Pecs, 20 maart 1995 (1)

Beste Hans en andere niet-PCS (Permanent Critical Syndrom) lijders,

Maandagmorgen, rond 12.00 dus. Vandaag vrij en het afgelopen weekeinde heeft redelijk ten dienste gestaan van koning A. en prins Nicotine. Vandaar ook een niet 100% handschrift alsook veel doorhalingen, vermoed ik, want de geest wil wel weer, maar het lichaam begrijpt dit nog even niet. Afgelopen dinsdag, woensdag en donderdag heb constant verkeerd in de nabijheid van de 'heks van Kecskemet', een zwaar PCS-geval. Niet alleen zwaarmoedig, maar ook lelijk, hoogstwaarschijnlijk immer in een zware overgang verkerende, eigenwijs, onbeschoft (dacht dat ik veel ouder was dan 39 jaar en zei dit ook nog en begon daarna met haar tolk te smiespelen), doortrapt en altijd op zoek naar de moeilijkste oplossing of liever nog: een nieuw en omvangrijker probleem. Desalniettemin zijn we toch tot een consensus gekomen; vraag blijft of deze trol dit later gaat ontkennen of niet, want ook voor dit soort achterbakse tactieken schrikt deze dame niet terug.
Woensdagavond werd ik uitgenodigd in haar trollenkot om een maaltijd te genieten. De middag daarvoor werd ik aan haar man geketend zodat ik niet kon ontsnappen. Wat mij in hoge mate verbaasde was dat ze ten eerste een man had (trollen trouwen volgens mij nooit) en dat deze man geen tovenaar o.i.d. was. Neen, een cultureel onderlegd, aimabel, aardig en niet eens onderdanig type. Het werd nog gezellig ook. Helaas kon ik mij geen moed indrinken voor de avond. Het mocht eens gezellig worden!
De hele middag heb ik met waanbeelden rondgelopen betreffende de avond: de trol achter allerlei borrelende potten met daarin mengsels van reptielachtigen en giftige Hongaarse planten. Ze had ook een muts op enz. Alle stereotypen schoten door het hoofd en wilden niet verdwijnen.

Morgen deel 2 over de maaltijd en ander Hongaars leed uit de 90-er jaren.

Dader onbekend

Hier lig ik dan; volledig gevloerd door de bureaucratie. En ik kan niemand direct schuldig verklaren, dat is het vervelende. In al mijn onbenulligheid heb ik een tijd geleden gevraagd aan een leidinggevende wat belangrijker is: geld of onderricht. Geld was zijn duidelijke antwoord. Ik ben echter een zaak vergeten:

na GELD komen ook nog PROCEDURES en dan komt het onderwijs pas.
Op procedures wordt een opleiding door de alom tegenwoordige KGB-troepen van de onderwijsinspectie getsjekt. Ze hebben weer een aanval gepland. Dus flinke paniek en verwarring. Document examenregeling, toetsplannen, examenplannen, verantwoordingsinstrument per exameninstrument, cohort 2007, verantwoordingsmatrix, kwalificatiedossier, cesuur per opgave, summatief, formatief, crebonummer, opleidingsmatrijs, toetsmatrijs etc. Allemaal formulieren en ze moeten ook nog in orde zijn. Geen inspecteur zal een voet in klas zetten.
Wie is schuldig? Wat kunnen we hieraan doen? Niets! De schuldigen zijn niet mijn leidinggevenden, want zij worden weer gedwongen door het College van Bestuur. En zij zijn ook niet schuldig, want zij worden weer gedwongen door de inspectie. En de inspectie is ook niet schuldig want zij worden weer gedwongen door het ministerie. En het ministerie is ook niet schuldig, want zij worden weer aangestuurd door een minister en de minister wordt weer gecontroleerd door de 2e Kamer en dat zijn wij.
Kafka dus.

