Domburg

Donderdag moet ik samen met een collega naar Domburg om daar een verhaal te vertellen over het reilen en zeilen op onze school. Wij zijn geen managers, dus waarom gaan wij naar deze bijeenkomst? Omdat een manager niets over onderwijs kan vertellen, zoveel is duidelijk inmiddels. De opstand tegen de managers begint langzaam vorm te krijgen; deze bijeenkomst zou wel eens een van de laatste stuiptrekkingen kunnen zijn. Laten we het plaatje hiernaast eens nader beschouwen.
Ten eerste; het accent aigu (in leerlingentaal: stripke noar rechts) op 'Dé' in Dé Managementconferentie suggereert dat er nog meer van deze conferenties zijn. Het onderwijs krijgt er op alle fronten van langs, maar de managers die van toeten noch blazen weten, blijven zitten of schuiven wat heen en weer van College van Bestuur van een ROC naar Raad van Toezicht van een ziekenhuis of houden een conferentie enzovoort. Op school zijn ze in ieder geval nooit. Daar wordt de zaak in de gaten gehouden door een aantal trouwe vazallen uit een lagere kaste managers. Verstand van de materie hebben ze niet, maar bij elkaar komen om te bespreken op welke wijze bonussen binnengehaald kunnen worden -netwerken heet dat-, fraude gepleegd moet worden (InHolland, ROC Rijn IJssel) of hoe klokkenluiders het leven onmogelijk te maken is inmiddels hun core-business.
Echter, dit alles haalt het nog niet bij het thema van deze 2!daagse bijeenkomst die met rijksgelden gefinancierd wordt:
De docent als eigenaar van het onderwijsproces? Ziet u dat vraagteken staan? Er wordt dus door managers de vraag gesteld of de docent eigenaar is van het onderwijsproces. In normale mensentaal: heeft een docent nog iets te vertellen in en over zijn zijn lessen of doen de managers dat wel (op papier dan). Dit geldt ook voor ziekenhuizen en alle ministeries. Je hoeft geen verstand van zaken te hebben om te regeren. Schaap van Verstandsverbijsteringsveldt zal er ook bij zijn in Domburg, als ze de weg kan vinden. Dat zegt genoeg, dacht ik zo.

Lokaal nieuws (3)

Er zijn mooie woorden en er zijn lelijke woorden. Een goed voorbeeld van een lelijk woord is het woord 'gunfactor'. Kijk naar dit woord en huiver. Toch kwam ik afgelopen week uit 'voorheen cafetaria Manders' met het woord gunfactor in mijn hoofd naar buiten. Het woord is zo lelijk dat het niet eens in de Van Dale mag. Koning Willem III heeft het verboden, schijnt het. Hoe kwam dit woord dan toch in mijn hoofd terecht? Zoals bekend moge zijn (zie ook 21 januari) is mijn favoriete cafetaria op 1 maart van eigenaar gewisseld. Ik had daar zo mijn bedenkingen bij. Mijn levensritme zou verstoord kunnen raken en ook bij de kwaliteit had ik op voorhand al twijfels. Edoch ... diverse bronnen berichtten al dat het allemaal erg meeviel. Men had de tent niet verbouwd en de kwaliteit was ouderwets vet. Een opluchting. Gisteren ging ik dan voor het eerst weer onze donderdagse portie vettigheid halen. Er was niets veranderd, alleen de kassa stond nu links en de mayonaise, curry en uitjes rechts. Niets geschilderd, niets andere prijslijst. Het was goed. Bovendien was het Aziatische personeel keurig in orde; er liep nog 1 oude los-vast kracht rond, maar dat hinderde niet. De vettigheid was inderdaad ouderwets vet. Ik hoop dat ze het redden. De gunfactor dus.

Broodopstand

Broodopstand, ook wel bekend als opstand van het kaas- en broodvolk in de 15e eeuw; een mooi woord. De naam geeft aan dat de mensen die geen kaas en brood meer konden betalen in opstand kwamen. Het woord tolde al weer een week door het hoofd en uiteindelijk weet ik ook waarom. Tegen de stroom in heeft mijn onderwijsinrichting voor de zoveelste keer besloten om de leerlingen nog minder uren 'directe contacttijd' -les dus- te gunnen. Zoals bekend moge zijn gaat meer dan 50% van de eenhonderdentien miljoen Euro op aan zaken die niets met 'les' te maken hebben. Men vindt dit normaal, maar de gifbeker is nog niet leeg. Nu moet er weer meer geld naar al de bijdehanterikken en minder naar de Kempische boerenzoon die graag iets over werktuigbouwkunde of welke nadere technische richting dan ook wil weten. Dit alles gebeurt in Brainport Eindhoven. We worden ook ineens taakverantwoordelijke, financieelverantwoordelijke resultaatverantwoordelijke teams die zelf mogen beslissen over van-alles-en-nog-wat-maar-niet-heus-dus. Maar dat wil eigenlijk niemand. We willen gewoon een potje les geven en dat zelf organiseren zonder gezanik. Wij kunnen eigenlijk ook geen fatsoenlijk kaas en brood meer betalen voor de jongeren; ze worden qua kennis uitgehongerd en de regio ook. Als we niet aan de uithongering meedoen, worden we zelf uitgehongerd. Financiële repressieve tolerantie. Tijd voor opstand.
Als liedje Thunderclap Newman met Something in the Air

Waar is Felix?

