2 Hoofden, 1 Homobier

Een man moet in elke stad waar hij langer dan 2 dagen verblijft een vaste plek hebben om na te denken, naar voetballen te kunnen kijken, wat drank naar binnen te slaan en wat te oudehoeren. Anders ga je maar zwerven, rusteloos zijn en nodeloos veel geld uitgeven. Ik heb vaak het geluk dat ik zo'n kroeg vrij snel vind. Zo'n etablissement hoeft maar aan een paar criteria te voldoen: vast, niet al te dom personeel; een bar waaraan je kunt hangen en eventueel een paar tafels met stoelen waar je een krant kunt lezen; niet te veel uitschot en geen of in ieder geval geen irritante muziek. Gelukkig heb ik nog altijd zo'n kroeg kunnen vinden en anders hebben anderen dat wel voor mij gedaan. Zo ook in het verre en verwarde Hongarije in de wereldstad P. Het café heet deze keer de Bloff en is op vreemde manier aan de naam gekomen van het gelijknamige Nederlandse bandje. Het heeft er wel iets mee te maken, maar wat weet ik ook niet. Het cafe ligt redelijk goed verborgen, maar toch centraal. Het staat, denk ik, nog in geen enkele reisgids voor toeristen (Trotter of zo), want ik zie er zelden het obligate Nederlandse echtpaartje (hij: ruitjeshemd met sik, 3/4 broek met sandalen. Zij: flodderig tiesjeurt, 3/4 broek met sandalen, rugzakje en slecht verzorgd).
Als je wat langer in een café komt, krijg je ook rechten. Zo ook hier. Als er een belangrijke wedstrijd is, dan kun je 1 of 2 dagen van tevoren een kruk aan de bar claimen. Er wordt dan een briefje neergelegd waarop staat dat J. met 2 hoofden (2 Fo, met umlaut dus, maar die kan ik niet maken, uitgesproken als Feu, Foglatt betekent 'bezet') aanwezig kan zijn. 1 Hoofd mag op de kruk, 1 hoofd mag er naast staan.
Daarnaast wordt in het verre en verwarde Hongarije het begrip homo nog steeds ontkend. Ze bestaan daar niet. Ze hebben er wel van gehoord. In het woordenboek uit 1960 staat het niet eens, dus het is verworden tot een metafoor voor alles wat raar, zwak of onbekend is. In Hongarije mag je geen druppel drank als je auto rijdt, dus moet je iets anders. In dit geval dus alcoholvrij bier van Dreher. Het is binnen te houden, maar na 4 flesjes moet je er toch ernstig van spugen. Voor dit bier hebben we geheel in de geest van het land en samen de inmiddels overleden Jozef (een dorpsgenoot) de naam BuziSor (spreek uit BoesieSjeur) verzonnen. Daar moeten ze achter de bar altijd een beetje om lachen, want een woord als Buzi spreek je niet zo maar in het openbaar uit. Zo kan het dus zijn dat ik als Feu een BoeSiesjeur en nog wat andere dingen bestel voordat ik het uitgebreid ga hebben over waar Villareal nou eigenlijk ligt en wie de linksback van Inter was in de vorige Champions League-finale als Villareal - Porto een kwartier bezig is en het 1 - 0 staat.

... ff dimmuh ...

Tot 8 mei ... even de geest purgeren ...

