Berichten uit de hel

Inmiddels staat heel ons leven op de kop sinds het hersteljaar van M. definitief is begonnen. Het huis moet zo'n beetje bacterievrij zijn; het voedsel aangepast. Een nieuwe wereld. Dit alles betekent ook dat ik sinds kort een jaar ontheffing heb van mijn supermarktverbod. Afgelopen zaterdag moest ik vooral op zoek naar schoonmaakartikelen: alcoholgel voor de handen, huishoudhandschoenen, veel soorten desinfecterende middelen. Ik was verward en liep zo'n 3 kwartier door de 2 gangen (beide zijden, dus 4 mogelijkheden, alles bij elkaar ongeveer 32 meter lang en 2 meter hoog, dus 64 m2 aan schoonmaakartikelen en aanverwante rommel). Ik had een lijstje meegekregen: dieper kan een mens niet zinken. Een karretje en een lijstje. Na een half uur begon ik op te vallen bij het personeel, maar ik moest het lijstje afwerken en begon nog gehaaster en ongestructureerder te zoeken, het zweet brak me uit. Wat dachten ze over me? Dat ik een lijk weg aan werken was, een kalf ritueel had geslacht, dat ik aan een overdosis smetvrees leed? Uiteindelijk had ik alles bij elkaar en verliet half misselijk en hollend de winkel, nagestaard door het personeel.
Ik besloot de volgende dag om tijdens mijn tocht door de hel een sociologisch onderzoek te plegen om de aandacht voor mezelf wat af te leiden en zo misschien fictief sneller uit het inferno te zijn. De uitkomst was verrassend; de hedendaagse jeugd kan niet plannen en/of geen prioriteiten stellen, 2 belangrijke competenties weet ik uit het inmiddels bijna afgeschafte competentiegericht onderwijs.
Het was zondag; ik was toch nog wat schoonmaakmiddelen en andere waren vergeten. De kruidenier op de Hoogstraat-binnen-de-rondweg was om 4 uur open. Ik ging om half vijf, iedereen zou nog wel op een terras hangen of andere leuke dingen aan het doen zijn, dacht ik. Niets van dit alles! Het was een geweldige chaos van jongeren tussen de 20 en 35 die op zondagmiddag hun tijd aan het verdoen waren in de hel. Wat bezielt die jeugd? Waarom doen ze niet wat ze moeten doen? Niets; studeren; op een terras hangen; lezen; muziek maken; de tango dansen. Ik keek verder rond; ik was veruit de oudste. Ik besloot me te concentreren op het zoeken naar 'kip in braadzak'. De bedienden waren zondaghulpen, die aan het leren waren voor zaterdaghulp. Niemand die wist waar 'kip in braadzak' lag. Sommigen wisten niet eens wat het was. Bestond het wel? Ook daar werd ik al nagewezen ... kip in braadzak. Uiteindelijk vond ik haar en zag tot mijn geruststelling een stelletje rondlopen dat nog ouder was dan ik ben. Te zien aan de inhoud van hun karretje waren het duidelijk alcoholisten. Zij hadden dus wel wat te zoeken in de hel.

Herstel

Omdat M. mijn eega, steun en toeverlaat morgen een jaar van fysiek herstel in gaat, zal ik het komende jaar zeer onregelmatig van mij laten horen. 1 Mei 2012 ben ik hoe dan ook terug!

0.19 (2)

Eens wat anders dan een glaasje van 0.19 (zie 12 mei). Een sympathiek, welopgevoed volk, die moffen!

Lees, kijk, luister

Versackt (im Boppard)

Uiteindelijk dus in Boppard terecht gekomen; vraag me niet waarom juist daar, maar we waren er. Alles viel mee. Meteen maar eens flink op stap gegaan (ging eigenlijk automatisch) en zoals altijd meteen het goede café gevonden en daar gedaan wat er moet worden gedaan. Daarna naar hotel en daar nog een infantiel verbaal gevecht tussen sympathieke moffen aan moet horen of Keulen dan wel Düsseldorf de mooiste, interessantste of weet-ik-veel welke criteria ze hadden, stad was en is. Al snel waren we ook partij in dit gedoe. Wat ik er van vond. Ik antwoordde dat beide steden op mijn steun konden rekenen, want ze hadden allebei een vliegveld waarvan ik wel eens vertrok. Enfin, het ging maar door en uiteindelijk kwam het gesprek op Wolfgang Overath, een middenvelder in de jaren '60 -'70. Het ging dus nergens meer over en dat is maar goed ook als er te veel drank in de man en vrouw is. De volgende middag kwam ik in het café van gisteren terecht, M. moest even rusten. De eigenares vroeg waar M. was en ik vertelde haar dat we gisteren nog een Kneipe weiter waren gegangen und das mein Frau jetzt ... ik wist het even niet, maar ze vulde het aan met ... ganz versackt war. Ik knikte ... ganz versackt ... moest zoiets betekenen als totaal doorgezakt. M. was weliswaar niet ganz versackt, maar ik wel en uiteindelijk kreeg ik met een vriendelijke glimlach mijn flesje opknapbier.
Op het plein was een oldtimershow (mannen die blij worden van oude auto's) bezig. Ganz versackt met mijn opknapbier zat ik naar het schouwspel te kijken. Op zo'n oldtimersshow komen veel mentaal gemankeerden af, viel mij op. Volledig nieuwe subsoorten inteelt liepen rondjes op het plein en rond de wagens en maakten hun foto's. Ik besloot ook een rondje te maken en zowaar maakte ik wat foto's, zowel mentaal als fysiek ganz versackt, met onderstaand liedje van Giant Sand in mijn hoofd rondtollend.

