donderdag 28 mei 2009

Paris 1919


Dit is John Cale; een man uit Wales. John Cale heeft het conservatorium afgemaakt en kwam in het begin van de 60-er jaren in contact met de rockmuziek. Samen met Lou Reed werd hij door Andy Warhol in de Velvet Underground geplaatst. De Velvet maakte al vrij snel furore met hun voor toen grensoverschrijdende muziek. John Cale en Lou Reed, allebei sterke karakters, lagen al snel met elkaar overhoop en John Cale werd na verloop van tijd uit de Velvet gezet. John Cale maakte daarna nog veel platen, varierend van klassiek tot redelijk militante rock en veel wat daar tussen ligt. Voor mij lag z'n hoogtepunt bij de zogenaamde Island Years (jaren '70). Een van de juweeltjes net voor de Island-trilogie (Slow Dazzle, Helen of Troy, Fear) is Paris 1919; een waanzinnig mooi klassiek gearrangeerd nummer, tevens naam van de gelijknamige elpee. Dit nummer is zo uitbundig gearrangeerd dat ik nooit had verwacht dat het live zo goed gespeeld kon worden. Verrast, gelukkig, ontroerd was ik, toen ik zojuist deze versie vond. Toevallig ook nog in Paradiso met het Metropoolorkest. Voor de kenners: let ook op de break na 2:12, dat is dan weer goed gejat van Brian Wilson/Vandyke Parks, waarvan de laatstgenoemde toevallig zaterdag in de grote wereldstad E. aanwezig is tijdens een festival. Paris 1919 dus, keimooi allemaal; ook voor oudere kijkers en luisteraars geschikt.
http://www.youtube.com/watch?v=_3ueIweuUvo

woensdag 27 mei 2009

Spretsjiet (2)


Zo, het gaat weer een beetje. Verder met de analyse. Vanaf ongeveer 40 jaar zien we een duidelijke daling in het spretsjiet-genot. Het aantal gebruikers blijft wel constant, omdat men er toe gedwongen wordt. De macht is inderdaad ten dele overgenomen door de spretsjiet-dictatuur, gevormd door de groep in spretsjiet 1 beschreven.
Wat opvalt, is dat er een kleine stijging van het aantal gebruikers is bij de eind 50-ers en begin 60-ers. Deze extra gebruikers worden gevormd door de vroeg gepensioneerden die niets anders meer te doen hebben en maar verzonnen hebben dat ze eens gaan inventariseren hoeveel korrels zout en suiker moeder de vrouw gebruikt per dag of dagdeel. De pret is hier snel van af. Daarna neemt zowel het gebruik als de waardering af. Nog een enkeling verwerkt de resultaten van de bridge-club of verwerkt de visvangst van het afgelopen weekeinde in taartpunten. Hieruit blijkt ook weer dat ouderen in het algemeen meer verstand en praktischer zijn dan de spretsjietboys en -girls. Tot zover de analyse. Morgen volgen de conclusies en aanbevelingen.

dinsdag 26 mei 2009

Spretsjiet (1)