Domburg

Donderdag moet ik samen met een collega naar Domburg om daar een verhaal te vertellen over het reilen en zeilen op onze school. Wij zijn geen managers, dus waarom gaan wij naar deze bijeenkomst? Omdat een manager niets over onderwijs kan vertellen, zoveel is duidelijk inmiddels. De opstand tegen de managers begint langzaam vorm te krijgen; deze bijeenkomst zou wel eens een van de laatste stuiptrekkingen kunnen zijn. Laten we het plaatje hiernaast eens nader beschouwen.
Ten eerste; het accent aigu (in leerlingentaal: stripke noar rechts) op 'Dé' in Dé Managementconferentie suggereert dat er nog meer van deze conferenties zijn. Het onderwijs krijgt er op alle fronten van langs, maar de managers die van toeten noch blazen weten, blijven zitten of schuiven wat heen en weer van College van Bestuur van een ROC naar Raad van Toezicht van een ziekenhuis of houden een conferentie enzovoort. Op school zijn ze in ieder geval nooit. Daar wordt de zaak in de gaten gehouden door een aantal trouwe vazallen uit een lagere kaste managers. Verstand van de materie hebben ze niet, maar bij elkaar komen om te bespreken op welke wijze bonussen binnengehaald kunnen worden -netwerken heet dat-, fraude gepleegd moet worden (InHolland, ROC Rijn IJssel) of hoe klokkenluiders het leven onmogelijk te maken is inmiddels hun core-business.
Echter, dit alles haalt het nog niet bij het thema van deze 2!daagse bijeenkomst die met rijksgelden gefinancierd wordt:
De docent als eigenaar van het onderwijsproces? Ziet u dat vraagteken staan? Er wordt dus door managers de vraag gesteld of de docent eigenaar is van het onderwijsproces. In normale mensentaal: heeft een docent nog iets te vertellen in en over zijn zijn lessen of doen de managers dat wel (op papier dan). Dit geldt ook voor ziekenhuizen en alle ministeries. Je hoeft geen verstand van zaken te hebben om te regeren. Schaap van Verstandsverbijsteringsveldt zal er ook bij zijn in Domburg, als ze de weg kan vinden. Dat zegt genoeg, dacht ik zo.

Lokaal nieuws (3)

Er zijn mooie woorden en er zijn lelijke woorden. Een goed voorbeeld van een lelijk woord is het woord 'gunfactor'. Kijk naar dit woord en huiver. Toch kwam ik afgelopen week uit 'voorheen cafetaria Manders' met het woord gunfactor in mijn hoofd naar buiten. Het woord is zo lelijk dat het niet eens in de Van Dale mag. Koning Willem III heeft het verboden, schijnt het. Hoe kwam dit woord dan toch in mijn hoofd terecht? Zoals bekend moge zijn (zie ook 21 januari) is mijn favoriete cafetaria op 1 maart van eigenaar gewisseld. Ik had daar zo mijn bedenkingen bij. Mijn levensritme zou verstoord kunnen raken en ook bij de kwaliteit had ik op voorhand al twijfels. Edoch ... diverse bronnen berichtten al dat het allemaal erg meeviel. Men had de tent niet verbouwd en de kwaliteit was ouderwets vet. Een opluchting. Gisteren ging ik dan voor het eerst weer onze donderdagse portie vettigheid halen. Er was niets veranderd, alleen de kassa stond nu links en de mayonaise, curry en uitjes rechts. Niets geschilderd, niets andere prijslijst. Het was goed. Bovendien was het Aziatische personeel keurig in orde; er liep nog 1 oude los-vast kracht rond, maar dat hinderde niet. De vettigheid was inderdaad ouderwets vet. Ik hoop dat ze het redden. De gunfactor dus.

Broodopstand

Broodopstand, ook wel bekend als opstand van het kaas- en broodvolk in de 15e eeuw; een mooi woord. De naam geeft aan dat de mensen die geen kaas en brood meer konden betalen in opstand kwamen. Het woord tolde al weer een week door het hoofd en uiteindelijk weet ik ook waarom. Tegen de stroom in heeft mijn onderwijsinrichting voor de zoveelste keer besloten om de leerlingen nog minder uren 'directe contacttijd' -les dus- te gunnen. Zoals bekend moge zijn gaat meer dan 50% van de eenhonderdentien miljoen Euro op aan zaken die niets met 'les' te maken hebben. Men vindt dit normaal, maar de gifbeker is nog niet leeg. Nu moet er weer meer geld naar al de bijdehanterikken en minder naar de Kempische boerenzoon die graag iets over werktuigbouwkunde of welke nadere technische richting dan ook wil weten. Dit alles gebeurt in Brainport Eindhoven. We worden ook ineens taakverantwoordelijke, financieelverantwoordelijke resultaatverantwoordelijke teams die zelf mogen beslissen over van-alles-en-nog-wat-maar-niet-heus-dus. Maar dat wil eigenlijk niemand. We willen gewoon een potje les geven en dat zelf organiseren zonder gezanik. Wij kunnen eigenlijk ook geen fatsoenlijk kaas en brood meer betalen voor de jongeren; ze worden qua kennis uitgehongerd en de regio ook. Als we niet aan de uithongering meedoen, worden we zelf uitgehongerd. Financiële repressieve tolerantie. Tijd voor opstand.
Als liedje Thunderclap Newman met Something in the Air