Kocsma

Het moest vandaag eigenlijk een vrolijk berichtje worden, maar dat lukt voor de zoveelste keer niet, waarvoor ook deze keer geen excuses. Het leek allemaal goed te gaan: bezuinigingsronde redelijk goed doorgekomen (het curriculum blijft overeind), dacht ik. Een paar menselijke probleemgevallen op school naar behoren behandeld en hopelijk op de weg terug geholpen, het examenbureau blij gemaakt met een flinke dosis ingevulde en ondertekende formulieren, formats met docenturen ingevuld en laten voldoen aan de 32-32-16-16-kaders (zucht), kortom wat een onderwijsmens zoal doet en eigenlijk niet behoort te doen. Totdat er weer een rigide structopatisch formulier rond een uur of half elf op mijn weg kwam.
Structopathie: zelfs op het psychopatenforum (bestaat echt, een aanrader!) vond ik geen goede omschrijving, dus maar zelf: ziekelijke manier van structuur aanbrengen in je manier van leven en handelen, vaak hinderlijk voor jezelf, maar nog meer voor de omgeving.
Ik was eigenlijk een beetje trots op mezelf tot half elf; ik had mijn weerzin tegen formulieren en regelzucht overwonnen en ook nog voldaan aan allerlei randvoorwaarden. Ik had met niemand een conflict gehad, ik had me volwassen gedragen. Het document verwoestte in een oogopslag alles waar ik trots op was. Ik had weliswaar de 1e oorlog gewonnen, maar wist meteen dat de 2e oorlog al bezig was. Ik bepaalde m'n strategie en bleef rustig, maar vluchtte uiteindelijk in mijn gedachten 1500 kilometer zuidoostwaarts naar de kocsma, ofwel de herberg die in elk Hongaars dorp of gehucht te vinden is. De plaats waar de plaatselijke bevolking nog ouderwets gezellig elke nieuwkomer en onbekende staat aan te gapen, de obligate dorpsdronkelap rondhangt, de dorpsverslaafde aan de gokkast staat en waar de gebitten nog slecht onderhouden zijn. Folkore dus. Enfin, kijkt u zelf maar naar het fillumpje.
De komende dagen ben ik even naar die of der Heimat (die naamvallen zijn nooit m'n sterkste kant geweest), even bijkomen. Ik spreek u maandag weer.

Koning Onan

Het blijft maar doorgaan met de zelfverheerlijking en zelfbevlekking op de treurbuis. Na mijn tijdelijke afwezigheid in Absurdistan toch maar weer eens geprobeerd om van de nationale verrekijk te genieten. Het begon al weer fijn; zoals elke week hebben de grachtengordeldieren altijd wel iets om te vieren en dan nodigen ze elkaar uit om elkaar op schouder te slaan in hun troosteloze eenzaamheid. Vorige week zat het hele zooitje weer bij elkaar op schoot: Giel, Arie en Ali B. het filmschaap Halina Reijn, kwezel Frank Boeijen, allemaal waren ze er en allemaal vonden ze elkaar, maar vooral zichzelf het grappigst, het interessants en het houdt maar niet op, elke dag weer. Gisteren zaten ze er weer. Was weer iets te vieren. Vanavond vieren ze dat het woensdag is. Morgen dat het 'de dag der infantielen' is, vrijdag dat het weekeinde begint enzovoort.
Ik heb op mijn verrekijk 2 anti-sensoren zitten: 1 om te waarschuwen als Erica Terpstra dreigt te verschijnen (alle elektriciteit en kabelverbindingen met de buitenwereld worden dan automatisch voor een dagdeel platgelegd, want deze koe loeit overal doorheen), 1 om de moeder der schapen Van Verstandsverbijsteringsveldt te weren. Er moet nu echt een 3de sensor bij; de anti-Mulder sensor. Kan deze man niet tegen zichzelf beschermd worden. Mentaal uitgeput, weet hij niet meer wat hij zegt en weet hij niet meer wat te doen in zijn steeds sterker wordende verwarring en dagelijks terugkerende pogingen tot openbare onanie.