Chloride, AZ (2)

Op de foto in het vorige stukje, dat uiteindelijk niets te maken had met het plaatsje Chloride in Arizona, wijs ik dus naar Chloride in Arizona dat weer te vinden is tussen Kingman en Arizona (klik op de kaart en zoek). Na een dag of 5 in de Joe Es of Ee begon ik me op m'n gemak te voelen en het werd dus tijd voor een psycho-ervaring. Een psycho-ervaring is een gebeurtenis waarbij je je door een niet aanwijsbaar gevoel niet op je gemak voelt. Je begint licht te zweten, rare gevoelens in de onderbuik, je wilt weg van de plaats waar je bent, je denkt bij jezelf 'wat gaat er gebeuren en waarom heb ik de beslissing genomen om hier, op dit moment te zijn'. Een lichte, ondefinieerbare angst maakt zich van je meester, meestal veroorzaakt door mensen en hun uitstraling en soms daarbij nog de omgeving, zoals in sommige dorpscafés in Zuid-Beieren. De beste psycho-ervaring komt voor in het begin van de film Psycho van Hitchcock. Anthony Perkins (Norman Bates in de film) staat achter de balie van een motel en checkt een vrouwelijke gast in. Iedereen ziet en voelt al dat het op de een of andere manier mis zal gaan.

Wij reden dus van Kingman naar Las Vegas, door de woestijn, een fijne reli-zender op met af en toe een praatje van een Reverend en een reli-countryliedje. Op een gegeven moment hadden we zin in wat laffe halfwarme koffie, dus reden we richting Chloride. Na een kilometer of 4 zagen we de eerste uitgewoonde bouwvallen. Er was niemand te bekennen. We reden verder het dorp in, ook niemand te zien. Wel veel uitgewoonde houten keten. We keken even rond en daar was het dan: het psycho-gevoel. Hier moesten we zo snel mogelijk weg, er kon elk moment een hilliebillie met een schrootbuks z'n bouwval uitkomen om ons het dorp uit te knallen. We waren ook nog herkenbaar door onze vrij nieuwe huurauto, dus er restte ons maar een ding: wegwezen.

Later nog eens op het Heilige Internet gekeken en Chloride is weliswaar een ghost-town, maar blijkbaar overdag ongevaarlijk. Men rijdt er wat rond in een Studebaker (spreek uit Stoediebeker) en maakt fillumpjes. Zie link.

http://www.youtube.com/watch?v=Auwui8-Ybng

Chloride, AZ

Eerst maar even de waan van de dag. Waar was ik op de dag dat Lennon overleed? Niet dat ik echt een Beatles- of Lennonfanaat was, maar het was toen wel nieuws. Het vreemde was, dat ik het nieuws pas een dag later hoorde. Op donderdag (denk ik) 8 december 1980 was ik namelijk op herhaling. Ik reed toen met een Sjiep op de Veluwe en die dag moesten we verplicht, het miste, je zag vrijwel niets, veel kogels schieten op doelen die we niet zagen. Nutteloos dus. Het was de op 1 na laatste dag van een marteling die 3 weken heeft geduurd. Het was koud, natte sneeuw, een Wachtmeester waar ik meteen ruzie mee had en een vreselijke positivo als voertuigcommandant. De dag daarop reden we terug naar, of all places, Ossendrecht, om mijn Sjiep in te leveren en eindelijk huiswaarts te gaan. Zoals iedereen weet is de chauffeur altijd verantwoordelijk voor zijn voertuig en moet zo'n ding in militaire dienst altijd zo ingeleverd worden zoals je hem hebt ontvangen, dus schoon, zonder schade of andere gebreken. We hadden flink door de mud gerost, dus moest ik in de vrieskoude mijn voertuig met koud water schoonspuiten. Een ellendig werkje te meer daar ik volledig kapot zat en ik een andere definitie van 'schoon' had dan de legerleiding. Iedereen was op en toe aan slaap en warmte. Onderweg naar de thuisbasis was het zelfs zo erg dat onze Nazi-commandat het ons gunde om tussen Tilburg en Breda bij een VanderValk RastStatte even op te warmen. Ik was toen al zo ver dat ik door het dak de sterren kon zien en meer dan 50 % had zijn wapen vergeten mee te nemen naar binnen. Normaal goed voor de doodstraf.

