Nodeloze haatzaaierij

Op zich moet dat kunnen: haatzaaien, maar men kan te ver gaan. Sinds de mentale slag die mij op 12 mei is toegebracht door een glas bier met de inhoud van 0.19 voor mijn neus te zetten, word ik geobsedeerd door terrasglazen en hun inhouden. Bij de Weduwe Van Toorn dus 0.19, op een terras in E waar ik het voor de rest niet over wil hebben 0.23 en dan zit ik gisteren weer ergens op een terras waar ik bovenstaande bierkaart aantrof: fluitje 18 cl = 0.18, vaasje 24 cl = 0.24. Gelukkig zat ik al aan een fles moffenbier. Al deze glazen zijn afkomstig van Brand en in hun glazenassortiment hebben ze dus glazen van 0.18, 0.19, 0.23 en 0.24 (er zullen nog wel meer maten zijn, maar daar hebben ze mijn dag nog niet mee kunnen verzieken). Brand bier, op zich niet eens de grootste gifmengers, maar daar loopt dus wel een ernstig gemankeerde geest rond en dus lijkt het me verstandig om nooit meer Brand te drinken of een café binnen te gaan waar ze dat spul verkopen. Als ze zo psychopathisch omgaan met hun glazen, dan zal het bier ook wel tot krankzinnigheid leiden en ik maak tegenwoordig zelluf wel uit waar, wanneer en of ik krankzinnig wens te worden.
Gelukkig was de week al een paar dagen eerder verpest door onderstaand glas waarop ik kon aflezen dat het glas CE-gecertificeerd was. Dat was een onprettig veilig gevoel: geen spontaan ontploffend, lek of anderszins 2de-rangs glas voor m'n neus. Wil ik dat wel? Zo'n veilig CE-gecertificeerd glas. Nee, natuurlijk niet; naar de kroeg gaan = risico nemen en niet geconfronteerd worden met neo-liberale hersenspinsels van een po-si-tio-ne-rings-ex-pert.

Het Ravijn

Ik heb al eerder wat geschreven over Oblomow, een boek van Gontsjarov. De hoofdpersoon ligt wat depressief te lamenteren in zijn schimmelige huisje in een mistige Russische stad ergens in de 19e eeuw. Het mooie van dat boek is dat de hoofdpersoon uiteindelijk naar zijn landgoed vertrekt, waar de zon immer schijnt en hij uiteindelijk zijn grote liefde ontmoet. Een mooie metafoor voor mijn bestaan: donker, mistig, depressief, schimmelig in de grote wereldstad E en gelukkig op ons landgoed in het verre en verwarde Hongarije of waar dan ook ter wereld.
Gontsjarov heeft nog een boek geschreven: Het Ravijn. Het werd indertijd zwaar afgekraakt en is daarna in de vergetelheid verdwenen. Een jaar of 5 heb ik Het Ravijn voor het eerst gelezen. Het boek telt 795 pagina's en ik heb het toentertijd in 5 sessies moeten lezen omdat ik het niet goed genoeg vond. Stilistisch klopte het wel, maar ik werd soms moe van het gejammer, geklaag en romantische gezever. Uiteindelijk heb ik het uitgelezen en het zit nog steeds in mijn hoofd. Zeker nu. Het tolt al maanden door mijn brein. De belangrijkste lijn in het boek is zo'n beetje hetzelfde als bij Oblomov; lage adel vertrekt uiteindelijk vanuit de stad naar het landgoed. Boris Rajski, de hoofdpersoon raakt in Het Ravijn ook verliefd op een dame, maar in dit geval is de desbetreffende dame ongrijpbaar. Verdwaasd en vol met nimmer ingeloste verwachtingen gaat hij door het leven op het platteland. Dan weer lijkt de vrouw benaderbaar, dan weer de afwijzing. Ik ben het boek aan het herlezen en wederom duikt een metafoor op voor mijn leven op dit moment: de grote liefde is het herstel van M en eindelijk op vakantie kunnen; de afwijzing bestaat het het instabiele van M's bloedwaarden en het niet op vakantie kunnen (ontvluchten van de wereldstad E). Daarnaast houdt nog een andere gedachte mij bezig: is bovenstaande overpeinzing wel normaal; ben ik wel normaal en ben ik zelf wel in staat om te beoordelen of ik normaal ben. Als dat niet het geval is, wat dan?

