Boest (schrijf Boost) -6

Zijn inmiddels weer in het herstelpaleis. M voor de 3de keer deze week om in het Draculapaviljoen bloed en/of bloedplaatjes bij te tanken. De vele doses bloedplaatjes van de afgelopen weken hebben hoogstwaarschijnlijk geholpen om de bloedingen vanuit de blaas eindelijk te stoppen. Net toen we daar blij om werden, belde de moeder van alle artsen met de mededeling dat het CMV-virus weer actief was. Niet goed, want dat kan weer -in extremis- tot longontsteking dan wel blindheid leiden. Gelukkig zijn daar pillen tegen, maar die hebben weer als bijwerking dat ze de aanwas van witte bloedlichaampjes tegengaan en dat moeten we dus net niet hebben als de langverwachte Boest (2e lichting stamcellen) volgende week donderdag wordt geïmplementeerd. Maar goed, zo dadelijk weer krijgsberaad en dan zien we verder.
Komende weken worden dus weer spannend. Donderdag de 10e de Boest en dan 10-12 dagen wachten, zweten, bidden of de boest het gewenste effect heeft, de nieuwe witte broeders zich naar behoren ontwikkelen en het gevecht aangaan met alle ellende in M's lichaam. M's conditie is wonderwel nog steeds goed.
Inmiddels zijn we goed bekenden aan het worden bij de afdeling hematologie en het Draculapaviljoen en dat helpt ook mee aan het doorbreken van de vele protocollen, procedures etc. die ook in herstelpaleizen veelal voor obstructie zorgen. Het personeel in deze sector is er eigenlijk net zo ziek van als de mensen op de werkvloer in de vaderlandse onderwijspaleizen. Wanneer stoppen ze nondeju met al die onzin die alleen maar gebaseerd is op wantrouwen? Het enige waar al die protocolontwerpers geen rekening mee gehouden hebben is dat er gelukkig ook nog tamelijk veel mensen hun verstand gebruiken en al die onzin zo veel mogelijk terzijde schuiven en hun eigen weg gaan.

Ja, dat weet ik: het moet zijn burgeRlijke ongehoorzaamheid.

NL, AD 2011

1. Vanmorgen zag ik een leerling met volle kracht een pak melk tegen een muur schoppen in de overblijfruimte. Ik werd boos en vertelde hem dat ik hem een 'domme hufter' vond. Hij zei dat hij dit beledigend vond. Ik legde hem uit dat ik hem een hufter vond omdat hij zich niet kon aanpassen aan de omgeving waarin hij zich bevond en dat hij dom was omdat hij van tevoren niet had bedacht welke consequentie zijn hufteractie zou kunnen hebben. Pak melk kapot en heel de vloer onder de melk. Hij vond dat ik overdreef en dat als zulk soort dingen niet mochten het SAAI zou zijn. Ik hield me in, legde het nog een keer uit en hij bleef doorzeuren. Uiteindelijk heb ik hem verteld dat ik niet meer tegen hem wilde praten en gaf het door aan de voor hem verantwoordelijke docent, die actie gaat ondernemen.
2. Vandaag kwam de uitnodiging van de voornoemde cursustrollen(zie gisteren): we moesten in 'gemakkelijk zittende kledij' komen. Zoals al vermoed zal dit hukken, dansen en rollenspelen gaan betekenen, te meer daar de uitnodiging werd afgesloten met: MET WARME HERFSTGROET!

Wuivende krabben

Vorige week waren we een dagje aan het strand en dan moeten er foto's gemaakt worden. Deze foto ziet er vrolijk uit en de omstandigheden waren ook vrolijk: wat gewandeld, wat gedronken, wat geoudehoerd, wat gegeten, wat bekeken, kortom wat men zoal doet op een laat-oktober-zonnige-dag-aan-het-strand-in-België. Thuis ros je de foto's op de kompjoeter en dan kijk je er nog een keer naar. Zo ook naar deze foto. en plotseling begon me van alles op te vallen: er zitten 2 groepen een stukje van elkaar. De ene groep heeft bij wijze van groepsgevoel al een cirkel in het zand getrokken. Mijn vrees wordt bewaarheid: zij zijn bezig met een SPEL! Ze moeten weer iets van- of met elkaar. Waarom lopen die jongeren niet 'los' op het strand of in de stad een potje te dollen met elkaar. Neen, een hippievrouw of -man heeft weer een (ROLLEN)SPEL bedacht en iedereen moet aan dit laat-middeleeuwse didactische martelmiddel geloven. Het zweet brak me uit, want eind november zal ik er ook weer aan moeten geloven, vermoed ik. Dit alles in het kader van de nieuwste vorm van slavernij: TAAKVERANTWOORDELIJKE TEAMS ook wel bekend als TeamFocus (even spugen). We 'mogen' nu zelf als team allerlei beslissingen gaan nemen, hebben een eigen budget en zijn verantwoordelijk voor de leerling van 'inteek tot diplomering'. Misschien komt po-si-tio-ne-rings-ex-pert Adriaan ook nog langs, want volgens hem lopen we al langer verward rond. Kortom: nog meer werk, formulieren, spretsjiets, overleg en veel, heel veel controle! Ik moet even denken aan een andere hippieterm: repressieve tolerantie. Dit heet een tegenwoordig een uitdaging en we gaan natuurlijk eerst van alles DELEN (huil) onder leiding van de 2 cursustrollen.
Maar goed: onder leiding van 2 sadistisch-didactisch verantwoorde vrouwen (waarom vrijwel altijd vrouwen?) gaan we bouwen aan ons team en reken maar dat ze een ROLLENSPEL klaar hebben liggen. Ja, dat komt er dus allemaal van, van al dat gefotografeer: de associatiemachine gaat op volle toeren draaien en ik word helemaal verdrietig. Bij onderstaande foto heb ik weer geen negatieve associatie.

