Herstel

Omdat M. mijn eega, steun en toeverlaat morgen een jaar van fysiek herstel in gaat, zal ik het komende jaar zeer onregelmatig van mij laten horen. 1 Mei 2012 ben ik hoe dan ook terug!

0.19 (2)

Eens wat anders dan een glaasje van 0.19 (zie 12 mei). Een sympathiek, welopgevoed volk, die moffen!

Lees, kijk, luister

Versackt (im Boppard)

Uiteindelijk dus in Boppard terecht gekomen; vraag me niet waarom juist daar, maar we waren er. Alles viel mee. Meteen maar eens flink op stap gegaan (ging eigenlijk automatisch) en zoals altijd meteen het goede café gevonden en daar gedaan wat er moet worden gedaan. Daarna naar hotel en daar nog een infantiel verbaal gevecht tussen sympathieke moffen aan moet horen of Keulen dan wel Düsseldorf de mooiste, interessantste of weet-ik-veel welke criteria ze hadden, stad was en is. Al snel waren we ook partij in dit gedoe. Wat ik er van vond. Ik antwoordde dat beide steden op mijn steun konden rekenen, want ze hadden allebei een vliegveld waarvan ik wel eens vertrok. Enfin, het ging maar door en uiteindelijk kwam het gesprek op Wolfgang Overath, een middenvelder in de jaren '60 -'70. Het ging dus nergens meer over en dat is maar goed ook als er te veel drank in de man en vrouw is. De volgende middag kwam ik in het café van gisteren terecht, M. moest even rusten. De eigenares vroeg waar M. was en ik vertelde haar dat we gisteren nog een Kneipe weiter waren gegangen und das mein Frau jetzt ... ik wist het even niet, maar ze vulde het aan met ... ganz versackt war. Ik knikte ... ganz versackt ... moest zoiets betekenen als totaal doorgezakt. M. was weliswaar niet ganz versackt, maar ik wel en uiteindelijk kreeg ik met een vriendelijke glimlach mijn flesje opknapbier.
Op het plein was een oldtimershow (mannen die blij worden van oude auto's) bezig. Ganz versackt met mijn opknapbier zat ik naar het schouwspel te kijken. Op zo'n oldtimersshow komen veel mentaal gemankeerden af, viel mij op. Volledig nieuwe subsoorten inteelt liepen rondjes op het plein en rond de wagens en maakten hun foto's. Ik besloot ook een rondje te maken en zowaar maakte ik wat foto's, zowel mentaal als fysiek ganz versackt, met onderstaand liedje van Giant Sand in mijn hoofd rondtollend.

Kocsma

Het moest vandaag eigenlijk een vrolijk berichtje worden, maar dat lukt voor de zoveelste keer niet, waarvoor ook deze keer geen excuses. Het leek allemaal goed te gaan: bezuinigingsronde redelijk goed doorgekomen (het curriculum blijft overeind), dacht ik. Een paar menselijke probleemgevallen op school naar behoren behandeld en hopelijk op de weg terug geholpen, het examenbureau blij gemaakt met een flinke dosis ingevulde en ondertekende formulieren, formats met docenturen ingevuld en laten voldoen aan de 32-32-16-16-kaders (zucht), kortom wat een onderwijsmens zoal doet en eigenlijk niet behoort te doen. Totdat er weer een rigide structopatisch formulier rond een uur of half elf op mijn weg kwam.
Structopathie: zelfs op het psychopatenforum (bestaat echt, een aanrader!) vond ik geen goede omschrijving, dus maar zelf: ziekelijke manier van structuur aanbrengen in je manier van leven en handelen, vaak hinderlijk voor jezelf, maar nog meer voor de omgeving.
Ik was eigenlijk een beetje trots op mezelf tot half elf; ik had mijn weerzin tegen formulieren en regelzucht overwonnen en ook nog voldaan aan allerlei randvoorwaarden. Ik had met niemand een conflict gehad, ik had me volwassen gedragen. Het document verwoestte in een oogopslag alles waar ik trots op was. Ik had weliswaar de 1e oorlog gewonnen, maar wist meteen dat de 2e oorlog al bezig was. Ik bepaalde m'n strategie en bleef rustig, maar vluchtte uiteindelijk in mijn gedachten 1500 kilometer zuidoostwaarts naar de kocsma, ofwel de herberg die in elk Hongaars dorp of gehucht te vinden is. De plaats waar de plaatselijke bevolking nog ouderwets gezellig elke nieuwkomer en onbekende staat aan te gapen, de obligate dorpsdronkelap rondhangt, de dorpsverslaafde aan de gokkast staat en waar de gebitten nog slecht onderhouden zijn. Folkore dus. Enfin, kijkt u zelf maar naar het fillumpje.
De komende dagen ben ik even naar die of der Heimat (die naamvallen zijn nooit m'n sterkste kant geweest), even bijkomen. Ik spreek u maandag weer.

