Nystagmus

Juist ja. Nystagmus, dat was het dus. 'Een verschijnsel of symptoom waarbij de ogen op een specifieke manier heen en weer bewegen.' Voor verder informatie: zie het heilige internet. Bij M werd de Nystagmus veroorzaakt door de lage bloedwaarden en daardoor konden alle medicamenten niet meer goed door het lijf vervoerd worden; een logistiek probleem, zou een bijdehante manager zeggen. Gisteren, nadat de bloedplaatjes waren toegediend, ging het weer wat beter. De andere mogelijke veroorzaker: te laag zoutgehalte, is nog niet onder controle. Na vandaag wat zoutzakken infusaal te hebben verwerkt, zijn de zoutwaarden nog niet optimaal, dus nog een dagje blijven en kijken wat morgen de stand van zaken is. Ook worden de anti-epileptica drastisch verminderd om zoveel mogelijk bijwerkingen uit te sluiten.
De strategie voor de komende weken zal hier op voortbordueren en aan het einde van de maand zal, als het goed gaat en de donor nog in goede doen is, een nieuwe dosis beenmerg toegediend worden. Die mogen dan zonder hulp van andere medicamenten het gevecht aan gaan. Het risico op ellende is vrij gering, want het beenmerg van deze donor reageert goed op M's lijf. Er moet dan lichte afstoting plaatsvinden om de aanwas van witte bloedlichaampjes te activeren.
Weer een blog vanuit het herstelpaleis in N dus, na toch wel een succecvolle dag op het onderwijspaleis in wereldstad E en ook daarbuiten. De successen waren van diverse orde; het ene kwam voort uit een project met het onderwijspaleis in Boxtel, het andere kwam voort uit een licht conflictueuze situatie die even nodig was om wat dingen helder te maken in het onderwijspaleis in de grote wereldstad E. Morgen, als M weer veilig thuis is, ga ik mezelf oefenen in het schrijven van een vilein stukje om een indirect-leidinggevende (zucht) van advies te dienen (per slot van rekening heeft iedereen 'recht op aandacht'). Nu maar hopen dat M morgen weer naar huis mag.

Updeet M (6)

Van 1 tot en met 9 oktober is het kermis in de KGB-stad N, zo ook in het plaatselijke herstelpaleis met M vandaag. We kwamen voor de wekelijkse controle en net voordat de moeder van alle artsen M de bloedwaarden door zou geven, werd M duizelig en begon dubbel te zien. Paniek, ook omdat de trombos een diepterecord hadden gevestigd (7). De moeder van alle artsen vreesde een lichte hersenbloeding en dus werden diverse specialisten geraadpleegd. Vrijwel zeker -M wordt op dit moment ter controle hersenmatig gescand- is het echter een samenspel van zouttekort en wederom bijwerkingen van de diverse anti-epileptica. M wordt, ongeacht de uitkomst, toch weer opgenomen om zekerheid te krijgen en het zouttekort langzaam op te krikken en de medicijnen bij te stellen.
Momenteel zit ik dus te bloggen in het herstelpaleis, M wordt gescand en over een half uurtje weer opgenomen op de inmiddels bekende afdeling. De moeder van alle artsen heeft nog wel aangekondigd dat over een maand een 'boost', spreek uit: boest, wordt toegediend van nieuwe beenmerg, want de witte broeders zijn weliswaar van goede kwaliteit, maar de aanwas is te gering (vrijwel zeker veroorzaakt door de medicijnen die het CVM-virus moeten onderdrukken). Dit alles is niet echt een revolutionaire ingreep en duurt maar een dag (geen chemo's, wekenlange nazorg en andere ellende).
Toch hebben we allebei en ook de moeder van alle artsen het idee dat het voor elkaar komt en M und Ich zijn al lang blij dat die duizeligheid in het herstelpaleis in N begon en niet in de wereldstad E, anders hadden we daar weer naar een van de horror-herstelpaleizen gemoeten waar ze alleen maar in procedures en protocollen kunnen denken en handelen, zoals afgelopen zondag voor de zoveelste keer bleek. Hierover later meer, denk ik. Nu een zak winegums (= snoep) voor M kopen en dan dan weer naar Abteilung 100 waar M voor 1 of 2 dagen opgenomen wordt. En om maar positief te eindigen: zo lang M nog zeurt over winegums, mogen we niet echt klagen.