Het Tonnie-gevoel

M heeft inmiddels flink wat tijd doorgebracht op de opname-afdeling: 5 weken alleen op een kamer en een week of 3 met iemand anders. Het liggen met een ander op een kamer kan natuurlijk tot irritaties leiden. M's eerste kamergenoot was R, die tamelijk paranoia maar uiteindelijk wel terecht defensief reageerde op alles en iedereen die in zijn buurt kwam. Hij had net z'n stamcellen gehad en hij was letterlijk als de dood voor infecties, dus alles vormde een bedreiging. De volgende medepatiënt was een enigszins sympathiek aandoend boersig (bestaat dat? ik denk van niet) type van de oudere generatie die niet kon praten. Ook geen probleem. Nummer 3 was J, een man van de gestampte pot, die zijn ziekte nam zoals hij kwam en een prettige gesprekspartner was. Nummer 4 vormde een probleem, laten we hem T noemen. T blonk uit in het zich constant met het gesprek bemoeien, was nauwelijks te verstaan en was totaal exemplarisch voor het begrip egocentrisme. Alles was op hemzelf gericht, hij was totaal niet met zijn omgeving bezig en zijn omgeving had hij in de loop der jaren dusdanig gedresseerd dat deze omgeving niet anders wist dan dat T het middelpunt der aarde was. Hij kwam daarnaast uit de Brabantse arbeidersstad O en hij was alles wat je bij iemand uit de Brabantse arbeidersstad O kunt voorstellen. Ik had bewondering voor M die 5 of 6 dagen met T op een kamer heeft gelegen want ik kreeg op de 1ste dag na een kwartier al de neiging om de zuurstofleiding uit zijn neus te trekken. Een van die dagen moest ik nog wat medicatie halen bij drogisterij Geelman. Ik ging er met een goed gevoel heen want ik had de vorige keer een niet-aanvalsverdrag gesloten met de blonde-kortharige-bebrilde-immer-chagrijnige-superbitsj die daar meestal de medicamenten uitdeelt. Zoals gezegd, ik stapte welgemoed de drogisterij binnen en aanschouwde het toneel: Geelman zelluf en zijn vrouw stonden de klandizie te helpen en dat beloofde niet veel goeds, want het enige waar die 2 goed in zijn is geld tellen. De blonde-kortharige-bebrilde-immer-chagrijnige-superbitsj was er niet, dus dat betekende dat ik weer een hoop moest uitleggen. Somber ging ik zitten en bekeek mijn nummertje: nog 4 te gaan. Aan de balie stond een man van een jaar of 63 met Geelman te discussiëren, het duurde lang en het ging nergens over. Uiteindelijk ging Geelman de medicijnen halen, kwam terug met de zak en controleerde de inhoud uitgebreid met, zeg maar, Tonnie. Tonnie bleef maar doorzagen. Uiteindelijk zaten alle medicijnen weer in het tasje en net toen ik dacht dat hij op zou rotten, stelde hij een vraag over het reclamefillumpje dat op een monitor elders in de drogisterij draaide. Ik dwaalde af en droomde weg; ik liep met een LAW (Licht Anti-Tankwapen) door de woestijn, het was zinderend heet, ik was alleen en zag een Russische T-62 tank naderen met Tonnie achter het stuur. Ik leed aan zouttekort en was aan het hallucineren. Ik richtte mijn LAW op Tonnie en schoot toen weer uit mijn droom weg: Tonnie was uitgezeverd en liep weg. De drogisterij was inmiddels stampvol, mensen stonden schuimbekkend te wachten, maar Tonnie was zich van geen kwaad bewust.
Als goedmaker en vanuit muzikaal opvoedkundig uitgangspunt een nummertje van de nieuwe Tom Waits met een fillumpje over het oude Chicago

Trombocyten

Trombocyten of bloedplaatjes zijn de kleinste cellen in het bloed. Ze hebben een functie bij de bloedstolling.

