Neu!

Af en toe wordt het te rustig in mijn hoofd, een zekere saaiheid in de bovenkamer. Maar 'saai is het nieuwe interessant' is inmiddels duidelijk. Verveling is goed (zie 20 augustus). Toch raak ik wel eens uitgekeken op al die regendruppels. Dan moet er wat gebeuren: nog een wasje draaien, een boek lezen, muziek draaien, voor de eerst keer weer naar het Onderwijspaleis, de fiets een grote beurt laten geven en zo verder.
Begin jaren zeventig moest er ook iets gebeuren, maar dan in de muziek. We zaten maar wat te wachten op de nieuwe Bowie, Zappa, Reed, Vandergraaf generator, Caravan, Edgar Broughton, Groundhogs, maar het schoot niet echt op. Toch hing er van alles in de lucht, maar wat wist niemand. Het bleek achteraf Punk te zijn. Met een van die voorlopers waren we ook al bezig: Neu. Krautrock, moffenmuziek dus. Daar werd ik wel wakker van, zeker van Hero. In het kader van modern doen, hieronder voor de doorzetters: Hero van Neu. Daaronder versneld afgespeeld een volledige speelfilm met Betmen. Als u het 6 minuten volhoudt met de koptelefoon op vol en het beeld foel skrien, bent u ook wakker. Ook wel eens fijn.

Voorkomen ...

is beter dan genezen. Of niet?
In de wijken Gestel, Strijp en Stratum -zowel binnen-als-buiten-de-rondweg- is al enkele dagen geen sperzieboon bij welke kruidenier of groenteman te verkrijgen voor de reguliere consument. Elke morgen om 09.00 bij het opengaan van desbetreffende winkels koopt een georganiseerde groep meteen alle sperziebonen en verdwijnt dan naar een onduidelijke plaats. Een controleur van de groep blijft achter en koopt onmiddellijk de eventuele nieuwe sperziebonen op. De beweegredenen van deze groep zijn onbekend. Men geeft geen commentaar.
Uiteindelijk wordt bovenstaande landelijk nieuws en beginnen de media zich er mee te bemoeien. Eerst worden enkele mensen geïnterviewd die toevallig die dag ook sperziebonen wilde eten: 'tja, vervelend, dan maar iets anders vandaag, maar dit moet niet te lang gaan duren anders moeten we naar het vijandelijke stadsdeel Woensel uitwijken ... ook niet fijn.' Cameraploegen op het Franz Leharplein! Daarna komen de specialisten aan het woord: een terroristisch complot, een actie uit Noord Korea om de Nederlandse samenleving te ontwrichten? Bertus Hendriks wordt ingevlogen vanuit zijn vakantieadres want het kan natuurlijk ook een gecoördineerde jihad zijn van de martelarenbrigade van de El Aqsa moskee. De landelijk veiligheidscoördinator aan het woord. En dan komt Twan Huijs met de alles overstijgende vraag: HOE HAD DIT VOORKOMEN KUNNEN WORDEN en WIE KUNNEN WIJ HIERVOOR AAN HET KRUIS NAGELEN? Een mannetje in een pak van een jaar of 35 verschijnt in beeld, hij blijkt te werken voor een of andere ARBO/beveiligings-organisatie. Natuurlijk was dit alles te voorkomen als ze maar eerder hadden geluisterd. Ze hadden namelijk al jaren rapporten en draaiboeken liggen waarin beschreven stond hoe sperziebonen te beveiligen. Hij wist al jaren dat het een keer mis zou gaan! De draaiboeken, formulieren, spretsjiets moesten onmiddellijk toegepast gaan worden anders ging het land ten gronde. De voorzitter van de landelijke Sperziebonenbond in de studio knikte fijntjes. Vanaf dat moment stond er een sperziebonenbewaker in de kruidenier en mocht iedereen maximaal 1 kilo sperziebonen meenemen.
Gisteren zag ik op de verrekijk dat de mensen in België gelukkig nog verstand hebben. De organisator van Pukkelpop kwam na de herdenkingsdienst uit de kerk en werd op een beschaafd applaus onthaald. Het volk sprak. De burgemeesteres gaf aan dat ze vooral door moesten gaan. Men was het er namelijk over eens dat sommige rampen eenvoudigweg niet zijn te voorkomen, hoe graag de regelneven en -nichten van de diverse controleapparaten het ook willen om nog rijker, nog meer macht te hebben en nog meer regelzucht los te laten op het volk.
In onderstaand fillumpje bezingen boze negermannen de sperziebonenopstand van 1972 in Philadelphia.