Nodeloze haatzaaierij

Op zich moet dat kunnen: haatzaaien, maar men kan te ver gaan. Sinds de mentale slag die mij op 12 mei is toegebracht door een glas bier met de inhoud van 0.19 voor mijn neus te zetten, word ik geobsedeerd door terrasglazen en hun inhouden. Bij de Weduwe Van Toorn dus 0.19, op een terras in E waar ik het voor de rest niet over wil hebben 0.23 en dan zit ik gisteren weer ergens op een terras waar ik bovenstaande bierkaart aantrof: fluitje 18 cl = 0.18, vaasje 24 cl = 0.24. Gelukkig zat ik al aan een fles moffenbier. Al deze glazen zijn afkomstig van Brand en in hun glazenassortiment hebben ze dus glazen van 0.18, 0.19, 0.23 en 0.24 (er zullen nog wel meer maten zijn, maar daar hebben ze mijn dag nog niet mee kunnen verzieken). Brand bier, op zich niet eens de grootste gifmengers, maar daar loopt dus wel een ernstig gemankeerde geest rond en dus lijkt het me verstandig om nooit meer Brand te drinken of een café binnen te gaan waar ze dat spul verkopen. Als ze zo psychopathisch omgaan met hun glazen, dan zal het bier ook wel tot krankzinnigheid leiden en ik maak tegenwoordig zelluf wel uit waar, wanneer en of ik krankzinnig wens te worden.
Gelukkig was de week al een paar dagen eerder verpest door onderstaand glas waarop ik kon aflezen dat het glas CE-gecertificeerd was. Dat was een onprettig veilig gevoel: geen spontaan ontploffend, lek of anderszins 2de-rangs glas voor m'n neus. Wil ik dat wel? Zo'n veilig CE-gecertificeerd glas. Nee, natuurlijk niet; naar de kroeg gaan = risico nemen en niet geconfronteerd worden met neo-liberale hersenspinsels van een po-si-tio-ne-rings-ex-pert.

Het Ravijn

Ik heb al eerder wat geschreven over Oblomow, een boek van Gontsjarov. De hoofdpersoon ligt wat depressief te lamenteren in zijn schimmelige huisje in een mistige Russische stad ergens in de 19e eeuw. Het mooie van dat boek is dat de hoofdpersoon uiteindelijk naar zijn landgoed vertrekt, waar de zon immer schijnt en hij uiteindelijk zijn grote liefde ontmoet. Een mooie metafoor voor mijn bestaan: donker, mistig, depressief, schimmelig in de grote wereldstad E en gelukkig op ons landgoed in het verre en verwarde Hongarije of waar dan ook ter wereld.
Gontsjarov heeft nog een boek geschreven: Het Ravijn. Het werd indertijd zwaar afgekraakt en is daarna in de vergetelheid verdwenen. Een jaar of 5 heb ik Het Ravijn voor het eerst gelezen. Het boek telt 795 pagina's en ik heb het toentertijd in 5 sessies moeten lezen omdat ik het niet goed genoeg vond. Stilistisch klopte het wel, maar ik werd soms moe van het gejammer, geklaag en romantische gezever. Uiteindelijk heb ik het uitgelezen en het zit nog steeds in mijn hoofd. Zeker nu. Het tolt al maanden door mijn brein. De belangrijkste lijn in het boek is zo'n beetje hetzelfde als bij Oblomov; lage adel vertrekt uiteindelijk vanuit de stad naar het landgoed. Boris Rajski, de hoofdpersoon raakt in Het Ravijn ook verliefd op een dame, maar in dit geval is de desbetreffende dame ongrijpbaar. Verdwaasd en vol met nimmer ingeloste verwachtingen gaat hij door het leven op het platteland. Dan weer lijkt de vrouw benaderbaar, dan weer de afwijzing. Ik ben het boek aan het herlezen en wederom duikt een metafoor op voor mijn leven op dit moment: de grote liefde is het herstel van M en eindelijk op vakantie kunnen; de afwijzing bestaat het het instabiele van M's bloedwaarden en het niet op vakantie kunnen (ontvluchten van de wereldstad E). Daarnaast houdt nog een andere gedachte mij bezig: is bovenstaande overpeinzing wel normaal; ben ik wel normaal en ben ik zelf wel in staat om te beoordelen of ik normaal ben. Als dat niet het geval is, wat dan?

