Nel

Ik wilde eigenlijk schrijven over Nel. Nel is dood en dat schijnt dermate erg te zijn dat er de hele week fillumpjes over Nel worden uitgezonden op de verrekijk. Nel was een kettingrokend gratenpakhuis (sociaal te kwalificeren als: hoogstwaarschijnlijk niet crimineel achterbuurtvolk) en trad regelmatig op in Man bijt Hond. Ik raakte geïrriteerd want een paar dagen eerder had ik een preview gezien van een uitzending die nog gaat komen: de 50ste verjaardag van Rene Froger. Rene had wat hoogstwaarschijnlijk niet crimineel achterbuurtvolk uitgenodigd, ze zingen een liedje, doen een dansje, vertellen een verhaaltje en dat wordt dan weer door de publieke zenders uitgezonden.

Op de dag ervoor had ik de radio al uit moeten zetten, want daar was weer ander 'hoogstwaarschijnlijk niet crimineel achterbuurtvolk' een ander feestje aan het vieren: de begrafenis van heer Mulisch. Ik hoorde een vrouwspersoon zichzelf omhoog krikken en dacht meteen: 'dadelijk Connie Palmen ook nog'. Ik rende naar de radio, zette hem uit, trok de stekker uit het stopcontact, trok alle stoppen uit de stoppenkast en deed m'n dwangbuis aan, zodat geen enkele klank die dag mij zou bereiken.

Ik moest denken aan Herman Pleij, die altijd wel een cultuur-sociologische verklaring heeft voor het decadent opleuken van begrafenissen en feestpartijen in deze tijd. Hij had daarover een keer flink georeerd. Helaas ... niet gevonden. Maar wel een leuk fillumpje van diezelfde Pleij, maar dan over onderwijs. Deze keer spreekt hij niet zo snel en opgewonden, dus het is ook nog te volgen ook. Aanklikken maar dus.

http://www.youtube.com/watch?v=wRVxBYEY3gA&feature=related

Joe Es of Ee

Ben dus tamelijk gelouterd uit de Joe Es of Ee terug gekeerd. In de woestijn geen bereik op de telefoon; geen inspectiecommando's van Van Verstandsverbijsteringsveldt te bekennen; geen stadscommando's van Gauleiter W. gezien. Eindelijk rust. Hoogst af en toe aangehouden door een Border Patrol van de sympathieke Amerikanen op zoek naar een verdwaalde Mexicaan.
Ook het shoppen ging uitstekend; bij elke aankoop werd ik eerst beschouwd en meteen gecomplimenteerd met bijvoorbeeld m'n schoenen: NICE SHOES! Als ik daarna een paar uitkoos om eventueel te kopen, was dat meteen een EXCELLENT CHOICE! Door Las Vegas lopend kreeg wel 20 keer te horen: I LOVE YOUR JACKET! In de horeca was het al niet anders; welk bier of gerecht we ook bestelden, het was altijd GOOD CHOICE en net dat biertje zorgde er ook nog voor dat m'n bloeddoorloop zou verbeteren. Om de 5 minuten werd geïnformeerd naar m'n fysieke en geestelijke welzijn: YOU'RE ALLRIGHT? YOU'RE FINE? YOU'RE OK?
Na verloop van tijd werd ik er opstandig en begon tegenvragen te stellen. Dat was dus niet de bedoeling. Ik begon te verlangen naar de botheid in het vaderland. De volgende keer neem ik het volgende bordje mee om niet meer 20 keer op een dag te hoeven vertellen dat het goed met me gaat.