Maar goed, na het schoonspuiten wilde ik mijn voertuig starten. Het ding weigerde. Ik wist meteen wat dat betekende: de jongens van Herstel (ook op herhaling) zouden een nieuwe startmotor moeten monteren, maar zij lagen te genieten van hun welverdiende rust, want zij hadden bij al die koude ook nog echt moeten werken. Bovendien zouden ze het toch niet doen omdat de herhaling was uitgemond in een ware chaos, waarin meerderen niets meer te zeggen over ons en omgekeerd. Ik besloot het er op te wagen. Voertuig aangeduwd en met draaiende motor naar het inleverpunt, motor laten draaien en maar hopen dat ik de inspectie door kwam en dan hard wegrijden en de Sjiep parkeren. Helaas, er bleek ergens een deuk te zitten en ik moest een formulier invullen. De motor mocht best uit. Formulier ingevuld, gedaan alsof mijn neus bloedde en daarna het ding gestart. Lukte dus niet en de Adjudant vertelde mij wat ik al wist; dit moest door ons Herstelbataljon opgeknapt worden. Het was een Adjudant van het autistische soort; een soort Dzjek de Vries. Ik moest bijna huilen (echt deze keer). Er was nog een hoop; ik ging op zoek naar een Luitenant der 2e klasse (ook op herhaling). De enige die volgens mij nog een beetje verstand en gevoel had. Ik legde mijn geval voor, hij keek mij aan; zag de tranen in mijn ogen, las de wanhoop in mijn gezicht en liep met mij naar Adjudant Dzjek en redde me. Daarna liep ik naar mijn kamer, pakte m'n plunjebaal in, leverde deze in, betaalde m'n boetes voor de ontbrekende spullen en andere overtredingen tegen het gezag (ik hield uiteindelijk aan 3 weken herhaling 30 gulden over), liep naar de kantine, zag een Telegraaf (ook dat nog) liggen met het bericht dat Lennon was overleden de dag daarvoor. Morgen ga ik vertellen over Chloride, AZ, en wat die foto daar nu allemaal mee te maken heeft, want dit moest ik eerst even kwijt.

Hulp

Morgen of overmorgen ga ik schrijven over het fenomeen Reverend ofwel Dominee in de Amerikaanse muziek (hier boven speelt Reverend Peyton en zijn inteeltvriendin een liedje). In Nederland zijn er maar weinig zingende dominees, in de Joe Es of Ee lopen er talloze rond met klinkende namen als 'Dominee Raaf en de kettingrokende Misdienaartjes'. Wat een dominee nu weer moet met misdienaars en een altaar, weet ik ook niet, want zover ik weet hebben protestanten helemaal geen misdienaars. Maar goed, dat zoek ik dan wel uit.

Waar het nu om gaat, is dat ik helemaal knettergek wordt van die paarse en blauwe kleuren op mijn blog. Die hebben daar niets te zoeken, alles moet grijs zijn. Het irritante is dat de ene dag alles in orde is en 2 dagen later het weer een zooitje is. De zwerver der zwervers heeft het natuurlijk wel weer voor elkaar, maar hij werkt met een ander programma en duikt dan diep in de 'cascade' of zoiets. Cascade: 'Schikkingswijze van meerdere venster na elkaar, waarbij alle titelbalken volledig zichtbaar blijven.' Klinkt als een spretsjiet of iets dergelijks en daar moet Wimke bij uit de buurt blijven van de dokter. Kortom: wie heeft een eenvoudig advies om van die blauwe en paarse troep af te komen?

