De Speedspin zit in de laatste fase; Jeroen, Bas en Bart zijn na het testen aan het modificeren geslagen. De algemene mening is nog steeds dat de Speedspin misschien wel meer G-krachten ontwikkelt dan een normaal mens kan 'hendelen'. Of dat een bezwaar is voor de broeders uit de Kempen en omstreken valt nog te betwijfelen. Hierboven de tekening van waaruit het prototype is gebouwd. Als het prototype uiteindelijk gereed is, zal een poging gewaagd worden om de Speedspin te vermarkten. Hieronder nog een fillumpje van vlak voor de vakantie.
Zoals gesteld: alle wegen leiden de laatste maanden naar Jerome, Arizona. Deze keer via een omweg. Voor de volkomen muziekbarbaren een definitie van Mariachi (bron: Wikipedia): Mariachimuziek is in de 19e eeuw ontstaan, toen muziek van Spaanse theaterorkesten gecombineerd werd met Mexicaanse instrumenten. De muziek komt oorspronkelijk uit de westelijke deelstaat Jalisco, de staat waaruit ook Mexico's populairste mariachiorkest, Mariachi Vargas de Tecalitlán, afkomstig is. Al langer ben ik op zoek naar de psychedelische vorm van de mariachi, dus niet het traditionele samenspel tussen zang, gitaren en trompetten, maar net een stap verder het magische in. Heel af en toe komt het wel eens in een Tarantino-film voor, maar niet meer dan een 10-tal seconden. Nergens echt psychedelische mariachi te vinden. Ik werd er lichtelijk gestoord was. De vriend van mijn jongste dochter zit in Mexico bij zijn familie en ik vroeg hem in al mijn onbenul of hij wat psychedelische mariachi kon scoren. Hij was duidelijk in zijn antwoord: ... en had nog wat rond gekeken en gevraagd voor de "Psychedelische Mariachi's" maar die komen alleen voor in Hollywood! Dus zijn een verzinsel van Quintin Tarantino himself!... Hij stuurde overigens nog deze foto mee en dan denk ik: geef die jongens wat mescaline en tequila en ze gaan vanzelf wel wat psychedelische mariachi maken. Een teleurstelling dus. Toch nog even op zoek gegaan op het Heilige Internet; en jawel, na wat zoeken de foto van het bord naast de weg. En waar stond bovenstaand bord? Juist ja, op de weg naar Jerome. Ik werd nog zwaarder gestoord. In Jerome geweest, schijnbaar de bakermat van de psycadelic mariachi en niets gezien of gehoord. Droefenis alom. Dus verder op onderzoek. Vergelijkbare borden met andere teksten zie je heel veel langs de highway staan en non-profit organisaties (kerken, scholen etc.) kunnen zo wat reclame maken en adopteren zodoende een stuk weg dat dan op hun kosten schoon gehouden wordt, denk ik. Dus er moest iets of iemand de psycadelic mariachi een warm hart toedragen in Jerome. Meeltje gestuurd naar de plaatselijke krant en het antwoord was: I don't believe that the band is still together. Some of the members reformed as "The Knuckleheads". The Knuckleheads opgezocht. Daar zijn er meer van, maar een komt uit Jerome; een Rhytm & Bluesbandje waar niet eens een fillumpje op Joetjoep te bewonderen valt (hoogstwaarschijnlijk was hun vorige naam een geintje). Maar goed, er is tenminste duidelijkheid. Ter compensatie een mooi liedje dat in de buurt komt van de psychedelische mariachi, maar het nog niet is. Misschien moet ik het zelf maar gaan maken.
