Waterspin (7)

Op deze afbeelding een schaalmodel van de waterspin. De wave-runner, zoals het object inmiddels heet, wordt de komende maanden 'in het echt gemaakt' en zal 7 x 7 meter worden. De mannen zijn flink bezig in de praktijk en dwingen op allerlei manieren af dat wij dat faciliteren, ondanks de hoge mate van ringbandterrorisme die ook in het onderwijs alleen maar toeneemt. Desalniettemin zullen zij (en wij ook), ondanks tegenwerking van voornoemde terroristische organisaties, de strijd winnen. Aan het eind van het jaar is de wave-runner af en valt dan ook ondermeer in de middelgrote provinciestad E. te bewonderen. Hieronder een verwijzing naar het blog van de jongeren zellef. Geniet!
http://waverunner.web-log.nl/

Blauw oog

Dit is een ober in Palermo. Hij heeft een petje op en daarnaast draagt hij een zonnebril. Daarnaast zag hij er uit alsof hij net uit de goot was gekropen. Op zich opvallend voor een ober, maar in Palermo niets bijzonders. Nadat hij de bestelling had opgenomen, liet hij zijn zonnebril zakken en vertelde dat hij zijn zonnebril droeg om een blauw oog te maskeren. Hij vertelde ook nog dat hij dit blauwe oog had opgelopen tijdens een vechtpartij met een klant. De klant had een conflict met zijn vrouw en onze ober wilde ingrijpen voor het te laat was. De klant bleek echter een maatje te groot voor onze ober en had hem tegen de grond gemaaid. De ober lachte tijdens het vertellen op een licht zwakzinnige wijze. Op de achtergrond, in het oranje T-shirt, is de padrone (baas) van dit etablissement te zien; een 3e generatie-inteelt variant van de Tokkies (klik op de foto ter verificatie). We hebben smakelijk gegeten.

Ringbandterrorisme (1)

Enige tijd geleden was er een man op de verrekijk die over de uitwassen in de Rijksverpleegtehuizen vertelde. Hij had een zoon met een hersenaandoening die niet meer te redden was. De hersenfunctie liep steeds verder terug en zou uiteindelijk volledig uitvallen met als gevolg de dood. De zoon werd verpleegd in een van de Rijksverpleegtehuizen en had als enig vermaak 'het spelen op een paar vierkante meter gras' op het terrein van de instelling. Op een dag trof de man zijn zoon niet aan op het stukje gras; sterker nog: het stukje gras was verdwenen en er was eigenlijk niets voor in de plaats gekomen. De man ging verhaal halen bij de directie om er achter te komen waarom dit laatste stukje plezier uit het leven van zijn zoon was weggehaald. Niemand kon hem een antwoord geven, de opdrachtgever en de reden waren onbekend. De man werd van het kastje naar de muur gestuurd (procedures). Omdat het een man van middelbare leeftijd betrof en hij het woord 'spretsjietterrorisme' niet kende, noemde hij deze uitwas: ringbandterrorisme. Een mooi woord.
Nadat zijn zoon overleden was, kwam de man in actie: hij kocht een herenhuis en zorgde er voor dat soortgelijke gevallen als zijn zoon de juiste verzorging kregen en hield de overhead op 5%. Door zijn succesvolle aanpak: kleinschalig en geen managers en ziekmakende procedures heeft hij inmiddels meerdere van deze tehuizen opgezet. In een Rijksverpleegtehuis is de overhead minimaal 40% en weten ze niet waar een stukje gras blijft. Daarentegen lopen er in de Rijksverpleegtehuizen wel veel managers en ringbandterroristen rond. Binnenkort meer over ringbandterrorisme, maar dan in het onderwijs.