Fout # 3.714 en 3.715 (van dit jaar)

Mijn leven is een aaneenschakeling van fouten: foute beslissingen, foute interpretaties, foute veronderstellingen, foute gedachten. Een van mijn foute veronderstellingen was dat ik door wat geblog op het ROC-fusieblog wat mensen kon provoceren (zie fusie 1, 2, 3 en po-si-tio-ne-rings-ex-pert). Daarom ging ik ook in op de vraag of ik een eigen gedeelte op dat blog wilde beginnen. Ik ben er mee begonnen en er kwamen zowaar reacties; er zijn ook nog 5 andere 'hoofdbloggers'. Onder meer de positioneringsexpert, nog wat ander bijdehand managersvolk in foute pakken en een enkele farizeeër. Zij wisten met hun grijze muizenpraat en sociaal-wenselijke suffe geleuter geen enkele reactie te ontlokken. Ik ben er mee gestopt, want ik werd een beetje misselijk van mezelf. Op die manier 'kwam ik niet tot nieuwe inzichten, laat staan dat ik m'n eigenste 'ik' goed in de markt positioneerde.' Ik heb op onderstaande wijze afscheid genomen van deze droefenis op voornoemd blog -overigens alleen bereikbaar met inlogcode; over witgepleisterde graven en farizeeërs gesproken- en zo nog een laatste lel uit kunnen delen:
Goed, dat was het dan wel weer; ik heb het gehad op dit fusieblog. Het werkt niet voor mij en ik had er al meteen m’n bedenkingen bij. Bovendien heb ik ook helemaal geen zin om tussen al die andere bloggers te staan en daarmee geïdentificeerd te worden. Het zal wel goed bedoeld zijn, maar ik kan er niets mee. Het is niet polemisch genoeg, te voorzichtig en te veel managersprietpraat. Volgers dus. Ik heb geen zin om daar bij te horen en zij waarschijnlijk omgekeerd ook niet bij mij.
Daarnaast gaat die fusie zo lopen zoals het altijd loopt: natuurlijk verloop; de oude hap komt, als ze geluk hebben, voortijdig weg met een goede financiële regeling; er gaan helaas wat ontslagen vallen. De beleidsmakers, CvB’s, hoofden personeelszaken en de rest van de hofhouding blijven fijn zitten of stoten op basis van dit succesverhaal door naar een andere baan. Rest mij nog degenen die gereageerd hebben te bedanken.
Een andere foute veronderstelling van mij was dat M und Ich onszelf binnenkort konden positioneren in een ander land om eens tot nieuwe inzichten te komen. Edoch, vandaag was het weer vet hommeles met M: witte bloedlichaampjes gedaald van 5,1 (dinsdag) naar 1,3 (vandaag). Oorzaak onbekend. Weer huisarrest dus, letterlijk en figuurlijk.

Omdat ik teleurgesteld ben in mijn eigen fouten en Zack de la Rocha ook en hij dit empathisch wil en kan delen met de mensheid, onderstaand liedje:

Updeet M (5)

Omgaan met teleurstellingen; dat is momenteel het thema. Vandaag heeft M weer controle gehad. De witte broeders hebben zich goed gedragen en zitten momenteel bijna op het landelijk gemiddelde: 5,2. De rode, daarentegen, zijn gedaald tot 5,1 en dus weer 2 zakken bloed tanken komende donderdag. De trombos zijn niet noemenswaardig gestegen en zijn veel te laag = 17 moet 130 zijn. Voorlopig dus niet op vakantie. M voelt zich desalniettemin niet slecht.
Een teleurstelling van een heel andere orde is het bierglas met de aanduiding 0.23 dat ik afgelopen weekeinde voor mijn neus aantrof op het terras waar we ons na veel angst en moeite hadden ge-po-si-tio-neerd. Wat is dat voor een ziek gedoe om dit soort getallen op bierglazen te zetten zonder je daartegen te waarschuwen. Zeker een positioneringsexpert bezig geweest. Op 12 mei had ik al een glas met 0.19 (was voorheen 0.20) aangetroffen (zie aldaar), nu dus 0.23 (was 0.25). Elke 5 cl. een strafverdubbeling: 0.1, 0.2, 0.4, 0.8 enz. Even doorrekenen: 0.30 - 0,04 = 0.26 ... 0.50 - 0.64 = een negatief glas bier. Daarom zag ik de laatste tijd zo weinig halve liters! Ze bestaan niet meer ... of misschien bestaan ze wel, maar zie ik ze niet en betaal ze wel. Of misschien was die 0.23 voorheen wel een halve liter, maar hebben ze er een andere rekenmethode op losgelaten. Verwarring dus ... en teleurstelling.