Waar is Felix?

Ik zit al een tijdje in een mentaal sterke periode. Ik kan momenteel moeiteloos een hele uitzending van DWDD bekijken, zelfs als daar bijvoorbeeld Dzjek de Vries optreedt. Ik hoef me momenteel ook helemaal geen Jan Klaassen-tafereel voor te stellen om zijn hoofd en trivialiteiten te kunnen verwerken; het gaat allemaal goed. Ook een overdosis grachtengordeldieren en hun inteeltentourage verwerk ik zonder aanvallen van mismoedigheid.
Maar waar is Felix Rottenberg voor den donder? Zouden ze hem opgesloten hebben, want de laatste keer was de kolder echt in zijn kop geschoten, maar neen ... op 19 maart heeft hij nog flink op de radio geraaskald. Hij leeft dus nog en is vrij of krijgt in ieder geval af en toe tijdelijk verlof. Ik mis hem. Laat hem weer verschijnen. Desnoods in een dwangbuis als hij echt gevaarlijk is; er is al zo weinig te lachen.
Om dit gemis tijdelijk op te vangen Sjef van Oekel in Zuurkool met vette Jus. Ook lachen.
Ja, kindertjes, dit vonden wij vroeger leuk, de tijden veranderen.

D-Day

Vandaag is het D-Day en het is zaak om creatieve destructie in verband te brengen met William Blake's uitspraak 'Opposition is true Friendship'.
Eerst maar even waarom D-Day. D-Day maakt deel uit van het proces dat op 24 februari is ingezet (zie aldaar). Creatieve destructie is een gedachte van de Oostenrijkse econoom Schumpeter en kan als volgt beschreven worden:
Onder creatieve vernietiging (Engels: 'creative destruction') verstaat Schumpeter een proces van voortdurende innovatie, waarbij succesvolle toepassingen van nieuwe technieken de oude vernietigen. Schumpeter houdt technische innovatie voor de enige werkelijke bron van economische groei. Succesvolle innovatie verschaft tijdelijke marktmacht, die de winsten en marktaandelen van op voorgaande technieken gevestigde bedrijven aantast. In een nooit eindigend proces van opkomst en ondergang worden oude bedrijven vernietigd door nieuwe. Daar technische innovatie volgens Schumpeter de enige manier is waardoor de welvaart kan toenemen, ziet hij niets in maatregelen waarbij ongericht geld in de economie wordt gepompt om groei te bevorderen.(bron Wikipedia)
Kort gezegd: om vooruitgang te creëren, moet het oude afgebroken worden. Dat geldt soms ook in een organisatie. Als je creatief wilt vernietigen, moet je op de een of andere manier betrokken zijn, anders laat je de boel de boel. Mensen die betrokken zijn, worden niet altijd gewaardeerd in een organisatie omdat ze soms als lastig worden ervaren. Ze zijn echter wel nodig anders kan er niet aan creatieve vernietiging gedaan worden. 'De Heere kastijdt degene die Hij liefheeft', staat op diverse plekken al dan niet letterlijk in de Bijbel ( bijvoorbeeld in Deut. 8:5, Spr. 3:12, Hebr. 12: 6, 7, 10 en Op. 3:19). De gedachte van William Blake 'Opposition is a true Friend' is niets anders dan bovenstaand Bijbelcitaat. Zo is de cirkel dus rond en zijn we weer een stap verder in het doorlopende proces dat creatieve vernietiging heet.