Verveling

Laatst verzuchtte ik, en werd daarin bevestigd door S en H, dat het knap waardeloos is met de Nederlandse dagbladjournalistiek. Geen lange artikelen meer waar je lekker in kunt duiken qua stijl en/of inhoud. Er zijn dan ook nog 2 categorieën: de artikelen waarvan je wat leert op welke wijze dan ook en de artikelen waarin je in je mening wordt bevestigd. Vandaag was het dan weer zo ver. Een artikel waarin ik in mijn mening werd bevestigd met de strekking: vervelen is goed! Een regendruppel op een beslagen treinruit volgen kan geen kwaad. Ik bedenk er dan zelf nog steeds de vraag bij: wat is nu eigenlijk de snelheid van die druppel? En is de snelheid van de druppel wel te berekenen? En als dat zo is, welke hulpmiddelen heb je daar bij nodig? Een stopwatch? Welke formule? En waarom kent niet elke druppel dezelfde verplaatsing? Als je op de plaats van bestemming komt of er komt ineens een dikke vrouw tegenover je zitten is de overpeinzing en het probleem weg. Volgens de oude moraal ben je een uitvreter, een nietsnut, een leegloper, want je hebt niets gedaan ... je hebt je verveeld. Tegenwoordig weten wij beter: saai is het nieuwe interessant.
Door dit artikel werd mij duidelijk dat de vele verveelmomenten die ik ken, dus goed zijn. Alleen ben ik me daar sinds het lezen van dit artikel -overigens gelukkig overgenomen uit de Belgische krant De Standaard zodat ik weer bevestigd werd dat het niets is met de NL-journalistiek- misschien wel bewust van en dat is weer niet goed, denk ik ... bewust vervelen ... of wel?
Hieronder nog een liedje van een bentje dat zich eind zeventiger jaren verveelde op het platteland, dat kwam zingen in de grote wereldstad E en waar ik toen erg verward van raakte.

zie ook 'i like boring things': http://iamjamesward.wordpress.com/

Bijwerkingen

Een van de grote kwaliteiten van de moeder van alle artsen in het Herstelpaleis in N is dat ze zich ook verdiept heeft in andere zaken als haar specialiteit hematologie. Ze is geïnteresseerd in de patiënt en dus buiten de werktijd even de werking en bijwerkingen van anti-epileptica in samenhang met de transplantatiemedicatie bestuderen is geen probleem. Vannacht was het qua toeval weer raak en aangezien we op een delicaat evenwicht balanceren voor wat betreft de medicatie, moet er dan vrij snel gehandeld worden. Omdat ik zelf ook al enigszins thuis ben in deze wereld kon dat in de vorm van wat extra Rivotril; 1e hulp dus, die weliswaar doeltreffend was, maar iets te veel. Dit moet gerapporteerd worden aan het Herstelpaleis om te bezien wat dat voor de andere medicatie betekent. Helaas genoot de moeder van alle artsen van haar vakantie en dan breekt dus meedogenloos de pleuris uit. De vervangarts, inmiddels ook een bekende wist het niet en in het anti-epilepsiepaleis was de betreffende arts ook op vakantie. Eigenlijk mocht ik van beide partijen zelf wel wat gaan dokteren. Een beetje dit er bij en dat er af en dan maar anticiperen. Niemand wil of kan de regie nemen op dit moment.
Een andere bijwerking is dat er vanaf volgende week een persoon komt om het huis schoon te houden omdat ik binnenkort weer naar het Onderwijspaleis aan de Frederiklaan moet om daar mijn slavenarbeid te verrichten. Achteraf kun je ze beter niet in huis hebben, want je krijgt een waslijst met allerlei eisen betreffende schoonmaakmiddelen, soorten trappen die aanwezig moeten zijn, kwalificaties van de stofzuiger (draaibare slang, lengte 2 meter, lengte zuigstang 135 cm, zuigvermogen minimaal 800 watt, hulpstukken, elektrisch veilig, goede wend- en plaatsbaarheid) en weet-ik-veel-wat voor andere eisen (o.a. steellengte ragebol 160 cm). Zoiets noemt men met recht een zorgovereenkomst (met zorgdossier!) want ik heb er zo wel weer een hoop zorgen bij. Stel dat die huishoudtrap niet in orde is, wat dan? Boete? Geestelijk marteling door de zorgcoördinator zelf? Dus met angst en beven naar zo'n kluscentrum gegaan en hopelijk de juiste trap gescoord. Daar krijg ik dan weer bijwerkingen van.

