Met warme herfstgroet (2)

Gisteren niets kunnen schrijven, M zag onmiddellijk dat er na een dagje cursusmarteling niets anders op zat dan onmiddellijk richting Folie te gaan om het ergste van me af te drinken. Vooropgesteld, de dames cursusleidsters waren geen echte slechteriken, maar wel degelijk gesublimeerde exponenten van het cursustrollengilde. Ik zal zo subjectief mogelijk een beeld proberen te schetsen van wat mij overkomen is.
09.00 - 10.00 Zoals te verwachten was, stond de heksenkring-opstelling al klaar (alleen stoelen in een cirkel, geen tafels! dit schijnt beter te zijn omdat de gevoelens dan beter over-en-weer kunnen gaan en de communicatie dan verbeterd wordt, je kunt je beter blootgeven blah-blah-blah). Ik ben hier persoonlijk een tegenstander van omdat ik dan niet kan hangen op een tafel en bovendien nauwelijks kan schrijven. Daarnaast krijg ik na een paar uur het gevoel dat misschien het beste omschreven kan worden met 'het woelgevoel' dat men wel eens in bed heeft. Voorstellingsronde door onder meer de alom bekende sleutelronde: op basis van je sleutelbos, vertel je 'wie je bent'. Dat kwam goed uit, want ik vond aan mijn sleutelbos een sleutel die ik al tijden kwijt was en waar ik van vermoedde dat ik die nooit aan mijn sleutelbos had gedaan. Tijdens de sleutelronde viel me al op dat het er niet toe deed 'wat' je zei, als er 'maar wat gezegd werd'. Geluid uitbrengen was voldoende. We kregen ook nog een A4 met 'werkregels' waar onmiddellijk enkele oprispingen door werden veroorzaakt, dus daar ga ik nu ook niet verder op in. (zie afbeelding, Zwerver mag dit niet, want anders tref ik hem maandag levenloos aan!)
10.00 - 12.30 We moest op een flip-over-vel (groot vel papier dat daarna tegen een wand geplakt kan worden en dan plenair onderwerp van gesprek wordt) vertellen wat we eigenlijk kwamen doen en wat de doelen waren. Zo gezegd, zo gedaan. Kwam niets bijzonders uit en de dames wisten volgens mij ook niet precies wat we aan het doen waren. Ik heb dat nog wel proberen te verifiëren, maar geen duidelijk antwoord gekregen. Na mijn vraag begon er 1 ineens te ratelen over pro-actief en re-actief gedrag, maar ook daar was de samenhang ver te zoeken. Ik denk dat ze wilde laten zien dat ze echt wel wat wist. In ieder geval hoorden ze 'ongelooflijk veel betrokkenheid en waren we erg gepassioneerd.' 'De energie vloog door de ruimte; kunnen is geen optie; waar ligt de drempel? We wilden gehoord worden.' Om 11.14 nam ik m'n eerste duo paracetamols in. Rond 11.30 liet ik de eerste irritatie en twijfels betreffende het niveau en de aanpak van de dames 'naar buiten komen'. De sfeer verslechterde langzaam. Niets geleerd, geen nieuwe inzichten. Om 12.30 mochten we gaan lunchen en was het al duidelijk dat het vandaag helemaal niets zou worden. De cursustrollen togen na 20 minuten naar boven om een strategie voor de middag te bespreken. Nog 5 en een half uur te gaan. Genoeg om bijvoorbeeld naar Parijs of Berlijn te rijden, maar gisteren dus niet. Morgen het middagdeel (nog erger), want ik merk dat het opschrijven van dit alles alweer heeft veroorzaakt dat ik wederom naar de bekende horecagelegenheid moet.

