Waterspin (6)

Ondanks het voorlopige kwartaaldieptepunt van afgelopen woensdag, de toespraak van Kees (zie aldaar), valt er nog genoeg te genieten in het onderwijs. Gisteren nog een succesvol 'Assessment Kerntaak 1 & 2, Kwalificatiedossier Technicus MKe 94420, BOL 4 Werktuigbouwkunde' (hele zware zucht en excuses) meegemaakt. In normale mensentaal: een leerling presenteert, onderbouwt en verdedigt zijn ontwerp, tekeningenpakket en kostprijsberekening van in dit geval een laptopsteun voor in de auto. Ook zijn de mannen van de Waterspin inmiddels aan het werk met de daadwerkelijke realisatie. Op het filmpje zie je een schaalmodel van 'de spin'. De 'echte' waterspin zal, ik dacht 7 x 7 meter worden. Ik hoor of lees het wel als ik me vergis. Het andere object is een van de drijvers op ware grootte.

Vermoord

Jimi Hendrix 'murdered by manager' claims former roadie. Ik wilde eigenlijk iets schrijven over het verschil tussen een Fender en Gibson, maar bovenstaand bericht geeft me meteen de kans om de Fender-virtuoos postuum te eren. Hendrix overleed in 1970 op 27-jarige leeftijd. Hij was gestikt in zijn eigen braaksel na overmatig gebruik van drank en drugs. In het boek 'Rock Roadie' vertelt James 'Tappy' Wright dat de doodsoorzaak weliswaar hetzelfde was, maar dat een en ander niet vrijwillig geschiedde. Michael Jeffrey, zijn toenmalige manager, vreesde dat Hendrix naar een andere manager over zou stappen en dan zou Jeffrey's inkomstenbron opdrogen. Jeffrey besloot om Hendrix vol pillen en drank te stoppen om zodoende de verzekeringspremie op te strijken. Ook Jimi was al verzekerd. Zo gezegd, zo gedaan. Jeffrey bekende deze daad in een dronken bui een jaar na de moord aan zijn vrouw. Jeffrey overleed 2 jaar daarna bij een vliegtuigongeluk. Of het allemaal waar is, weet niemand. Het kan uiteraard ook een misplaatste stunt zijn om onderstaand boek in de publiciteit te brengen, dus dat ga ik voor de zekerheid maar niet aanschaffen.

Over Hendrix hoeft niet veel gezegd te worden, alhoewel hij misschien tijdens z'n laatste minuten hetzelfde gedacht zal hebben als de eerste zin van onderstaand liedje dat hij zong en speelde 18 dagen voor hij overleed op het Isle of Wight festival in 1970.
http://www.youtube.com/watch?v=BCwCBh0z3Hs

Kees

Vandaag was de voorzitter van het College van Bestuur van de onderwijsinstelling waar ik werk op bezoek. Hij heet Kees. Dat is een makkelijke naam, zoals eigenlijk veel makkelijk aan hem is. Als voorzitter moet hij natuurlijk een visie hebben en die visie moet dan volgens de leer weer een roze wolk zijn. Er bestaan desalniettemin realistische en weinig realistische visies en roze wolken die nooit roze wolken zullen zijn. Onze grote roerganger blinkt uit in het bedenken en verwoorden van de 2e categorie. Zo moeten wij bijvoorbeeld het kwalificatiedossier (KD) 'voorbij'. Zou fijn zijn, Kees, als dat kon, maar laten we eerst maar eens proberen om het KD op een fatsoenlijk wijze en vooral! inspectieproof te implementeren. Een andere visie, die weer totaal haaks staat op bovenstaande is zijn uitspraak 'Innoveren is voor mij: alle belemmerende regels vergeten en opnieuw beginnen.' Deze, jawel, gedachte brengt Kees naar voren in het boekje 'Innoveren. Kansen voor innovatie in het onderwijs. Gedachten van het Netwerk Onderwijsinnovatie.' Hopman Plasterk schrijft ook nog wat in dit samenraapsel van 'gedachten' over zijn tot mislukken gedoemde project Wikiwijs, maar goed, daar heb ik het nog wel een keer over. Kees, ik zal het nog een keer uitleggen: een KD is een wettelijk kader, dat zijn belemmerende regels. Wij kunnen en mogen die kaders niet vergeten, want anders wordt de inspectie boos en dat kan geld kosten en dan word jij weer boos. Zo kan ik ook visionair zijn. Een andere platitude, waar ik erg verdrietig van werd, was 'Meer met minder'. Ik hoop niet dat je dat zelf hebt verzonnen, maar dan nog: waarom moet het altijd meer, meer en nog eens meer zijn? Waarom niet eens een keer een pauze houden, kijken hoe we functioneren. Processen, didaktische methodes hun gang laten gaan, zaken uitontwikkelen in plaats van altijd meer, meer, meer.