Fout # 3.714 en 3.715 (van dit jaar)

Mijn leven is een aaneenschakeling van fouten: foute beslissingen, foute interpretaties, foute veronderstellingen, foute gedachten. Een van mijn foute veronderstellingen was dat ik door wat geblog op het ROC-fusieblog wat mensen kon provoceren (zie fusie 1, 2, 3 en po-si-tio-ne-rings-ex-pert). Daarom ging ik ook in op de vraag of ik een eigen gedeelte op dat blog wilde beginnen. Ik ben er mee begonnen en er kwamen zowaar reacties; er zijn ook nog 5 andere 'hoofdbloggers'. Onder meer de positioneringsexpert, nog wat ander bijdehand managersvolk in foute pakken en een enkele farizeeër. Zij wisten met hun grijze muizenpraat en sociaal-wenselijke suffe geleuter geen enkele reactie te ontlokken. Ik ben er mee gestopt, want ik werd een beetje misselijk van mezelf. Op die manier 'kwam ik niet tot nieuwe inzichten, laat staan dat ik m'n eigenste 'ik' goed in de markt positioneerde.' Ik heb op onderstaande wijze afscheid genomen van deze droefenis op voornoemd blog -overigens alleen bereikbaar met inlogcode; over witgepleisterde graven en farizeeërs gesproken- en zo nog een laatste lel uit kunnen delen:
Goed, dat was het dan wel weer; ik heb het gehad op dit fusieblog. Het werkt niet voor mij en ik had er al meteen m’n bedenkingen bij. Bovendien heb ik ook helemaal geen zin om tussen al die andere bloggers te staan en daarmee geïdentificeerd te worden. Het zal wel goed bedoeld zijn, maar ik kan er niets mee. Het is niet polemisch genoeg, te voorzichtig en te veel managersprietpraat. Volgers dus. Ik heb geen zin om daar bij te horen en zij waarschijnlijk omgekeerd ook niet bij mij.
Daarnaast gaat die fusie zo lopen zoals het altijd loopt: natuurlijk verloop; de oude hap komt, als ze geluk hebben, voortijdig weg met een goede financiële regeling; er gaan helaas wat ontslagen vallen. De beleidsmakers, CvB’s, hoofden personeelszaken en de rest van de hofhouding blijven fijn zitten of stoten op basis van dit succesverhaal door naar een andere baan. Rest mij nog degenen die gereageerd hebben te bedanken.
Een andere foute veronderstelling van mij was dat M und Ich onszelf binnenkort konden positioneren in een ander land om eens tot nieuwe inzichten te komen. Edoch, vandaag was het weer vet hommeles met M: witte bloedlichaampjes gedaald van 5,1 (dinsdag) naar 1,3 (vandaag). Oorzaak onbekend. Weer huisarrest dus, letterlijk en figuurlijk.

Omdat ik teleurgesteld ben in mijn eigen fouten en Zack de la Rocha ook en hij dit empathisch wil en kan delen met de mensheid, onderstaand liedje:

Updeet M (5)

Omgaan met teleurstellingen; dat is momenteel het thema. Vandaag heeft M weer controle gehad. De witte broeders hebben zich goed gedragen en zitten momenteel bijna op het landelijk gemiddelde: 5,2. De rode, daarentegen, zijn gedaald tot 5,1 en dus weer 2 zakken bloed tanken komende donderdag. De trombos zijn niet noemenswaardig gestegen en zijn veel te laag = 17 moet 130 zijn. Voorlopig dus niet op vakantie. M voelt zich desalniettemin niet slecht.
Een teleurstelling van een heel andere orde is het bierglas met de aanduiding 0.23 dat ik afgelopen weekeinde voor mijn neus aantrof op het terras waar we ons na veel angst en moeite hadden ge-po-si-tio-neerd. Wat is dat voor een ziek gedoe om dit soort getallen op bierglazen te zetten zonder je daartegen te waarschuwen. Zeker een positioneringsexpert bezig geweest. Op 12 mei had ik al een glas met 0.19 (was voorheen 0.20) aangetroffen (zie aldaar), nu dus 0.23 (was 0.25). Elke 5 cl. een strafverdubbeling: 0.1, 0.2, 0.4, 0.8 enz. Even doorrekenen: 0.30 - 0,04 = 0.26 ... 0.50 - 0.64 = een negatief glas bier. Daarom zag ik de laatste tijd zo weinig halve liters! Ze bestaan niet meer ... of misschien bestaan ze wel, maar zie ik ze niet en betaal ze wel. Of misschien was die 0.23 voorheen wel een halve liter, maar hebben ze er een andere rekenmethode op losgelaten. Verwarring dus ... en teleurstelling.