Koning Onan

Het blijft maar doorgaan met de zelfverheerlijking en zelfbevlekking op de treurbuis. Na mijn tijdelijke afwezigheid in Absurdistan toch maar weer eens geprobeerd om van de nationale verrekijk te genieten. Het begon al weer fijn; zoals elke week hebben de grachtengordeldieren altijd wel iets om te vieren en dan nodigen ze elkaar uit om elkaar op schouder te slaan in hun troosteloze eenzaamheid. Vorige week zat het hele zooitje weer bij elkaar op schoot: Giel, Arie en Ali B. het filmschaap Halina Reijn, kwezel Frank Boeijen, allemaal waren ze er en allemaal vonden ze elkaar, maar vooral zichzelf het grappigst, het interessants en het houdt maar niet op, elke dag weer. Gisteren zaten ze er weer. Was weer iets te vieren. Vanavond vieren ze dat het woensdag is. Morgen dat het 'de dag der infantielen' is, vrijdag dat het weekeinde begint enzovoort.
Ik heb op mijn verrekijk 2 anti-sensoren zitten: 1 om te waarschuwen als Erica Terpstra dreigt te verschijnen (alle elektriciteit en kabelverbindingen met de buitenwereld worden dan automatisch voor een dagdeel platgelegd, want deze koe loeit overal doorheen), 1 om de moeder der schapen Van Verstandsverbijsteringsveldt te weren. Er moet nu echt een 3de sensor bij; de anti-Mulder sensor. Kan deze man niet tegen zichzelf beschermd worden. Mentaal uitgeput, weet hij niet meer wat hij zegt en weet hij niet meer wat te doen in zijn steeds sterker wordende verwarring en dagelijks terugkerende pogingen tot openbare onanie.

Zorg

Onlangs kwam ik uit café Alzheimer gestrompeld en moest ik denken aan de boekjes die ik vroeger het liefst las: Pietje Bell. In Pietje Bell speelt o.a. immer chagrijnige drogist Jozef Geelman een hoofdrol als natuurlijke tegenstander van de belhamel Pietje Bell. Jozef Geelman ademde alles uit van een vervelende zeur die alleen maar bezig was om andermans plezier te vergallen. Ik heb nooit een afbeelding van Geelman gezien, maar ik heb nog steeds een beeld van die etter.
Drogisterijen bestaan tegenwoordig niet meer; het zijn apothekers geworden. Apothekers zijn verworden tot de Geelmannen van heden. Onlangs moest ik een zalfje wegens mijn chronische oorlogswond hebben. De dokter stuurde het receptje via de ie-meel naar mijn persoonlijke Jozef Geelman en daar zou ik het op kunnen halen. Ik kreeg ook een papieren receptje mee. Door omstandigheden kon ik niet naar mijn eigen Geelman, maar ging ik naar een andere Geelman. Ik werd daar geholpen. Na verloop van tijd kreeg ik het declaratie-overzicht van mijn Zorgverzekeraar (organisatie die jou van zorg verzekeren). Er stonden 2 tubes gedeclareerd. 1 bij mijn eigen Geelman, waar ik de tube dus niet had gehaald en 1 bij de andere Geelman. Bellen dus, het was toch vrijdagmiddag. De zorgverzekeraar vertelde dat het inderdaad fraude kon zijn, maar dat ik dat maar met Geelman uit moest zoeken. Ik sprak mijn verbazing uit. Was het dan geen taak van de zorgverzekeraar om dit soort fraude op te sporen. Neen!
Geelman gebeld; de man was op vakantie, maar de tube lag er nog wel. Hoe het kwam dat ik daarvoor betaald had, terwijl de tube er nog lag? Ja, dat ging nu eenmaal zo: receptje binnen, betekent declareren bij de zorgverzekeraar. Ik vertelde mevrouw Geelman dat dit fraude was (Geelman zelf was naar een gifmengerscongres op de Maladiven van ons geld). Misschien zou Geelman, als hij thuis was het bedrag crediteren, maar dat kon zij niet verzekeren want Geelman had een hekel aan dit soort woorden en handelingen. Ik vertelde haar dat ik Geelman zou aangeven wegens fraude.
Ik besloot verder te gaan en ja, er bestaat een platform waar je dit soort zaken aan kunt geven. Dit platform wordt gefinancierd door de Provincie (door ons dus). Het platform doet niets: het inventariseert klachten. Ik moest licht huilen. Ik voelde onmacht. Ik voelde de belhamel Pietje Bell in mij opkomen en wilde Geelman een streek leveren. Ik belde Geelman een week later. Helaas vertelde hij dat hij het bedrag had gecrediteerd. Ik hoop dat hij jokt.