Ik zit al een tijdje in een mentaal sterke periode. Ik kan momenteel moeiteloos een hele uitzending van DWDD bekijken, zelfs als daar bijvoorbeeld Dzjek de Vries optreedt. Ik hoef me momenteel ook helemaal geen Jan Klaassen-tafereel voor te stellen om zijn hoofd en trivialiteiten te kunnen verwerken; het gaat allemaal goed. Ook een overdosis grachtengordeldieren en hun inteeltentourage verwerk ik zonder aanvallen van mismoedigheid.
Maar waar is Felix Rottenberg voor den donder? Zouden ze hem opgesloten hebben, want de laatste keer was de kolder echt in zijn kop geschoten, maar neen ... op 19 maart heeft hij nog flink op de radio geraaskald. Hij leeft dus nog en is vrij of krijgt in ieder geval af en toe tijdelijk verlof. Ik mis hem. Laat hem weer verschijnen. Desnoods in een dwangbuis als hij echt gevaarlijk is; er is al zo weinig te lachen.
Om dit gemis tijdelijk op te vangen Sjef van Oekel in Zuurkool met vette Jus. Ook lachen.
Ja, kindertjes, dit vonden wij vroeger leuk, de tijden veranderen.

D-Day

Vandaag is het D-Day en het is zaak om creatieve destructie in verband te brengen met William Blake's uitspraak 'Opposition is true Friendship'.
Eerst maar even waarom D-Day. D-Day maakt deel uit van het proces dat op 24 februari is ingezet (zie aldaar). Creatieve destructie is een gedachte van de Oostenrijkse econoom Schumpeter en kan als volgt beschreven worden:
Onder creatieve vernietiging (Engels: 'creative destruction') verstaat Schumpeter een proces van voortdurende innovatie, waarbij succesvolle toepassingen van nieuwe technieken de oude vernietigen. Schumpeter houdt technische innovatie voor de enige werkelijke bron van economische groei. Succesvolle innovatie verschaft tijdelijke marktmacht, die de winsten en marktaandelen van op voorgaande technieken gevestigde bedrijven aantast. In een nooit eindigend proces van opkomst en ondergang worden oude bedrijven vernietigd door nieuwe. Daar technische innovatie volgens Schumpeter de enige manier is waardoor de welvaart kan toenemen, ziet hij niets in maatregelen waarbij ongericht geld in de economie wordt gepompt om groei te bevorderen.(bron Wikipedia)
Kort gezegd: om vooruitgang te creëren, moet het oude afgebroken worden. Dat geldt soms ook in een organisatie. Als je creatief wilt vernietigen, moet je op de een of andere manier betrokken zijn, anders laat je de boel de boel. Mensen die betrokken zijn, worden niet altijd gewaardeerd in een organisatie omdat ze soms als lastig worden ervaren. Ze zijn echter wel nodig anders kan er niet aan creatieve vernietiging gedaan worden. 'De Heere kastijdt degene die Hij liefheeft', staat op diverse plekken al dan niet letterlijk in de Bijbel ( bijvoorbeeld in Deut. 8:5, Spr. 3:12, Hebr. 12: 6, 7, 10 en Op. 3:19). De gedachte van William Blake 'Opposition is a true Friend' is niets anders dan bovenstaand Bijbelcitaat. Zo is de cirkel dus rond en zijn we weer een stap verder in het doorlopende proces dat creatieve vernietiging heet.

Hoogstraat Blues

Goed nieuws! Zondag ... enig huishoudelijk achterstallig thuiswerk gedaan en toen maar richting centrum gelopen via een manifestatie in Gestel-binnen-de Rondweg waarvan ik de naam eigenlijk niet ken. Enfin, eerst maar even op het 2de ergste plein ter wereld wat drank naar binnen geworpen en vrij snel terug in Gestel in café R. terecht gekomen. Josh T. Pearson's muziek tolde nog steeds door mijn brein ... beklemmende schoonheid, maar daarover een andere keer meer. Marij kwam een oude kennis tegen, een oude trompettist die ik ook wel ken, maar niet echt. Uiteindelijk begin ik me ook met hun gesprek te bemoeien. We praten over muziek en Eindhoven. Uit zijn binnenzak haalt hij ineens de voorlopige tekst van de Hoogstraat Blues, een lied over de nog bestaande kroegen op de Hoogstraat , binnen-en-buiten-de-Rondweg. Ik ben ontroerd. Hij kent W. ook; ik vertel hem dat er een basis-versie moet komen, maar dat er ook wel een remix kan komen. De trompettist ziet het wel zitten en W. ook, dus die Hoogstraat blues komt er.
En omdat het maandagmorgen is ... I threw it all away

Dylan Thomas

Het is vrijdagavond ... alleen thuis ... Nederland staat veilig met 3 - 0 voor tegen en in het verre en verwarde Hongarije. J, K, S en nog wat bekenden uit café de B. in Pecs zitten daar op de tribune, ik zou d'r ook wel willen zitten, maar het is niet anders ... ik heb ze nog niet gezien. Het was een goede week ... nieuwe vriend er bij en niet al te veel dieptepunten deze week, op het woord stu-die-pun-ten-cal-cu-la-tor na dan.
Het is nog steeds boekenweek, weliswaar mogen gedichten daar geen rol in spelen, dacht ik, maar daar heb ik niets mee te maken. Vandaag, in het kader van de muzikale en literaire opvoeding een gedicht van Dylan Thomas, op muziek gezet door John Cale met o.a. Het Helmonds! Concertkoor. Met ondertiteling, dat is makkelijk. Luister en kijk. Staat ook op Words for the Dying van heer Cale.