Feest in het Herstelpaleis

Eindelijk een keer echt goed nieuws vanuit het Herstelpaleis. Weliswaar ligt de moeder van alle artsen nog ziek te bed, maar de belangrijkste waarden bij M zijn revolutionair gestegen: de trombos zitten nu op 51 hetgeen 21 boven het vervoersverbod naar het buitenland is. Moet nog stijgen naar boven de 130 maar toch de laatste maanden heeft het gehalte constant tussen de 10 en 20 gehangen en dan nog kunstmatig ook. De leucos, en dat is het belangrijkste nieuws, zijn gestegen van 1,7 maar 2,8 en dat gaat dus ook richting streefgetal 4,0. Vandaag ook maar 1 zakje trombos en 1 zakje bloed getankt dus we waren relatief snel klaar. Zou het dan toch? Even afwachten tot maandag voordat er definitief gejuicht kan worden, maar hoe dan ook: we gaan blij het weekeinde in en ik zal morgen vol goede moed de herfstmarteling van de cursustrollen ondergaan.

Met warme herfstgroet

Een paar weken geleden heb ik me een paar dagen mentaal maar ook fysiek wee gevoeld door bovenstaande ondertekening van een uitnodigingsmeel voor een dagje training. Ik zag het al weer voor me: 2 cursustrollen die hun kunstjes kwamen vertonen op kosten van het rijk maar vooral ons wat kunstjes zouden laten doen op kosten van het rijk en er dan wat gezwatel aan zouden vastplakken. Gelukkig ben ik de laatste jaren steeds meer bedreven geworden in het verdringen van onderwijsleed. Maar vandaag wierp komende vrijdag toch zijn schaduw reeds vooruit. In de meel stond dat ik in 'makkelijke kledij' moest aantreden. Dat zou een probleem worden, want ik had al weer 3 maanden m'n ROC-dwangbuis aan en van rijkswege was verordonneerd dat ik die pas op 24 december op 16.35 door een gecertificeerde rijksambtenaar mocht laten losmaken. Wat nu? Ik liep maar eens naar boven. Ik stond voor mijn kledingkast en moest zachtjes huilen. Links lagen de rijksdwangbuizen en -keurslijven, rechts herkende ik na veel pijn en moeite 'makkelijke kledij'. Ik was net een beetje gewend aan m'n dwangbuis en nu moest ik weer 'los': want een cursus betekent dat je 'even los' moet. Ik dacht onmiddellijk aan de 2e order: we moesten vragen meenemen. Er ontstond meteen een beeld dat ik in m'n tuinbroek met een kruiwagen met een pak papier vol vragen door de Parklaan liep. Maar wat voor een vragen? Ik liep wel rond met een vraag, maar vroeg me af of ze zulk soort vragen bedoelen: 'Wie neemt er eigenlijk het eerste contact inzake WIFI? De router of mijn telefoon? Is de telefoon allemaal signaaltjes uit aan het zenden en vraagt: 'hallo, zijn er nog routertjes in de buurt' of zegt de router: 'kom maar telefoontjes, hier is WIFI?'
Ik probeerde een strategie te bepalen: mijn vragen moesten neutraal, ongevaarlijk en nietszeggend zijn, maar dat zou dan weer tot gevolg hebben dat de cursustrollen mij zouden gaan provoceren tot het geven van antwoorden op vragen als: 'wat zou je vandaag dan willen bespreken?' Elk antwoord zou weer rampen tot gevolg kunnen hebben. Trivialiteiten worden meedogenloos vergroot tot monsterlijke drama's en mond houden kan niet, want dan is het meteen: je zit met een blokkade, wat verzwijg je of ik vind dat je je niet aan het groepsproces mag onttrekken.
Ik ben er nog niet uit ... ik zie wel ... of niet ... ik weet het niet. Ik houd u op de hoogte,

met warme herfstgroet.

NL, AD 2011

In het 3e en 4e jaar van de opleiding die wij verzorgen, sluiten onze leerlingen voor een gedeelte hun studie af met projecten die ze in hun stagebedrijf aangeboden krijgen. Een win-winsituatie. De leerling leert veel in zijn toekomstige werkomgeving en het bedrijf heeft nut van de stagiair en wat hoofdpijn minder. Dit loopt goed. Bedrijven tevreden, school tevreden, leerling tevreden. Hoogstwaarschijnlijk zal Toos van Verstandsverbijsteringsveldt en haar KGB-troepen nog wel wat te zaniken hebben, maar daar gaan we even aan voorbij. Zoals gesteld, het loopt goed of althans bijna goed. 70% Van de leerlingen werkt er met genoegen aan. 30% Zit eigenlijk min of meer onterecht in het 3e of 4e jaar. Of ze hadden een moeder die goed kon zeuren, of wij waren te slap in onze beoordelingen in jaar 1 of 2, of ergens anders is een fout gemaakt. Van die 30% heeft de helft het probleem dat de opleiding 'te zwaar' is, dus die moeten we er met extra energie doorheen slepen, want wij zijn uiteindelijk verantwoordelijk dat ze zo ver gekomen zijn. De andere helft bestaat uit 'lamzakken en aanverwant gespuis die eigenlijk slim genoeg zijn, maar gewoonweg geen energie in hun opleiding willen steken'. Dreigen, mentaal martelen, omkopen, beledigen, provoceren, krenken, alles is geoorloofd om deze groep naar een diploma te drijven. Uiteindelijk win ik toch altijd.
Van de week zat er weer een, nadat ik allerlei onverantwoorde didactisch-therapeutische trucs had uitgehaald, nog steeds te lammetakken. Op het laatst vroeg ik hem:'Wat wil je nou eigenlijk? Wil je net zo eindigen als ik?' Hij keek verschrikt op en bracht stotterend uit: N N N Nee! Ik antwoordde hem dat hij dan eindelijk iets moest gaan doen en zowaar ... hij ging aan het werk. J J J JA als antwoord was trouwens ook goed geweest, want dan had ik hem hetzelfde advies gegeven.

Wij zweten reeds, maar staan slechts onder aan de berg (2)

Was gisteren al het thema, maar vandaag in meer serieuze zin. 11 Dagen na de stamcellenboest is het inmiddels. De bloedwaarden lieten eigenlijk niets positiefs zien en dat was eigenlijk wel de bedoeling. Kan allemaal wel op gang komen, maar het lijkt nu een lang proces te worden. M mag de komende weken eigenlijks niets meer doen, lichaam moet algehele rust hebben om de stamcellen de kans te geven om zich toch te ontwikkelen. Voorlopig dus nog 2 maal per week trombos tanken en 1 maal in de 10 dagen gewoon bloed en maar afwachten. Wederom moeten de competenties 'omgaan met onduidelijkheid', 'toepassen van doorzettingsvermogen en mentale kracht' en 'tonen van geduld' aangesproken en verder ontwikkeld worden. We zitten nu op ruim 4 maanden na de 1ste stamceltherapie en in het slechtste geval gaat dit nog wel een paar maanden duren.