Onderzoek

Dit is Sharon Dijksma. Zij is evenals hopman Plasterk en Staatssecretaris Van Verstandsverbijsteringsveldt werkzaam op het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen. Sharon is Staatssecretaris. Op 23-jarige leeftijd is Sharon na 2 mislukte studies, Rechten en bestuurskunde! (zucht), de Tweede Kamer ingetakeld en is daar blijven zitten, totdat ze uiteindelijk Staatssecretaris van Onbenullige Zaken werd. Een functie die ze goed aankan. Geen grappen of bijnamen meer over deze dame verder; die worden al genoeg gemaakt!
Sharon heeft afgelopen weekeinde naast haar loodzware taak, de opdracht gekregen om uit te zoeken waarom de PvdA zo fors verloren heeft tijdens de laatste verkiezingen. Omdat Sharon het ongetwijfeld erg druk heeft, een paar gratis adviezen van mijn kant:
1. Hamer naar de logopedist, zodat ze van haar spraakgebrek afkomt;
2. Hamer naar een cursus 'spreken in het openbaar' voor laag tot gemiddeld begaafden, zodat ze eindelijk een redelijke zin uit haar strot krijgt;
3. Hamer naar een cursus redeneren, zodat ze eindelijk haar gedachten (als ze al gedachten heeft) op een begrijpelijke manier kan debiteren (dit uiteraard in combinatie met 1 en 2);
4. Hamer naar een cursus 'hoe zit ik tijdens een debat aan tafel', zodat we niet de hele tijd naar een ingezakte pad hoeven te kijken (in combinatie met 1, 2 en 3).
Allemaal gratis, Sharon. Je kunt natuurlijk ook meteen adviseren of mevrouw Hamer zich wil verwijderen uit de politiek en nooit meer in de openbaarheid wil treden.

Waterspin (5)

Juist ja, de Waterspin, hoe gaat het daar mee? Oskar, Max, Frank en de HBO-ertjes hebben in de tussentijd flink gas gegeven en kunnen langzaam beginnen met de daadwerkelijke productie van de Waterspin. Alleen nu zit de praktijkruimte weer vol met andere leergierige studenten die weer blikkenpersen aan het bouwen zijn. Zo is het gelukkig altijd wat. Ook deze hobbel zullen zij nemen. Hieronder nog enkele andere tekeningen. Zoals al eerder gemeld, gaat dit object zich verplaatsen op basis van golfkracht en deel uit maken van een groter project. De Waterspin zal in de toekomst ook een rol gaan spelen in een echte film. Kijk en geniet.

En deze nog voor het bovenaanzicht:

Franz Lehar

Dit is het Franz Leharplein. Op dit plein zit ik elke vrijdag een half uur te wachten terwijl Marij boodschappen doet. Voor mezelf heb ik een supermarktverbod afgekondigd, want het gaat altijd mis in zo'n gelegenheid met mij. Op dit plein is geen café, dus ik moet in m'n auto blijven. Ik lees een krantje en kijk wat rond. Alles bij elkaar zit ik dus 50 weken x 30 minuten = 1500 minuten per jaar op het lelijkste plein ter wereld. Dit doe ik al 15 jaar. 15 x 1500 minuten = 22.500 minuten : 60 = 375 uur. 375 Uur is ruim 15 gehele dagen, dus dag en nacht. In die tijd heb ik goed kunnen observeren. Qua lelijkheid overtreft dit plein alles. Het is allemaal laat jaren 60, begin jaren 70 geknutsel. De ambtenaren van het provinciestadje E. kunnen urenlang zaniken over een dakkapel in een achterafstraatje, maar staan moeiteloos deze verzameling wanstaltigheid toe. Ze zijn een ding vergeten: die boom in het midden. Die moet nog weg, dan is het af, dan wordt een mens pas echt ongelukkig en dat is de bedoeling van dit plein. Ik ga morgen een verzoek indienen. Ik weet zeker dat het wordt gehonoreerd. Zo zijn ze wel in E. Lelijkheid voor alles.

Kuszunum

Van de week is m'n black python leather jacket gearriveerd. Ik heb erg moeten lachen. En iedereen eigenlijk wel, die het jasje heeft gezien. Ons El typeerde het als een 'Gerard Joling-jasje' en daar is eigenlijk alles mee gezegd. Te veel glans. Marij is meteen aan het schuren gegaan en misschien kan het nog iets worden.
Wat mij wel opviel was, dat dit jasje dus weer wel het ultieme 'kuszunum-jasje' is. Kuszunum betekent in het Hongaars 'bedankt'. De 'kuszunum' is een dans die ik zelf uitgevonden heb in het tijdperk dat onze kids het Spice-Girls-inferno definitief hadden verlaten. Ze waren op de hoogte dat er meer muziek en dus ook dansen waren. Om ze tot grotere hoogte te brengen had ik zelf een dans bedacht en daarover verteld dat de 'kuszunum' uitermate modern was in het uitgaansleven. Ze geloofden me omdat zij nog niet bekend waren met 'het echte leven'. Ik heb de dans een paar keer voorgedaan, ook bij de vriendjes en vriendinnen, en ze bleken er zowaar in te geloven. Er kwamen zelfs vragen over details en dan bouwde ik het verhaal uit met bijvoorbeeld vingerstanden en de hoek van de rugstand.
Kortom, een succes en enige tijd verder werd de 'kuszunum' ook in het openbaar gedanst. De ultieme 'kuszunum'-muziek is van KC and the Sunshine Band: Get Down Tonight of I'm Your Boogie Man. Op Get Down Tonight en met m'n black python leather jacket dans ik de 'kuszunum' voor u.