Lokaal nieuws

Dit is een foto van een Turkse man op het bekende maar eveneens lelijkste plein ter wereld (zie ook 14/6/2009). Aangezien ik een supermarktverbod heb en het plein ook nog 'buiten de rondweg' ligt en dus gevaarlijk is, blijf ik altijd maar in de auto zitten of ga om mijn vrouw te ontlasten, boodschappen doen, die niet in de supermarkt te krijgen zijn (stokbroden, specerijen uit de toko of bijvoorbeeld een nieuwe spaarlamp). Het kan ook zijn, net zoals afgelopen vrijdag, dat er 3 Libanese mannen met veel belangstelling rond mijn auto lopen en ik 3 minuten later in het Duits-Engels-Nederlands sta te onderhandelen over een eventuele verkoop.
Op het Franz Leharplein is onlangs een nieuwe Turkse bakker gekomen. Kwalitatief goed en bovendien verkoopt hij ook nog broodjes Kebab van hoge kwaliteit. Afgelopen vrijdag zag ik de vader van de eigenaar 'het brood van gisteren' verkruimelen en vermaken tot een bed van broodkruimels voor de immer aanwezige duiven. Als je goed op de foto kijkt (klik), dan zie je dat het eerste broodkruimelbed al achter hem ligt. Minutieus gaat hij aan zijn 2de bed beginnen.
Nadat hij met zijn 2de broodkruimelbed klaar was en wegslofte, waren de duiven er als de kippen bij om van hun dagelijkse traktatie te gaan genieten. Naar zulke dingen zit ik dus te kijken als ik in mijn auto zit, ik word er nog blij van ook en dan denk ik: 'toch fijn dat het supermarktverbod staat'.

Oorlog en Pap

Ik ken veel liedjes en ook wel wat boeken, maar ik ben niet in staat om de tekst van welk liedje dan ook helemaal te onthouden, laat staan dat ik een gedicht of een alinea proza kan declameren. Heeft niets te maken met ouderdom (vroeger toen de geest nog fris was, kon ik het ook niet). Waar dan wel mee, weet ik ook niet en is ook niet interessant.
Er is echter een moderne langspeelplaat die ik een jaar of 30 geleden vrijwel foutloos uit mijn hoofd kende en na een avondje flink tafelen dan ook tot vervelens toe kon afratelen: Oorlog en Pap van Johnny van Doorn. Het is al lang geleden, maar vaak spelen er nog flarden door mijn hoofd. Hieronder een zeer kort voorbeeld:

Nooit heb ik Oorlog en Pap op beeld gezien, jammer! Want de meester zelf was natuurlijk echt genieten. Toch weer een keer het Heilige Internet op geweest en daar vond ik een goed surrogaat. Niet alleen Johnny van Doorn zelluf, maar ook Maarten Biesheuvel en die kon ik echt goed nadoen. Misschien een volgende keer. Eerst maar even genieten van het gesproken woord op onderstaand blog.
http://johnnyvandoorn.blogspot.com/

Kerstpakket (3)

Ja, hoe is het uiteindelijk met het kerstpakket gegaan (zie 26 en 28 november)? Heb ik het geaccepteerd, gedoneerd of geweigerd. Alles bij elkaar heeft de discussie nog veel tumult gegeven en ik was er zelf nog niet uit. Gelukkig bood mijn eega duidelijkheid: ze wilde ook wel eens een keer wat, dus ik werd gedwongen om het pakket op te halen. Zo gezegd, zo gedaan. Naar de kamer gegaan waar de pakketten stonden, er 1 meegenomen, zonder mijn direct-leidinggevende of welke andere vazal dan ook daarvan in kennis te stellen. Ook geen spretsjiet ingevuld (wel op een weitboord m'n naam geschreven). Dus pro-actief, maar burgerlijk ongehoorzaam geweest. Dit alles speelde zich af op de donderdag voor Kerstmis, vrijdag zou ik niet in de gelegenheid zijn om het pakket op te halen. Het pakket viel thuis in goede aarde, dus dat was meegenomen. Ik kreeg zelfs een compliment voor mijn tegennatuurlijke handelingen. Vrijdagmiddag nog even de meel getsjekt en wat bleek: de direct-leidinggevende was boos! De pakketten op zijn kamer waren bestemd voor collega's die niet op vrijdag op school zouden zijn wegens een ouderdomsregeling (BAPO) en ik werd verondersteld netjes op vrijdag mijn pakket op te halen zodat alle spretsjiets klopten. Nu zat er een collega thuis te huilen zonder pakket!
Kijk, dacht ik, dat zijn nog eens bedankjes op het einde van het jaar! Hier kon ik mee verder. Toch op de valreep nog een klein spretsjiet-trauma opgelopen en een direct-leidinggevende geërgerd.