Po-si-tio-ne-rings-ex-pert

Het woord blijft maar door mijn brein malen. Afgelopen woensdag kwamen de ouders/verzorgers van de nieuwe 1e jaars naar de grote wereldstad E om kennis te maken met het product 'ROC Eindhoven'. Ze kwamen van heinde en verre en hadden de grote wereldstad uiteindelijk goed weten te po-si-tio-ne-ren. De bedoeling was dat ik het 'product ROC in de markt zou zetten en samen met het publiek tot nieuwe inzichten zou komen'.
Ik moest helaas als volgt beginnen: beste ouders/verzorgers, eerst maar even het slechte nieuws. Helaas hebben we niet de juiste persoon voor de praktijk verspanen kunnen po-si-tio-ne-ren. Dit heeft indirect te maken met ons CvB en hun uitgebreide entourage dat vrij waarschijnlijk de laatste tijd verward rondloopt en zichzelf niet meer kan po-si-tio-ne-ren. Daarom is een Po-si-tio-ne-rings-expert aangetrokken en dat kost geld, en het geld kan maar 1 keer uitgegeven worden. En wij weten allen dat bijdehand managersgedoe altijd prioriteit heeft boven goed onderwijs. De ouders/verzorgers begrepen het niet. Ik probeerde het beroep Positioneringsexpert uit te leggen met een voorbeeld: als de pindakaasproducent op een gegeven moment besluit om de potten pindakaas voortaan vierkant te maken in plaats van rond, dan moet dat nieuwe product opnieuw 'in de markt gezet worden' en tijdens deze exercitie moeten er ook 'nieuwe inzichten' ontstaan. Ze begrepen het nog steeds niet, maar bleven rustig. Ik kon gelukkig verder gaan met 'het in de markt zetten van het product ROC Eindhoven'. Zo gaat dat; je overbluft het publiek met wat managersprietpraat; de meesten durven toch niets terug te zeggen.
Privé ga ik ook steeds meer gebukt onder het po-si-tio-neer-ter-ror-is-me. Vroeg in de middag wilde ik met mijn vrouw een terras bezoeken. Ik liep het terras op en begon plotseling te trillen. Mijn vrouw vroeg me wat er aan de hand was. Ik wist niet hoe ik het product 'ik' moest po-si-tio-ne-ren op het terras en hoe te komen tot nieuwe inzichten. Na snel veel drank tot me te nemen, kon ik toch nog, enigszins onzeker een uurtje genieten. Gelukkig ben ik nu weer thuis, maar dadelijk moet ik me weer in het café po-si-tio-ne-ren ter voorbereiding op de PSV - RODA JC, (waar ik op de tribune ook weer het product "ik' moet po-si-tio-ne-ren; ik heb er nu al klamme handen van) en dan moeten we het weer hebben of PSV zich wel goed in de markt heeft ge-po-si-tio-neerd en of Fred zijn spelers wel op de juiste plaats heeft ge-po-si-tio-neerd . Fred is ook een soort Po-si-tio-ne-rings-ex-pert, maar hij mist eigenlijk een In-spi-ra-tie-ex-pert: niemand neemt hem serieus. Misschien ook een nieuwe 'uitdaging' voor onze Po-si-tio-ne-rings-ex-pert als hij klaar is met het positioneren en in de markt zetten van Van Verstandsverbijsteringsveldt.
Als goedmaker de nieuwe Wilco:

Fusie (3)

Het woord po-si-tio-ne-rings-ex-pert maakt nogal wat los her en der, heb ik gemerkt. Ik heb er zelf ook een nachtje slecht van geslapen en de nacht daarna ben ik maar eens flink op stap gegaan. De geest is gelukkig weer gepurgeerd. Hieronder een reactie van mij op Jessica, die het aan de ene kant wel eens was en 'een hoop herkende' in mijn vorige verhaal, maar toch ook vond dat er best plaats moest zijn voor zo'n po-si-tio-ne-rings-ex-pert.