Trombocyten, ook wel in de volksmond genaamd trombos of bloedplaatjes, daar gaat het nu om. We zitten inmiddels (het is nu zaterdag) voor de 3e keer deze week in het herstelpaleis. Ook nu weer moeten de trombos bijgetankt worden na enige bloedingen afgelopen nacht. De strategie tot 10 dagen na de boost = het toedienen van nieuwe stamcellen (spreek uit: boest) is om de zaak onder controle te houden middels het op peil houden van de rode broeders en de trombos. Het begint er nu aardig in te hakken qua tijd, energie en mentaal-fysiek doorzettingsvermogen; een maand geleden stonden we op het punt om nog ergens op vakantie te gaan en momenteel draait alles om het beheersen van de crisis; het is net zoiets als bij de Euro, er wordt steeds tijd bijgekocht om uiteindelijk tot een oplossing te komen. De bloedwaarden zijn de aandelenkoersen enz.Het enige verschil is dat ik in M's proces en de mensen daaromheen meer vertrouwen heb dan in al die Eurobaasjes en -bazinnen.

Tot eind november zal M overeind gehouden moeten worden met Neupogen, bloedtransfusie en trombos, daarna moet de boost effectief worden. Morgen een meer Privé-achtige aflevering waarin ik dieper in de problematiek duik betreffende 'het liggen op een ziekenhuiskamer met een irritante medepatiënt', ofwel het 'Tonnie-gevoel'.

Omgeving

Gisteren met vriend H het gebruikelijke rondje gemaakt. Dan komt ook 'de muziek' ter sprake. Wilco heeft weer een nieuwe plaat en speelt bovendien ook nog in het plaatselijke muziekpaleis. In dat muziekpaleis heb ik veel nieuwe en goede muziek gehoord. De sfeer was ook altijd goed, het voelde als een oude jas. Die oude jas moest zo nodig vervangen en die nieuwe jas is door bijdehanteriken ontworpen, dus die past mij niet. Allereerst staan er geüniformeerde bewakingsbavianen je op te wachten, vroeger was dat een kennis die geen enkele agressie uitlokte en je af en toe ook nog voor niets naar binnen liet. Maar goed, dat is het vraagstuk niet. Waarom wil ik helemaal niet naar Wilco? Juist! Vanwege het publiek. Men staat daar niet losjes. Ik weet niet wat het is in die grote zaal. Iedereen staat daar met gespannen spieren en laat niemand passeren. Men drinkt niet genoeg, men gaat niet uit de bol, men consumeert domweg, men geniet niet of in ieder geval niet zichtbaar. Dertigers en veertigers exemplarisch A.D. 2011. Saai, meneer d'n dokter! Saai! Daarom ga ik er ook niet naar toe. Bovendien is die nieuwe plaat volledig gejat van de Kinks en in die zin ook saai. Andere -niet- saaie Kinks-adepten uit de jaren '80 zijn de Only Ones. Ook nog ooit gezien in mijn oude jas.

Vandaag overigens weer op bezoek geweest bij de moeder van alle artsen en de strategie voor de 2de transplantatie voor M uitgezet. Hierover een dezer dagen meer.

Boost (spreek uit: boest)

Ondanks de vakantie, toch nog even een udeet omtrent M. Gisteren weer een dag in KGB-stad N rondgehangen in het plaatselijke herstelpaleis. M moest bijgetankt woorden voor wat betreft 'gewoon' bloed en bloedplaatjes. De moeder van alle artsen zagen we ook weer na een week of 3. De polikliniek is tamelijk streng gescheiden van de opname en zo kon het dus gebeuren dat M wel goed behandeld werd, maar dat we nauwelijks informatie kregen over de voortgang. Zoals altijd gaf de moeder van alle artsen duidelijkheid. De boost (spreek uit: boest) vindt plaats op 10 november. De donor is inmiddels bezig met de voorbereiding. Tot die tijd wordt geprobeerd de huidige situatie te consolideren. Af en toe wat bloed en bloedplaatjes tanken en de witte broeders op peil houden met injecties. De moeder van alle artsen legde het weer eens goed uit: de Neupogen-injecties zorgen er weliswaar voor dat de witte broeders kunstmatig wat aantrekken (momenteel 2.6 en dat is de hoogste waarde sinds tijden), maar zorgen er tegelijkertijd voor dat de rode broeders en bloedplaatjes in hun aanwas onderdrukt worden. De boost (spreek uit: boest) moet de witte broeders weer 'natuurlijk' activeren en zo verder. De kans op slagen is nu veel groter, omdat M veel minder medicatie slikt en de hoeveelheid en diversiteit van medicatie hebben er vrij waarschijnlijk voor gezorgd dat de 1ste transplantatie niet 100 % effectief is geweest.
Omdat J in het verre en verwarde Hongarije niet meer weet wie Kid Congo Powers (ex Cramps, Gun Club en Bad Seeds) is, hieronder een fillumpje van Kid en zijn vriendjes.