En voor de sleepnegers aan de Italiaanse stranden met hun horloges, badhanddoeken, sieraden, houten beesten etc. steek ik een bordje in het zand met daarop:

En voor de geldwisselaars uit de Balkan die mij op willen lichten:

Marja in de chocoladefabriek

Het is dan zo ver; Van Verstandsverbijsteringsveldt is minister. Zou ze het zelf wel weten, was mijn eerste vraag. Tijdens haar burgemeesterschap had ze het nog voor elkaar gekregen dat op het moment dat ze naar voren moest komen tijdens een of andere manifestatie te vragen:'oh, ben ik dat'? Marja in de chocoladefabriek dus. Ik heb al veel over dit stuk onbenul geschreven en langzaam maar zeker begint de schade die ze heeft aangericht tijdens haar periode als Staatssecretaris op allerlei vlakken voelbaar te worden en uiteraard contraproductief te werken. 'Van Verbijsterveldt houdt onverkocht vast aan de autonomie van de schoolbesturen.' (zie artikel hieronder). Dat betekent dat schoolbesturen zich ook zo gaan gedragen. Zo ook bij ons: een verzoek om hulp van een van de 'diensten' wordt niet gehonoreerd omdat het verzoek 'niet formeel' genoeg gesteld is. Tevens weet de man die de 'dienst' moet gaan uitvoeren dat hij voor dit jaar al voor 56 % 'vol' zit. Dat hebben de spretsjietterrorristen dan weer berekend. En maar oudehoeren over een 'flexibele organisatie. Meisje Marja heeft al veel aandacht van mij gehad; dat is eigenlijk niet goed voor mij, want daar krijg ik negatieve energie van en dat wil 'Marja in de chocoladefabriek' niet, want dan ga ik slechter presteren. Gelukkig kreeg ik via M. onderstaand artikel toegestuurd waarin al haar wapenfeiten op een rijtje worden gezet. Klik op het artikel en het wordt leesbaar.

Bron: De Volkskrant, Aleid Truijens

Beremendesi

Deze 3 mannen komen uit Beremend, een dorp in Hongarije tegen de Kroatische grens. Vandaar dat zij Beremendesi genoemd worden. Deze Beremendesi komen elke middag rond 4 uur het zwembad ingesloft na een dag werken als chauffeur op een vrachtwagen voor de plaatselijke betonfabriek. Er wordt vanuit deze fabriek ook grind gedistribueerd voor de aanleg van wegen. Ze drinken een biertje, keuvelen wat over de plaatselijke voetbalclub waar zij ook een functie hebben en spelen af en toe een potje voetbaltennis (dat kunnen ze erg goed, want een keer samen met F. op een loeihete dag met 25-1 verslagen, maar dan in een stadje 10 kilometer verder).
Tijdens het bierdrinken bespreken ze de strategie voor de volgende dag, want deze ogenschijnlijk gewone burgermensen maken ook deel uit van het Pan-Hongaarse corruptiesysteem. Dat is onontkoombaar, want anders kun je niet elke middag bier gaan zitten drinken in een zwembad, omdat dit voor een niet-corrupte sukkel niet te betalen zou zijn.
Hier bespreken zij de grindtoevoer voor de al eerder genoemde M6 van Boedapest naar Pecs. De strategie is de volgende: overdag wordt het grind afgeleverd, 's avonds wordt het weer weggehaald en doorverkocht. Het resultaat staat op onderstaande foto: een ingezakt stuk autoweg van nog geen 3 maanden oud. De Beremendesi leven nog lang en gelukkig.

Leeg hoofd

Weer terug, na onder andere een tocht door de woestijn. Wel fijn, een beetje door de woestijn dolen. De enige zorg is om niet uit te drogen; voor de rest maakt het niets uit of bijvoorbeeld Van Verstandsverbijsteringsveldt gepromoveerd is tot minister of dat Gauleiter W. katholiek Verhagen en Rat Rutte in de houdgreep heeft. Komende maanden weer berichten, overpeinzingen uit de verwarde samenlevingen met titels als: 'heb jij soms een izzjoe met jezelf', informele gedoogsteun, populaire psychische stoornis, geen gel in z'n haar, wat had je aan, Oettinger in Schwabenrestaurant, Totalterrorist, zwemmen verplicht, heilige martelarenbrigade van de Tenkesberg, Beremendesi, vrijwaring van vrees, boze moeders en wat nog in mijn hoofd opkomt.