THE MAN WHO DROVE INTO THE DESERT AND NEVER CAME BACK. Ondertitel van een stukje in een Engels muziekblad. Mooie zin en nog waar ook. Jim Sullivan was een introverte singer-songwriter in Californië. Trad nooit op voor meer dan 100 man in zijn carrière. Had niet veel zin in mensen die hij niet kende, maar wist wel redelijk goede studiomuzikanten te regelen voor zijn enige moderne langspeelplaat U.F.O. uit 1969. De plaat was niet echt succesvol en Jim besloot naar Nashville te gaan om daar zijn geluk te beproeven. Onderweg kwam hij terecht in Santa Rosa (Texas) en de dag daarop vond men zijn auto onbeheerd aan de rand van de woestijn. Er werd niets van hem teruggevonden. Of hij is verdwaald, of in handen gevallen van een aan de mafia gelieerde inteeltfamilie in de woestijn of door aliens opgepikt (dat is dan weer de Amerikaanse psychedelische duiding omdat zijn langspeelplaat U.F.O. heet). Bijzonder voor mij is overigens dan weer wel dat Jim Sullivan een liedje schreef over Jerome in Arizona waar ik onlangs -22 november- ook over schreef (ik was daar namelijk even gelukkig). Op Jerome kom ik een dezer dagen nog terug, want op een of andere manier schijnen momenteel alle wegen naar Jerome te leiden, zonder dat ik daar m'n best voor doe. Jim Sullivan maakt mooie liedjes, soms wel een beetje van het weke soort, maar het kan er zeker mee door en het is een bijzondere plaat. Hij wordt momenteel zwaar gehyped en hoe dat hypen tegenwoordig werkt, zal ook een dezer dagen uit de doeken gedaan worden. Geniet eerst maar even van onderstaande muzikale geschiedenisles rond Jim Sullivan. Met echte woestijnbeelden!
Vanmorgen stonden die 2 Hongaarse mannetjes er weer; moest mee voor een cursus 'correct, maar ook tegendraads, non-conformistisch denken in het Europa van 2011'. Duurt een week of 2. Ik spreek u rond 6 januari.
Net terug uit Den Haag; tijdje ondervraagd op de Hongaarse ambassade. Vanmorgen opgepakt door 2 agenten van de Hongaarse Veiligheidsdienst. Ik had al vernomen dat er afgelopen maandag een nieuwe wet was aangenomen, waarin de persvrijheid aan banden werd gelegd. In de zomer had ik in het verre en verwarde Hongarije al gehoord dat het 'verstandig' zou zijn om aan te geven als je een blog onderhoudt. Er wordt verwacht dat je 'evenwichtig' nieuws brengt. Ik werd een kamer binnengeleid en een ambtenaar begon met het uitleggen van de nieuwe wet: of ik wel wist dat 'objectiviteit' een nieuwe dimensie had gekregen, of ik wel wist er voortaan verplicht op de radio 25 % van de muziek van Hongaarse makelij moest zijn en of ik wel wist dat er hoge boetes stonden op staatsondermijnende berichten. Daarna vertelde hij me dat mijn blog onderzocht was; er stonden 30 berichten op die in meer of mindere mate met Hongarije te maken hadden. 4 Daarvan werden gekwalificeerd als opruiend en beledigend voor de Hongaarse landsaard, 7 berichten als 'onnodig haatzaaien' tegen een bevriende natie, 11 berichten waren onnodig kwetsend. 8 Berichten begrepen ze niet en waren dan ook niet te kwalificeren. Ik vertelde ze dat ik veel van het land hield en dat alles bedoeld was als opbouwende kritiek met een licht cynische ondertoon. Bovendien had ik de staat een flinke financiële injectie gegeven door mijn regelmatige verblijf aldaar. Niets mee te maken, was het antwoord. Ik werd verzocht om mijn blog uit de lucht te halen. Ja, zo gaat het tegenwoordig bij de voorzitter van de EU vanaf 1 januari 2011. Ik knikte braaf ja en mocht het pand verlaten; de vrijheid in en blog vrolijk verder.
Een tijdje geleden heb ik het kort gehad over Hard Times van Baby Huey and the Babysitters. Baby Huey had op diverse vlakken last van zware tijden, dat kun je zien aan zijn hoofd. Hij had zijn gewicht tegen; hij woog rond de 190 kilo en daarnaast kon hij ook niet goed overweg met de verdovende drugsmiddelen. Alles bij elkaar werd hij slechts 26 jaar en maakte maar een moderne langspeelplaat (een aanrader!). Hard Times is een cover van een Curtis Mayfield, maar deze keer is het origineel een stuk minder. In Hard Times zit eigenlijk zo'n beetje alles wat in een goed liedje moet zitten; een beetje '70 jaren soul-psychedelica in het begin; daarna de twijfel 'is dit een man of vrouw', dan het refrein, dat meteen goed mee te zingen is, de blazers, 2 x een goede dreun op de bekkens en op het laatste schreeuwt hij het nog een keer uit van ellende. Fijn liedje, mag gerust een maandje in mijn hoofd rondtollen, zeker in deze zware tijden.
