Juist ja!

Tijd niets laten horen; moest even rust in het hoofd hebben en dan moet ik er even geen blog bij hebben ... dus vandaar. Vandaag reis ik naar het verre en verwarde Hongarije om aldaar het hoofd verder op orde te krijgen. De verwachting is dat dit gaat lukken. U leest mij in mei!

Toch nog ...

even een paar weken niet bloggen. Medio maart begin ik wel weer een keer.

Een nieuwe mongool, vraagteken

Ik blijf een beetje in de Johnny van Doorn-sferen hangen. Een nieuwe Mongool is de titel van een van zijn dichtbundels en die titel komt nu goed van pas bij dit stukje. Mongolen zijn opmerkelijke mensen in de ware zin des woords. Ze vallen op. In mijn jeugd heb ik eigenlijk van mijn achtste tot mijn negentiende elke dag gevoetbald, ofwel in het park, op pleintjes, op straat en uiteraard op het voetbalveld. Een lente- en zomerperiode werd het voetballen voor een deel gekenmerkt door het voetballen met mongolen. In de buurt van het park waar wij vaak voetbalden was een BLO (school voor Bijzonder Laag Onderwijs). In die periode waren de mongolen ook vaak aan het voetballen in het park en al snel besloten we om met de begeleiders 2 gemixte teams samen te stellen en een wedstrijdje te spelen. Zo kwam het dus dat we in een team kwamen van 4 mongolen en 4 niet-mongolen dat weer speelde tegen zo'n zelfde team. Het was een win-winsituatie voor iedereen en elke week voetbalden we een paar keer in deze samenstelling. Ik leerde toen dat er allerlei soorten mongolen zijn. Mongolen die als ze eenmaal de bal hadden, richting kanaal sprintten en de bal in het water gooiden, mongolen die er wat van probeerden te maken. Mongolen die er niets van probeerden te maken, maar zich toch enorm amuseerden. Hoe dan ook, de mongolen en de niet-mongolen dartelden over het het veld en iedereen was blij. Behalve een mongool. Deze mongool was altijd boos. Hij ging meestal met een boos gezicht ergens op het veld zitten en was niet in beweging te krijgen. De begeleiding liet hem en wij ook.
Als ik tegenwoordig mijn zaterdagse rondje door de grote wereldstad E maak, dan zie ik als het centrum inloop altijd een mongool op een stoel voor een horeca-etablissement zitten. Hij zit daar een sigaretje te roken als een soort dandy met zijn benen over elkaar. Het is een chique mongool. Goed gekleed, maar hij is en kijkt immer boos. J zoals hij heet, zal ik een uur later zien binnenkomen in het café waar ik  's middags altijd een paar biertjes drink en de krant lees. J komt dan binnen (zie afbeelding), en krijgt dan altijd een muntje van 2 Euro en een sigaret. Hij is dan nog steeds nors. Als hij in plaats van 1 muntje van 2 Euro, 2 muntjes van 1 Euro krijgt, breekt de pleuritis uit bij J: EEN GROTE! roept hij dan boos en blijft even afwachtend staan. Als hij zijn zin niet krijgt, gaat hij buiten zijn sigaretje oproken. BOOS! Hij bekijkt de muntjes vorsend en ontevreden. Als hij zijn sigaretje op heeft, vervolgt hij z'n weg naar de trappen voor de V&D en gaat daar zitten. BOOS! Daar bekijkt hij de muntjes nogmaals uitgebreid. Nog later in de middag kom ik hem weer tegen op weg naar huis. Afgelopen zaterdag stond hij in een hoek van negentig graden gebukt ergens midden op straat nog steeds naar zijn muntjes te kijken. Afgelopen zaterdag vroeg ik me ook af of hij dezelfde is als de boze voetbalmongool van zo'n jaar of 40 geleden, want hij heeft wel de leeftijd.

NL, AD 2012

Er stond al een paar weken een zak met medicatie van M die inmiddels overbodig was geworden. Het werd tijd om die zak naar de apotheek te brengen. Er zat nog genoeg medicatie in om minimaal 2 mensen voor langere tijd te behoeden tegen van-alles-en-nog-wat. De meeste verpakkingen waren nog in tact. Ik wilde mijn zak medicatie overhandigen aan de dame aan de balie en zei haar dat de gemeenschap er misschien nog wat aan kon hebben, te meer daar alle medicatie nog ruim binnen de houdbaarheidsdatum was. Kon niet, wet op de privacy. Pardon? Ja, er zitten stickers op al die doosjes, dan zijn ze niet meer bruikbaar en al die stickers er afhalen was te veel werk. Ik vertelde haar dat het om medicatie ter waarde van drie- tot vierduizend Euro ging. Niets mee te maken. Ik kon wel alle medicatie uit de doosjes halen en dan in een bak doen en de verpakking thuis of elders verwijderen. Zouden dan de medicijnen nog in neutrale doosjes aan de man of vrouw gebracht worden? Nee, de medicatie zou vernietigd worden. Ik ging aan het werk, zittend tussen andere klanten van de drogisterij. Men keek verwonderd, terwijl de bak zich steeds verder vulde. Ik legde uit wat er aan de hand was. Uiteindelijk had ik alle medicatie uit de potjes en doosjes verwijderd (zie foto). Dit was dus letterlijk geld over de muur smijten, maar het systeem is onverbiddelijk. Thuis aangekomen vond ik in de koelkast ook nog 5 spuiten Neupogen ter waarde van € 717, 28, bruikbaar tot maart 2014. Ook maar weggegooid. Absurdistan, in het jaar 2012 dus.