Bio-Garten

Na de vaststelling dat we in het Depressio-Zentrum der Welt verkeerden, liepen we naar buiten. We stonden te wachten op E. die iets vergeten was. P. observeerde het verkeer en vertelde ons dat tegenwoordig iedereen een auto had en dat er in de meeste auto's ook maar 1 persoon zat (iets wat bij hem ook vrijwel altijd het geval is). Tevens begon hij binnen zijn sociologisch onderzoek ook nog een subonderzoek te doen naar de merken: nieuwe BMW's en Audi's waren allemaal verkregen door korruptio, vertelde hij. Plotseling ging hij weer volledig uit z'n bol ... er reed een BMW X5 voorbij. Ook nog met een vrouw achter het stuur. Kon helemaal niet, was geen zuivere koffie, moest verboden worden. Toen hij gekalmeerd was, vroeg ik hem wijzend op een parkeerkaart voor invaliden die achter de voorruit van een auto lag, hoe het kwam dat er zo veel invaliden in de middelgrote provinciestad Pecs waren; minimaal de helft had wel zo'n kaart. Ook korruptio! Hij had er zelf ook wel een, maar dat was legaal omdat hij z'n moeder 1 maal per maand naar het ziekenhuis moest brengen.
Hij wees mij op wat onkruid dat tussen de straatstenen opkwam: een cadeau van de Polgarmeister (= burgemeester = gemeentebestuur). Hij hoefde er maar een stoel bij te zetten en hij had z'n eigen Bio-Garten. Inmiddels was E. ook gearriveerd. Nu kwam het moeilijkste deel: het zoeken van een geschikt restaurant. We kenden inmiddels elk restaurant in de hoofdstraat (veel restaurants zijn zeer behoorlijk in vergelijking met wat de Nederlandse horeca tegenwoordig een klant durft voor te zetten), maar overal was wel wat op aan te merken volgens P. en E. Daarnaast moesten we ook aanhoren bij elke winkel die door de crisis was gesloten, dat het stadsbestuur of de centrale overheid hieraan schuldig was. Bij het laatste restaurant zijn we maar gaan zitten omdat P. en E. ook wel zagen dat we half bewusteloos van de honger waren. Tijdens het eten op het terras werd vrijwel iedere voorbijganger vriendelijk 'hallo geknikt' of zelfs een hand gegeven, waarna het geroddel over de desbetreffende persoon door P. en E. een aanvang nam.

Depressio-zentrum

We troffen het echtpaar P. en E. in zeer opgefokte toestand aan toen we ze voor het eerst na 2 maanden weer in Hongarije ontmoetten. Zoals gebruikelijk werd er enorm geklaagd over van alles, maar deze keer bleef het maar doorgaan. De helft begreep ik nauwelijks; het wachten was op een eventueel superlatief voor 'Total-Catastrophe' (op z'n Duits en dan zeer slepend uitgesproken). Na 20 minuten geraaskal waarin ze elkaar op meesterlijke wijze aanvulden, was hij er dan toch: Hongarije was het Depressio-Zentrum der Welt en de middelgrote provincieplaats Pecs was weer het Depressio-Zentrum van het Depressio-Zentrum. Daarmee was de kous nog niet af; de herinrichting van het centrale plein had er ook toe geleid dat Pecs inmiddels het Archeoligika-Zentrum der Welt was. We moesten nog gaan eten; daarover morgen.

Zomer

Gisteren is de zomer begonnen. Daar moet ik van genieten van de dokter, denk ik. Rust houden, op terrassen hangen, inspiratie opdoen, aandacht geven aan m'n directe en ook indirecte omgeving. Anders gezegd: ik stop het zomerkwartaal met m'n bloggedoe. Medio september ben ik weer terug. Het ga u goed.

Elektronicabehoefte

Zoals veel mannen heb ik ook een elektronicabehoefte. Dat betekent dat er onaangekondigd ineens de behoefte bestaat aan nieuwe elektronica. De eerste maanden, weken, dagen kun je deze behoefte nog onderdrukken met allerlei rationele argumenten, maar deze verdwijnen snel. Je weet eigenlijk al dat de elektronica waar het om gaat er uiteindelijk toch gaat komen, maar voor de vorm wordt de behoefte niet meteen ingevuld. Gisteren heb ik mezelf weer in zo'n behoefte voorzien. Vandaag ga ik daar de hele dag mee spelen. Geen tijd dus voor nieuwe berichten. Bovendien is het vaderdag.