Raphael Saadiq

De meest belachelijke opmerking van het laatste kwartaal van 2010 is inmiddels al gemaakt. Solomon Burke was ergens in oktober overleden en de opperhuilebalk van het grootste huilebalkbandje van Nederland, De Dijk, wist te vertellen dat met Solomon Burke de grootste soulartiest ter wereld was heengegaan. Dit zei hij om zichzelf wat op te krikken in DWDD en Mathijs van Nieuwkerk vond dat uiteraard ook, want dan had hij weer iemand in zijn programma die met de grootste soulartiest ter wereld had gespeeld en zo werd hij ook weer belangrijker. Ik was vlak daarna in de Joe Es of Ee. Nog even gekeken in de platenbakken, muziekbladen, met mensen gesproken die dan weer wel verstand van muziek hadden: niemand kende hem, geen plaat te bekennen, een marginaal artikel in de muziekbladen, geen plaat te vinden in de dzjoekboks. Een schrale oogst voor de grootste soulartiest ever. Geleuter dus weer uit de Grachtengordelscene en omgeving. Solomon Burke heeft wel wat redelijke platen gemaakt, maar was niet meer dan een cultfiguur in Nederland. Zoals hij lopen er nog 100 rond en beter.
Als bewijs hiervoor wilde ik eigenlijk een stukje schrijven over Baby Huey en zijn liedje Hard Times. Maar zoals wel vaker lopen dingen anders als je op het Heilige Internet bezig bent. Na wat gesurf, kwam ik op het volgende blog:
http://www.theinconsideratemixtape.com/
Goed blog wel, met te downloaden playlists en veel info en zo kwam ik terecht bij Raphael Saadiq. Hij heeft wel wat overeenkomsten met Solomon Burke: hij zit ook in de 'moderne soul' en heeft in z'n jeugd in een kerkbandje gespeeld. Burke is in de kerk blijven hangen, Raphael Saadiq maakte vrij snel de overstap naar Prince en bouwde toen aan zijn eigen carrière. Geniet van onderstaand fillumpje zowel qua geluid als beeld.

http://www.youtube.com/watch?v=u_2YfdUovHQ

Spretsjietificatie (2)

Excuses, maar ik moet er toch even over doorzeuren. Therapeutisch is dat het beste, ondanks dat anderen daarmee verveeld worden. De gifbeker was nog niet leeg. Sterker nog, ik had er nauwelijks aan genipt. Centraal op de foto ligt het met veel succes ingevulde spretsjiet waar ik het van de week over had. Alle rode 'cellen' zijn zwart en dan is het goed. Daarboven ligt een Word-document waarin beschreven wordt wat in het spretsjiet staat (zo hoort het want Word is voor woorden en niet voor rekenen en omgekeerd). Dit document bestaat al 2 jaar. Ik ben inmiddels zo gedeformeerd dat ik er niet eens over nadenk om de opdrachtgever daarop te duiden: ik bewerk het spretsjiet, geen geoudehoer en vind het daarna ook nog knap van mezelf dat ik deze klus heb geklaard: een mentale overwinning op mezelf).
Aan de rechterkant ligt weer een nieuw spretsjiet. Daar hebben we woensdag uitleg over gehad. Dat document, verordonneerd door 'centraal', moet weer gevuld worden met de data die we al 2 keer op verschillende wijze hebben verwerkt. Zo blijven wij dus bezig en houden wij anderen bezig. Daarnaast zijn er nog talloze hobbyisten die in hun vrije tijd bezig zijn om hier weer andere versies voor te bedenken. Op zich is dat geen bezwaar, want dan kunnen ze op andere plekken geen schade aanrichten.
Dit alles is dus geen Jiskefet-uitzending, maar realiteit. Ik begin er maar niet aan om uit te rekenen wat dit allemaal kost. Ik hoop dat alle etter en gif nu uit mijn brein is, dat ik al m'n gal heb uitgebraakt, dat ik er nooit meer over hoef te schrijven, dat ik normaal verder kan leven, dat ik kan accepteren dat de 'totale spretsjietificatie' een onderdeel van mijn droeve bestaan is geworden, dat ik moet proberen gelukkig te blijven.