Po-si-tio-ne-rings-ex-pert

Het woord blijft maar door mijn brein malen. Afgelopen woensdag kwamen de ouders/verzorgers van de nieuwe 1e jaars naar de grote wereldstad E om kennis te maken met het product 'ROC Eindhoven'. Ze kwamen van heinde en verre en hadden de grote wereldstad uiteindelijk goed weten te po-si-tio-ne-ren. De bedoeling was dat ik het 'product ROC in de markt zou zetten en samen met het publiek tot nieuwe inzichten zou komen'.
Ik moest helaas als volgt beginnen: beste ouders/verzorgers, eerst maar even het slechte nieuws. Helaas hebben we niet de juiste persoon voor de praktijk verspanen kunnen po-si-tio-ne-ren. Dit heeft indirect te maken met ons CvB en hun uitgebreide entourage dat vrij waarschijnlijk de laatste tijd verward rondloopt en zichzelf niet meer kan po-si-tio-ne-ren. Daarom is een Po-si-tio-ne-rings-expert aangetrokken en dat kost geld, en het geld kan maar 1 keer uitgegeven worden. En wij weten allen dat bijdehand managersgedoe altijd prioriteit heeft boven goed onderwijs. De ouders/verzorgers begrepen het niet. Ik probeerde het beroep Positioneringsexpert uit te leggen met een voorbeeld: als de pindakaasproducent op een gegeven moment besluit om de potten pindakaas voortaan vierkant te maken in plaats van rond, dan moet dat nieuwe product opnieuw 'in de markt gezet worden' en tijdens deze exercitie moeten er ook 'nieuwe inzichten' ontstaan. Ze begrepen het nog steeds niet, maar bleven rustig. Ik kon gelukkig verder gaan met 'het in de markt zetten van het product ROC Eindhoven'. Zo gaat dat; je overbluft het publiek met wat managersprietpraat; de meesten durven toch niets terug te zeggen.
Privé ga ik ook steeds meer gebukt onder het po-si-tio-neer-ter-ror-is-me. Vroeg in de middag wilde ik met mijn vrouw een terras bezoeken. Ik liep het terras op en begon plotseling te trillen. Mijn vrouw vroeg me wat er aan de hand was. Ik wist niet hoe ik het product 'ik' moest po-si-tio-ne-ren op het terras en hoe te komen tot nieuwe inzichten. Na snel veel drank tot me te nemen, kon ik toch nog, enigszins onzeker een uurtje genieten. Gelukkig ben ik nu weer thuis, maar dadelijk moet ik me weer in het café po-si-tio-ne-ren ter voorbereiding op de PSV - RODA JC, (waar ik op de tribune ook weer het product "ik' moet po-si-tio-ne-ren; ik heb er nu al klamme handen van) en dan moeten we het weer hebben of PSV zich wel goed in de markt heeft ge-po-si-tio-neerd en of Fred zijn spelers wel op de juiste plaats heeft ge-po-si-tio-neerd . Fred is ook een soort Po-si-tio-ne-rings-ex-pert, maar hij mist eigenlijk een In-spi-ra-tie-ex-pert: niemand neemt hem serieus. Misschien ook een nieuwe 'uitdaging' voor onze Po-si-tio-ne-rings-ex-pert als hij klaar is met het positioneren en in de markt zetten van Van Verstandsverbijsteringsveldt.
Als goedmaker de nieuwe Wilco: