Remote' zingen en spelen. De woestijn is even verder op.
http://www.youtube.com/watch?v=9T-HZRRuoJQ

DOVA

Vanochtend trof ik op m'n bureau een fles jonge jenever aan (gelukkig had ik de zaak vrijdag weer eens flink opgeruimd). Op zich goed om een fles jenever aan te treffen, maar ik wist niet wie de schenker was. Er zat nog wel een cryptisch -oud floppy- plakkertje op en bovendien kon ik aan het handschrift zien, dat het hoogstwaarschijnlijk niet van een leerling afkomstig was, maar van een volwassene. De mededeling op deze sticker was de volgende:

WK 10 -stress borrel DOVA. Wat betekent dit: alvast een een borrel om de stress van het WK in 2010 aan te kunnen, of was er iets gebeurd in week 10 waardoor ik ernstig in de stress zat? En wie of wat was DOVA? We werken met zulk soort afkortingen (voor roosters, mail etc.), maar ik ken geen DOVA. Later op dag werd het duidelijk. De fles was afkomstig van een collega die ik geholpen had een weekje langer te verblijven (na de krokusvakantie) op de overzeese gebieden om zijn zieke schoonmoeder te bezoeken die aldaar woont. Week 10 stond voor de week na de vakantie en DOVA (een variant op een vroegere uitwas in het onderwijs DOLA = docent op loopafstand) bleek te betekenen: Docent Op VliegAfstand. Als dank een link naar 'De Fles' van Jan Boezeroen.
http://www.youtube.com/watch?v=1DHiR7sF5lc

Waterspin (2)

Zoals aangekondigd, hier de oorspronkelijke schets op basis waarvan de mannen aan de gang zijn gegaan. Eerst wat schetsen op papier en daarna een morfologisch overzicht. In een morfologisch overzicht worden alle technische dilemma's in een mogelijk ontwerp op een rijtje gezet en keuzes gemaakt. Als je op het plaatje drukt, wordt het plaatje groter (als je tenminste een fatsoenlijke browser hebt).

Op basis van het morfologisch overzicht, wordt met een Millerprofiel (een verdere verdieping) het eerste echte ontwerp gemaakt. Nog lang niet definitief allemaal. Tijdens de vergadering kwamen ook de HBO-ers met hun voorstellen. Uiteindelijk zal er uit de bespreking van dit alles een definitief ontwerp rollen. Zodra er nieuws is, bericht ik.

Waterspin (1)

Valt er dan nooit wat leuks te beleven in het onderwijs? Welzeker! Ondanks de structurele tegenwerking van het Ministerie van O, C en W, Meisje Marja, de inspectie en diverse instanties waar ik het later nog wel een keer over zal hebben, is het af en toe zwaar genieten met de kids. Neem afgelopen donderdag: als opdracht een op het water lopende waterspin, die ook nog energie opwekt (even in het kort en gesimplificeerd dus). Samenwerking tussen HBO, MBO en als opdrachtgever Hugo Vrijdag die de waterspin weer in een groter verband gaat gebruiken. Mechanische constructies, pneumatiek, misschien hydrauliek, waterkracht, overbrenging, krachten; noem maar op, het hele werktuigbouwkundige- en mechatronicaspectrum zit er in + dat er ook nog een flinke dosis creativiteit bij komt kijken. 3 Studenten MBO en 4 studenten HBO presenteerden hun 1e ontwerpen. Niet mis allemaal! Degelijke schetsen op papier, maar ook al uitgewerkt in Inventor (tekenprogramma voor de kompjoeter). Al een paar jaar geleden werd duidelijk dat de samenwerking tussen de praktisch ingestelde MBO-ers en de theoretisch iets beter geschoolde HBO-ers kon leiden tot prima producten. De mannen zijn er nu ook weer vol gas tegenaan aan het gaan. Na de presentatie nog even flink brainstormen over het vervolg (en met brainstormen bedoel ik niet het obligate flauwe hippiegedoe, maar zakelijk-technisch dingen onderzoeken en bespreken). Helaas heb ik het laatste deel niet helemaal mee kunnen maken, maar dat komt goed allemaal. Ik was weer helemaal blij. Wordt vervolgd. Volgende keer met schetsen en tekeningen.

10 Terrassen (6)

Dit terras (Caffe dell'Anfiteatro) staat in Lecce in de punt van de hak van Italië . Lecce is een zeer barok stadje, waar je prettig doorheen kunt slenteren. Overdag is het tamelijk rustig, maar vanaf een uur of 8 's avonds tot diep in de nacht wordt er behoorlijk tegen aan geknald. Dit terras kenmerkt zich doot de volgende voordelen: het ligt in de schaduw, het uitzicht is goed (op het Romeinse amfitheater) en er loopt een oberes rond die ook na 3 maanden nog weet dat wij birra en vino bianco drinken. Vast personeel, dat is belangrijk! De gast kennen, daar zit ik op te wachten en niet al die studenten die hier in Nederland het horecawerk op een onpersoonlijke manier opknappen.
Dit terras lijkt rustig, maar hier gebeurt toch ook van alles. Kijk naar de 2 mannen op de achtergrond in het witte en blauwe shirt. Zij zitten ongestoord naast elkaar op bovenstaande foto. De volgende dag rond dezelfde tijd waren we weer op dit terras en de 2 mannen (nog gehuld in dezelfde kledij) zijn er ook weer, alleen zitten ze nu mijlen uit elkaar. Wat is er gebeurd?