Spretsjietificatie (1)

Het was weer volledig raak deze week. Dit is mijn leven, dit is mijn lot. Op maandag kreeg ik bovenstaande toegestuurd met als vraag 'of ik het maar even compleet wilde maken'. Ja, klik er maar eens op, als je durft.
Terwijl de definitie van een spretsjiet als volgt luidt (klik daar ook maar eens op):

Op een spretsjiet wordt dus gerekend! In het onderwijs dient les gegeven te worden en geen tijd, energie en verspild te worden aan spretsjiets waarin niet gerekend wordt! Met weemoed denk ik terug aan de tijd dat ik begon; 1000 leerlingen, 4 man administratie, 1 directeur en 3 adjuncten. Dat was het, daar deden we het mee en dan ook nog zonder kompjoeters. Tegenwoordig gaat 50 % van honderdentien miljoen Euro per jaar naar spretsjiets en andere onzinnige zaken en in ieder geval niet direct naar het primaire (walg, zucht, huil, braak) proces (lesgeven dus). Het bestuur bestaat uit een ex-bankdirecteur en nog iemand die niets met onderwijs heeft. Het hoofd personeelszaken is een Ingenieur die vrij waarschijnlijk niets met mensen heeft (maar wel met spretsjiets) en al die leraren en leerlingen maar vervelend vindt. Het was weer heel zwaar vandaag. Morgen moet ik heel veel drinken van de dokter, heeft hij gezegd en dat ga ik ook doen. Daarom schrijf ik morgen voor straf geen stukje, of er moet iets heel ergs gebeuren en dat kan altijd in het onderwijs.
Oh ja, aan bovenstaande spretsjiet heb ik 2 uur gewerkt. Ik heb er veel van geleerd: spretsjietificatie heet dat.

Vortex

'Kende gij mij d'n Vortex effe aangevuh?' 'D'n Vortex is op.' 'Wa? Nou Al? Hal dan mar snel 2 15-literblikken Vortex bij d'n Praxis dan.'
A. Vortex: vloeistof die houten ondergrond zowel reinigt als grondt.

Detlev zit de laatste maanden zwaar aan de Vortex.
B. Vortex: de opvolger van XTC

Zij werd mentaal gereinigd door de Vortex-vibraties.
C. Vortex: ongebruikelijke krachtpunten in de aarde waar de energie vrijelijk stroomt.

Suarez beet in de Vortex van Bakkal.
D. Vortex: aanhechtingspunt tussen borstbeen en het sleutelbeen.

Zeg het maar: A, B, C of D, ik wist het tot voor kort niet.
Vortex was een woord waar ik dus nog nooit van gehoord had, totdat ik in Sedona terecht kwam. Sedona ligt zo'n beetje hartje Arizona en wordt omgeven door rode rotspartijen en rode grond (Red Dirt, dat klinkt goed). Het zag er allemaal schitterend uit en we besloten om 2 dagen te blijven. Ik raadpleegde de plattegrond en zag her en der in de omgeving van Sedona een symbool staan dat aangaf dat zich op die plek een Vortex bevond. Ik wist niet wat het was en besteedde er verder geen aandacht aan. Het was goed toeven daar, afgezien van het feit dat je op de terrasjes geen sterke drank mocht gebruiken en dat roken ook verboden was. Binnen of op een separaat terras ergens achteraf mocht je wel alcohol drinken. Roken mocht je op 6! meter afstand van de bebouwing.
Naarmate de uren verstreken, begon het mij op te vallen dat er bijzonder veel ZweefTrezen en -Kezen rondzweefden. Er waren ontzettend veel winkeltjes met geneeskrachtige stenen en ander zweefmateriaal. Ook zag ik her en der posters met allerlei healingsessies en weet-ik-veel-wat voor alternatieve uitwassen. Ik besloot niet geïrriteerd te raken. 's Avonds kwam ik er achter dat het inderdaad betekenis C was. Ik las ook nog dat in de jaren '80, 64 % van de Sedona-bezoekers op zoek was naar een spirituele ervaring. Foute boel dus. Of toch niet? Nee, het was er gewoon mooi en daar kunnen mensen blij van worden. En Vortex, dat is een woord dat overal voor te gebruiken is. Als je hoofdpijn hebt, neem je een Vortex.