Rollenspel

Vandaag was het weer een keer zo ver: op cursus. Deze keer de cursus 'ondernemendheid in het onderwijs'. Mijn grote angst bij dit soort cursussen is 'het rollenspel'. Een uitwas uit de 70'er en 80'er jaren. Ik ben er, denk ik, zeker weten doe je dat nooit natuurlijk, want hoe zou mijn leven er uit hebben gezien zonder rollenspelen, vrijwel niets mee opgeschoten. Je weet dat nooit want ik heb nooit een leven zonder rollenspelen genoten.
Ik ken eigenlijk ook niemand die echt naar een rollenspel zit uit te kijken, maar cursusleiders en coaches menen toch, hoogstwaarschijnlijk vanuit een soort latent sadisme, nog steeds eenieder mentaal te moeten martelen met dit achterhaald didactisch middel.
Meestal denk ik er weinig over na, de dagen voor een cursus, maar gisterenavond had ik het er even over met iemand en op de weg naar de cursus spookten allerlei doemscenario's door mijn hoofd. Wat zou het vandaag weer zijn: een terneergeslagen vrouw uit Beieren, een landbouwer uit het Rif-gebergte, een overspannen docent, een hond met het Down-syndroom, Gerard Reve in de laatste fase van zijn dementie, Gauleiter W. of toch maar een gemankeerde koffiejuffrouw bij NV Philips? En wat zou er daarnaast nog gebeuren? Zouden we in een kring moeten huggen, de rechtersvoetbalschoen van Coen Moulijn moeten uitdrukken, een zwanger zeug na een trauma verbeelden, als kikkers achter elkaar springen of gewoon een boom zijn?
Het viel vandaag mee: ik moest mezelf nadoen; het lukte vrij goed, ondanks dat de zenuwen door mijn keel gierden. Het werd ook nog opgenomen en iedereen mocht commentaar leveren; allemaal 'mooie woorden' zoals de ietwat als een EO-predikant aandoende cursusleider reflecteerde. Voor iedereen waren er 'mooie woorden', dus eigenlijk zei het niets. Er was ook nog een vrouw die graag alle 'mooie woorden' per meel opgestuurd wilde hebben. Dit werd door de predikant geweigerd, waarvoor hulde en waardoor de cursus uiteindelijk tijdens de evaluatie nog het predikaat 'kan nog interessant worden' (er komen nog 3 sessies) van mijn kant kreeg. Een echt compliment dus. Complimenten geven ... misschien heb ik dat wel geleerd van al die rollenspelen, want eigenlijk is dat tegennatuurlijk.
De enige van wie ik een beetje genoten heb als cursusleider was de man hieronder op het fillumpje. Het was tijdens mijn studie en het vak 'dramatische expressie' was een vast onderdeel van de week. Samen met onderstaande cursusleider maakten we er elke maandagmorgen een flinke bende van. Van hem kreeg ik veel 'mooie woorden' en zijn zoontje ook in het fillumpje.

http://www.youtube.com/watch?v=yy8Cq9_uBrA

Speedspin (3)

De Speedspin zit in de laatste fase; Jeroen, Bas en Bart zijn na het testen aan het modificeren geslagen. De algemene mening is nog steeds dat de Speedspin misschien wel meer G-krachten ontwikkelt dan een normaal mens kan 'hendelen'. Of dat een bezwaar is voor de broeders uit de Kempen en omstreken valt nog te betwijfelen. Hierboven de tekening van waaruit het prototype is gebouwd. Als het prototype uiteindelijk gereed is, zal een poging gewaagd worden om de Speedspin te vermarkten. Hieronder nog een fillumpje van vlak voor de vakantie.