Purgeren

Dit moet de week, de maand, het jaar worden van het grote purgeren. De geest moet gereinigd worden; ik moet vooruit. Grote schoonmaak. Maar waarvan? M is nog steeds in mijn geest en dat zal gelukkig altijd wel blijven. Dat levert treurnis maar ook kracht op. Verdriet kan goed zijn, maar daarnaast moet ik metaforisch gezien weer 'dronken worden', dat ben ik nu niet. Met M er bij was ik altijd een beetje dronken. Johnny van Doorn, ook de bedenker van 'de geest purgeren', leest op bijgaand fillumpje dat ik vorige week van H kreeg het gedicht 'Wordt Dronken' van Baudelaire voor. Johnny zegt het goed: men moet dronken worden, het maakt niet uit waarvan. Voor iedereen -en ook voor mijzelf- die nog dronken moet worden en daarbij geïnspireerd wenst te worden: Wordt Dronken. Na een minuut begint hij: geniet.

Met warme herfstgroet (4)

Het leven gaat voort, zo ook mijn leven alhoewel wat moeizamer. Afgelopen week therapeutisch gewerkt en dat beviel. Eigenlijk zat er weer van alles in de week: wat probleemleerlingen op het spoor proberen te krijgen, wat vergaderen, paar bedrijven bezocht, les gegeven en uiteraard de 2de sessie van de 'warme herfstgroetdames' meegemaakt. Allereerst een chronologisch overzicht met daarin verwerkt mijn mening en dit alles gebeurt zo subjectief mogelijk. Na ons een half uurtje met rust gelaten te hebben -we mochten gewoon verder gaan met onze gesprekken-, begon Metwarmeherfstgroetmevrouw 1 het model Transactionele analyse uit te leggen. Transactionele analyse is een uitgekauwd model over waarin de psychologie en communicatie elkaar raken. Ik had het al een keer gehad op de lerarenopleiding eind jaren zeventig. De Metwarmeherfstgroetmevrouwen hadden er ook niets aan toegevoegd. Samengevat: in je communicatie ben je ouder, volwassene of kind en meestal een mix van die drie. Het duurde en duurde maar en uiteindelijk moesten we via matjes (zie foto) van volwassene (zwart), naar ouder (rood), naar kind (blauw) hoppen op basis van hetgeen we uitkraamden.  Metwarmeherfstgroetmevrouw 2 kwam er bij staan en ik raakte eigenlijk weer meteen in conflict met dit model en dus ook met de Metwarmeherfstgroetmevrouw. Om 15.30, we waren inmiddels 150 minuten met deze uitwas bezig, vroeg een mede-cursist wanneer we zouden stoppen met deze onzin. Daar was geen sprake van! De marteling zou tot 21.00 duren. Metwarmeherfstgroetmevrouw 1 begon daarna een verwarrend verhaal over de Drama-driehoek te vertellen (slachtoffer, redder, aanklager). Ik moest licht huilen. Ten eerste werd er geen verband gelegd met wat-dan-ook, ten tweede was er geen verband te leggen met wat-dan-ook en ten derde begon het irritante Diemen-Amstelveen-accent van de 2 dames danig te irriteren. Ik dwaalde af, dacht aan M, dacht aan van alles en wilde weg.
Rond 17.30 mochten we eten. Tijdens het eten besloten we, terwijl de Metwarmeherfstgroetmevrouwen geheim beraad hadden, om aan te dringen op meer tempo en diepgang. Na het eten heb ik ze dat duidelijk gemaakt. Na 10 minuten waren we eindelijk aan het doen waar we voor gekomen waren, maar toen meende Metwarmeherfstgroetmevrouw 2 weer dat ze even moest 'inbreken'. De communicatie verliep niet volgens haar zin. Ik zag de verwondering op eenieders gezicht. Ik vertelde haar dat als zij niet ons referentiekader kende, en als ze niet begreep waarover we het hadden, dat ze dan haar mond moest houden en ik gaf ook aan dat we verder gingen  waarmee we mee bezig waren. Anderhalf uur goed bezig geweest. Pauze. In overleg met mijn direct-leidinggevende werd besloten om een uur eerder te stoppen. Metwarmeherfstgroetmevrouw 2 meende bij de afsluiting toch nog wat onzinnigs te moeten debiteren. Belangrijk om te weten is dat Metwarmeherfstgroetmevrouw 2 zelf vaak met haar ogen dicht stond te communiceren. Enfin ... ze gaf ons de tip dat we voortaan elkaar meer moesten aankijken tijdens dit soort gesprekken 'dan voel je je meer gekend'. Ik raakte geïrriteerd, keek haar aan -ze had zowaar haar ogen open- en voegde haar toe dat ik niet langer gediend was van haar semi-wetenschappelijke prietpraat over non-verbale communicatie. Hiermee was de sessie beëindigd. Ik gaf de Metwarmeherfstgroetmevrouwen nog een hand. Deze keer wilden ze hem niet echt 'hebben'.
En heb ik wat geleerd? Nee ... of toch? Ja dus; dat ik m'n mond nog sneller moet opentrekken als ik in de toekomst met dit soort mentale martelpraktijken word geconfronteerd.

Ja, wat nu?

Ik was eigenlijk van plan om deze week weer te beginnen met het 'gewone' blogwerk, maar ik merk dat de geest daar nog niet rijp voor is. Eerst maar eens even goed mentaal en fysiek uitrusten; de geest purgeren en tot mezelf komen want anders ga ik maar geforceerd van alles op het heilige internet slingeren. Wel weer aan het werk en morgen fijn een zweefcursus met de 'warmeherfstgroetdames'. Volgende week vakantie en dan is de tijd en geest weer rijp voor een dagelijkse hoeveelheid letters.