Wij zweten reeds, maar staan slechts onder aan de berg

Op een enkele domheid na, weinig gehoord van Toos van Verstandsverbijsteringsveldt de laatste maanden. Ze is al weer een tijdje minister, maar lijkt het nog niet helemaal te beseffen. Ik vermoed dat het een uitermate saaie bedoeling aan het worden is in het doorgaans zo verwarde hoofd van Meisje Marja. Toch gaan we momenteel weer dagelijks indirect gebukt onder haar trieste voormalige gedachtegoed en de uitwassen daarvan. Zoals voor iedereen duidelijk is in het bedrijfsleven en het onderwijs, is het belangrijk om je personeel onder druk te houden want anders krijgen ze het gevoel dat ze iets 'betekenen' en daar zouden ze dan misschien wel enige eigenwaarde uit kunnen destilleren en dat moeten we dus niet hebben. Op mijn onderwijsinrichting heeft men vorig jaar uitgevonden dat je zoiets het best collectief kunt aanpakken. Men heeft een droeve verzameling van uitgangspunten ter verbetering 'Road to Excellence' genoemd. Goed was niet meer goed genoeg, het moest ineens weer EXCELLENT zijn. Terwijl de heren en dames bestuurders zelf niet in staat zijn om de zaak financieel in de hand te houden, moet het voetvolk de zoveelste hersenspoeling doormaken. Op basis van dik 130 uitgangspunten wordt nagegaan of alles wel 'klopt' of nog voor verbetering vatbaar is. De beleidsmakers hadden in de gaten dat ze eigenlijk niets meer toe te voegen hadden en dat hun baan eigenlijk overbodig was en na een lucide ingeving van waarschijnlijk de po-si-tio-ne-rings-ex-pert (Hoor ik ook niets meer van. Adriaan waar zit je?) kwam men op het idee de werknemers collectief te kwellen met hun onderwijskundig-bedrijfsmatige abstracties. Er moest natuurlijk ook een controle-apparaat op komen. Dat waren ze zelf, zodat ze het hele proces in bedwang konden houden en nog een jaartje of wat aan de gang konden blijven. Waar heeft men het zoal over (we hebben het dus over een school!)? Een voorbeeld: 'Het uitgangspunt 'kwalificerend beoordelen in de beroepscontext' is getoetst op (financiële) haalbaarheid.' Nogmaals: 'Het uitgangspunt 'kwalificerend beoordelen in de beroepscontext' is getoetst op (financiële) haalbaarheid.'
Toos van Verstandsverbijsteringsveldt is dus indirect verantwoordelijk en de beleidsmakers van mijn school zijn dus direct verantwoordelijk dat ik hier over moet nadenken. Dit is maar 1 van de ruim 130 grijspraat-punten. Wordt onze school hier beter van? Weet ik niet en weet ook niemand want er is nooit een nulmeting gedaan en dat is ook niet mogelijk. Wel is duidelijk dat deze operatie weer veel geld kost dat ook aan bijvoorbeeld aan aandacht voor leerlingen en kennisoverdracht besteed had kunnen worden. Voor straf vandaag geen muziek!
Oh ja, en het is pas 'basisscan fase 1'. Wij zweten reeds, maar staan slechts onder aan de berg.

Morgen, maandag, meer over de WereldLeuco-dag van M. De boest is dan 11 dagen geleden, dus de witte broeders moeten dan actief zijn.

Kid

Afgelopen donderdag weer eens naar een bandje wzen kijken en luisteren: Kid Congo Powers en zijn vriendjes. Het was niet het beste concert, zeker niet het slechtste, het was vermakelijk: genoeg gitaarklanken en af en toe zelfs bijna de psychedelische mariachi benaderend. Kid bleek een goed entertainer en hield de concentratie vast door z'n gebaartjes en mimiek; de band was een collectief. Later op de avond nog een Tie-sjirt gekocht en in de buurt van de mersjendais stond Kid zelf ook. We stonden even wat te oudehoeren. Ik keek Kid eens goed in de ogen. Op het podium had ik al gezien dat Kid behoorde tot de categorie mensen die zich niet te lang moeten vervelen. Kid had het wel in zich dat als de verveling ooit in zijn leven zou toeslaan, dat er dan vreemde gedachten in zijn brein zouden kunnen ontstaan die hij ook nog uit zou gaan voeren. Het leek me een echte experimenteerder (als dat woord bestaat) in de zin van grote ontploffingen. -Ik (her)ken dat soort figuren wel, er lopen er duizenden rond in de Kempen (gebied ten zuiden van de grote wereldstad E) en om de verveling van die jongeren tegen te gaan is dan weer een opleiding Werktuigbouwkunde uitgevonden.- Kid's band leek rechtstreeks weggelopen uit een Tarantino-film. Olieleidingen tussen Texas en Virginia zouden, in geval van verveling, niet veilig voor hem zijn. Zelfgemaakte vuurwerkbommen, ingewikkelde chemische cocktails met dodelijke gassen zouden het werkgebied van Kid en zijn vriendjes kunnen zijn. Maar gelukkig is er als therapie muziek uitgevonden voor Kid en zo voert Kid al jarenlang zijn therapie uit zonder dat hij in de gaten heeft dat hij zodoende de mensheid voor allerlei rampen behoedt.