Nog even wachten

Nog een week of 3, dan ben ik terug; was even tekstueel opgebrand, maar moet eerst nog even de woestijn in om deze foto, maar dan met mezelf in dat jasje te scoren. Gelukkig is Van Verstandsverbijsteringsveldt ook weer terug, nu als minister. Over Gauleiter W, Rattlesnake Rutte en Rat Verhagen zal ik het maar niet hebben. Over wat dan wel? Dat ziet u dan.
Oh ja ... voor de kenners: Giant Sand heeft weer een nieuwe: Blurry Blue Mountain, zie Anti Music

Nog even dit ...

Ja dus, toch weer 'fooled again', zie afgelopen zaterdag. Om deze serie dan toch maar positief af te sluiten, een stukje uit de toespraak voor de gediplomeerden. Medio september ben ik weer terug.

... In deze zaal zitten dus 2 generaties uit het Nederlandse Middelbaar Beroepsonderwijs; de deeltijd, nog gebaseerd op de eindtermen en enigszins te vergelijken met de vroegere MTS en de dagopleiding gebaseerd op de laatste ontwikkeling in onderwijsland.Over competentiegericht onderwijs is veel te doen het laatste jaar: de media hebben inmiddels een beeld gecreëerd dat de invoering van CGO een grote mislukking dreigt te worden en hebben alle zeilen bijgezet om die beeldvorming verder uit te vergroten. Kwaliteitsmedia als o.a. Zembla, NRC en Volkskrant hebben het afgelopen half jaar gepoogd om d.m.v. hun eenzijdige kijk een beeld te scheppen, waar wij ons totaal niet in herkennen. CGO moest namelijk ingevoerd worden, maar wij hebben geprobeerd om veel van de oude waarden te behouden.Door reportages en artikelen over ROC’s in het westen van het land, werd het beeld gevormd alsof leerlingen de hele dag in de kantine zaten te kaarten en gokken, geen lessen kregen en dat docenten nauwelijks nog uit de docentenkamer durfde te komen omdat ze zich bedreigd voelden. De beeldvorming werd nog verder versterkt door studentendemonstraties (wilden meer les) en de heer Verbrugge van BON, een academicus die in een constant gevecht verkeerde met alle voorstanders van CGO, maar die nog nooit een ROC van binnen heeft gezien. Dit heeft ons als ROC Eindhoven en specifiek de technische opleidingen bijzonder geërgerd: op verzoeken om hier eens te komen kijken, werd niet gereageerd; ook neutrale media (zoals 2 Vandaag/NOS) schijnen er alleen maar op uit te zijn om het huidige MBO in een kwaad daglicht te stellen. Wij werden onlangs gesterkt in de mening ‘dat het wel goed zat bij ons’ na de zoveelste inspectie. De ene helft van Nederland inspecteert namelijk momenteel de andere helft. De uitslag was positief: we mochten er zijn, zeker in vergelijking met de 9 andere ROC’s die al geïnspecteerd waren. Wij denken dus dat we tevreden mogen zijn; er kan natuurlijk altijd wat beter, maar in grote lijnen mogen we niet klagen, zeker gezien de grote berg bureaucratie die dit type onderwijs met zich meebrengt. Het leuke is dat een van de gediplomeerden een broer heeft die vorig jaar ook zijn diploma BOL 4 Werktuigbouwkunde heeft behaald. Hebben zij hetzelfde diploma?
Nee. Het diploma van vorig jaar was gebaseerd op PGO, dat van dit jaar op CGO. Het grote verschil zit ‘m in de projecten in het jaar die stukken belangrijker zijn en die als het ware een van de kerndelen van het diploma vormen; qua kennis is alles zo’n beetje hetzelfde gebleven, alleen veel van de kennis is veel meer toegepast.Daarnaast zijn competenties zoals analyseren, initiatief nemen, het kunnen toepassen van regelgeving en technische normen, zich professioneel opstellen veel duidelijker aan de orde gekomen dan voorheen; ook is de technische diepgang van de projecten ook groter. Wij denken dus een andere, nog beter op de werkvloer voorbereide leerling te hebben afgeleverd en daar zijn we gepast trots op, omdat het moeilijk was om de bureaucratie niet de overhand te laten nemen op het onderwijs ...