Helaas Jessica, die po-si-tio-ne-rings-ex-pert moet toch echt weg hoor. Kost allemaal te veel geld en het geld moet besteed worden aan lessen voor jongeren, dat vindt zelfs minister Van Verstandsverbijsteringsveldt zelf, denk ik. Bovendien positioneert een school zichzelf door middel van contacten (bedrijven, ouders, instanties etc.) met de buitenwereld en, uiteraard, de leerling die de school levert aan de maatschappij. Daar zijn wij flink mee bezig en dat heeft succes. Wij zijn daar trots op en ik wil in ieder geval niet gehinderd worden door zo’n expert (Wie of wat heeft deze man eigenlijk tot EXPERT verklaard? Z’n vrijdagmiddagvrienden bij de Rotary-club?). Wij hebben geen bijdehand bureautje nodig om ‘onszelf in de markt te zetten en nieuwe inzichten te krijgen’. Dat doen wij zelf en daar worden wij steeds beter in en dat vinden we nog leuk ook.
Bovendien … hoezo positioneren? Er valt niets te positioneren, want een eventuele fusie betekent dat het ROC-monopolie nog verder wordt uitgebreid. Misschien is het zelfs zaak dat de mededingingsautoriteit onderzoek gaat doen of dit allemaal wel zo maar kan.
Misschien dat onze po-si-tio-ne-rings-ex-pert mevrouw Van Verstandsverbijsteringsveldt wat beter ‘in de markt kan zetten’, zodat wij beter kunnen begrijpen wat ze allemaal precies doet en bedoelt, ‘nieuwe inzichten opdoen’ heet dat schijnbaar.

Fusie (2)

Omdat ik nu tijdelijk af en toe ook blog op een ander blog en dus tijdelijk niet blog op dit blog, hieronder een stukje uit dat andere blog. Antoine = Atoine Wintels, voorzitter College van Bestuur, ROC Eindhoven. Dit voor de context.

Tot nu toe gaat het allemaal zoals het moet gaan, Antoine. Ik geef een voorzet en jij tikt hem in, schiet hem net naast of hoog over. Dat moet de lezer beoordelen.
Nu even iets anders dat ook verband heeft met de fusie, maar niet direct. Of toch?
Eind vorig schooljaar ben ik met een collega bij je op bezoek geweest om te praten over de vergrijzing van het ‘technisch’ docentenbestand in onze school. We hebben het toen gehad over het aantrekken en opleiden van jong talent om niet over 5 jaar in de problemen te komen. Het was een goed gesprek en je was er toen ook van overtuigd dat we in die richting moesten gaan denken en handelen om de kwaliteit te handhaven.We gingen met een goed gevoel weg. Na de vakantie werd ik in mijn cluster geconfronteerd met dat er eigenlijk geen geschikte praktijkdocent(en) voor mijn cluster waren. Sterker nog, er stond niemand geroosterd. Er was een klus voor de NS en daar viel meer geld mee te verdienen en dat heeft dan prioriteit. Door de druk wat op te voeren (dreigen met een artikeltje in het ED), werd een voorlopige oplossing gevonden. Het geeft echter wel aan hoe men denkt en handelt: directeuren zijn niets meer of minder dan veredelde account-managers die hun financiële targets moeten halen en anders de kans lopen naar de Goelag-archipel verbannen te worden (om maar in je Kremlin-metafoor te blijven). Geld dus, daar draait het om en niet om kwaliteit. Dit alles wisten we al. Wat schetst mijn verbazing toen ik vanmiddag de fusie-site opende: er is een po-si-tio-ne-rings-ex-pert aangetrokken (ik moest hier erg van huilen). Hij vindt het ‘een ideaal moment om zichzelf ín de markt te zetten’. Als iemand zulk soort taal uitslaat, dan weet ik al genoeg (dat worden ronde-tafelgesprekken, stickertjes plakken, rollenspelen en noem maar op). ‘Er is hem al van alles opgevallen en hij heeft nieuwe inzichten opgedaan.’ Hebben we zulk soort expertise niet zelf aan boord? Hebben we problemen met het hebben van een frisse, genuanceerd kijk op onszelf? Schijnbaar wel? Deze expert is intussen rustig zijn zakken aan het vullen met Rijksgelden, terwijl wij op hetzelfde moment geen investeringen doen in jonge talentvolle technische docenten voor de toekomst en bovendien niet de juiste man op de juiste plek hebben staan in de praktijk op dit moment.