Tesco, Siklos

Ik zat voor en in café Piet Huisman in N mijn trieste bestaan te overdenken. M was nog in het plaatselijke Herstelpaleis, moest nog 2 zakjes bloed (3 uur tanken) hebben om definitief de weg naar boven in te slaan. De moeder van alle artsen was tevreden; de bloedwaarden waren in orde, het zoutgehalte ook en er kunnen wat medicijnen af. Daarnaast gaf zij ook groen licht voor een eventuele vakantie over een maand in het verre en verwarde Hongarije, mits er geen complicaties zouden zijn.
Maar goed, mijn eigen treurige leven werd inderdaad wel even blootgelegd door de opmerkingen onder mijn stukje van gisteren; afgelopen zaterdag, met een gehuurde seizoenskaart de meest tragische wedstrijd gezien die ik ooit live heb mee moeten maken. En dan te bedenken dat er nog legio zullen volgen. Daarnaast ook niet in staat zijn om mijn persoonlijke moeder van alle liedjes te kunnen schrijven, laat staan uit te voeren met mijn motorisch gestoorde lijf en a-muzikale hersenen. Toch was het goed toeven in en voor het café. Het bleek een café te zijn waar men geïnteresseerd was in de gast en waar meteen flink zinloos gezwetst kon worden: voetbal, muziek en de obligate vraag 'of die krullen van mezelf waren'. De geur was ook vertrouwd, verschraald bier en sigarettenrook van gisteren. Heerlijk, lang niet geroken, want die schoonmaakmiddelen van tegenwoordig stinken als de ziekte. Ik liep terug naar het Herstelpaleis en voelde me weer een stuk beter: over een maand of wat staat Wimke hoogstwaarschijnlijk weer met een sikspek Becks en een karretje vol voedsel op het parkeerterrein voor de Tesco in Siklos en belangrijker M is er ook bij.

Woestijnklanken

De woestijn in ... dat moet ook nog gebeuren. Ik ben er weliswaar vorig jaar geweest, maar door m'n eigen lafheid het echte woestijngevoel nog niet voor de volle 100% gehad. Ik durfde maar 20 meter van de weg af, bang voor slangen, bang voor schorpioenen, bang voor het onbekende. Mooi om te zien allemaal, maar de volgende keer even de stoere jongen uithangen en gewoon 1 kilometer die woestijn inwandelen en het echte gevoel krijgen. En dan onder het genot van psychedelische mariachi. Maar goed, de psychedelische mariachi nog steeds niet gevonden. Qua muzieksoort schijnt het niet te bestaan en als het dan al een betekenis heeft, dan kom je uit bij 'verwarde Mexicaan'. Waarom maakt niemand de muziek die ik bedoel en waarom kan ik zo'n liedje niet zelf schrijven?
Dat de psychedelische mariachi voor een deel verwant is aan de kuntri, moge duidelijk zijn: een jankend (steel-)gitaartje in de hogere regionen moet er sowieso in zitten. In onderstaand liedje zit wel zo'n klankenreeks. Voor de rest is het gewoon een Amerikaanse mien die 'n redelijk goed kuntri-kiedje zingt.

Dag + 36; op weg naar herstel

Dit wordt de laatste 'op weg naar herstel' of er moeten wel hele vreemde dingen gaan gebeuren. M is vandaag 2 weken thuis en als je kijkt naar de stand van zaken, dan is dat bemoedigend. M slikt nog wel ongeveer 20 pillen, heeft een kapotte mond waardoor eten moeilijk is, gaat gebukt onder een darminfectie, heeft last van bijwerkingen van de medicijnen, voelt zich regelmatig lusteloos, nierfunctie niet optimaal, zit aan het astronautenvoedsel + nog wat ander klein leed. Maar toch gaat het langzaam beter. De zombie-modus is verlaten. Het brein is weer helder.
Het definitieve herstelproces gaat nog lang duren, complicaties zullen er zeker nog komen en het Graft versus host-verhaal blijft een bedreigende factor.
Desalniettemin is het nu tijd om een om een punt achter deze serie te zetten. Aan het begin (Dag -12) heb ik m'n twijfels geuit of dit allemaal wel 'kan' en moest ik even zoeken naar de stijl, maar tijdens de 48 dagen ben ik, denk ik, nergens in de moreel-verwerpelijke-sfeer of in RTL-achtig ramptoerisme verzand.
Over enkele dagen ben ik weer terug met het gebruikelijke geoudehoer, de nutteloze bespiegelingen en weet-ik-veel-wat.