Het spretsjiet is een betrekkelijk nieuw fenomeen en levert bij mij steeds meer irritatatiemomenten op. Oorspronkelijk was het, denk ik, bedoeld om ingewikkelde berekeningen op basis van veel data te vereenvoudigen. Tegenwoordig wordt het steeds meer gebruikt bij inspecties en 'afrekeningen in de zin van controles'. Tijd voor onderzoek dus. Bovenstaand model is de uitkomst van maandenlang onderzoek, verwerkt in een spretsjiet, vermaakt tot grafiek en statistisch verantwoord. Wat zijn de belangrijkste uitkomsten? De blauwe dikke lijn geeft aan in welke mate het spretsjiet gebruikt wordt per leeftijd; de dunne, groene lijn geeft de waardering aan die een leeftijdscategorie heeft voor het spretsjiet.
Het spretsjiet wordt tegenwoordig al door jongeren onder de 10 jaar gebruikt. Dit zijn de kinderen die door hun ouders (leeftijdscategorie 25 - 40) gedwongen worden om het spretsjiet te gebruiken bij bijvoorbeeld de inventarisatie van hun legosteentjes of de hoeveelhied mensen die ze 'vermoord' hebben tijdens een van hun infantele computerspelletjes. In de grafiek is ook te zien dat de ouders van deze pre-nerds het spretsjiet het hoogst waardeert.
De 'gebruikerslijn' stijgt snel naar een piek tussen de 25 en 40 jaat die het spretsjiet ook het hoogst waardeert. Let wel dit is een gemiddelde, er zijn mensen bij die het spretsjiet met een 10 beoordelen en dus een soort van excel-orgasme ondergaan als ze aan het spelen zijn. Dit zijn meestal mannen en vrouwen die zelf niets kunnen, maar gehuld in foute kledij (neppakken en lelijke deux-pieces) met een leptoptas in hun hand anderen gaan controleren. Een voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld de onderwijsinspectie, maar bovenstaande categorie nuttelozen heeft zich in elk segment van de samenleving gewrongen. De gebruikers zijn op hun MBO- of HBO-opleiding al snel verslaafd geraakt en soms ook gedwongen tot gebruik en gaan soms zo ver dat ze brieven schrijven met hun spretsjiet-programma. Voor deze groep is geen hulp meer mogelijk. Uiteindelijk zullen ze sterven met een leptop op hun schoot waarin ze de laatste stand van zaken voor wat betreft hun hartslag en bloeddruk aan het 'inkloppen' zijn. Inkloppen is ook zo'n typische term voor deze over het algemeen wereldvreemde en cultuurloze wezens. Ik merk dat nu de emotie bij mij een rol gaat spelen en kan dus de data niet meer objectief beoordelen. Even afstand nemen ... morgen meer.

maandag 25 mei 2009

driekwart broek


Het heeft even geduurd, maar ik kan het niet onderdrukken: het moet er uit en wel vandaag! Na de hot pants, de legging, gaan wij nu gebukt onder de terreur van de driekwart broek. Niets mis mee met deze 3 modegrillen, maar het moet allemaal wel door de juiste mensen en op de juiste manier gedragen worden.
Afgelopen donderdag zat ik op een terras de meute kledingmatig te beschouwen. Het volk trok langs. Het was een treurig gezicht. Het merendeel, zowel mannen als vrouwen, was gehuld in een flodderige driekwart broek. Onder die driekwart broek verschenen een paar witte, meestal dikke stompen en dan daaronder weer witte voeten in weinig modieuze sandalen. Veel mensen waren dik. Om die dikte te verhullen was voor de bovendracht een weinig fantasierijk T-shirt bedacht dat dan weer flodderde over de driekwart broek. Na verloop van tijd wilde ik weg uit dit inferno. De rest van het weekeinde heb ik niet meer op terrassen kunnen zitten.
Ik hoop dat het volgende week is afgelopen, deze flauwekul, dan kan ik tenminste weer een terras op.

zondag 24 mei 2009

Handsome Family


Dit stukje is alleen interessant voor lezers die echt van muziek houden; die zin hebben om tijd te investeren (ongeveer 6 minuten) en ook nog muzikale fantasie en associatievermogen hebben. De rest kan nu stoppen met lezen.
The Handsome Family (Brett en Renni Sparks) heeft 9 platen gemaakt en die lijken allemaal op elkaar. Een paar liedjes zijn echte uitschieters; de rest is mooi, maar niet bijzonder mooi. De eerste 8 platen handelden voornamelijk over psycho-surrealistische doem en verderf in de liefde, maar ook in andere sectoren van het leven. De nieuwe plaat 'Honey Moon' is wat minder ernstig en de liedjes worden getypeerd als 'non-ironic love songs'. The Handsome Family heeft 1 heel mooi liedje gemaakt, Weightless Again, maar daar is weer geen fatsoenlijke opname van te vinden. Dus de vraag was: hoe dit liedje toch kenbaar te maken. Hoogstwaarschijnlijk lukt dit niet en is dit stukje sowieso overbodig, maar ik probeer het toch. De 1ste link is een liedje van The Handsome Family zellef: Amelia Aerhart (u weet wel: de 1ste vrouwelijk piloot die solo de oceaan overstak in haar vliegtuigje). Dit is een gemiddeld liedje, maar belangrijk om tot het eindoordeel te komen. Het gaat vooral om de stem van Brett: sonoor en donker.
http://www.youtube.com/watch?v=TPr67tFmyFo
Het volgende liedje is een cover van Weightless Again door Cerys Matthews. Deze zingende muis maakt er niets van, maar na 2 minuten en 42 seconden komt er een break waarna haar band het echte Weightless Again geluid benadert. Hierbij moet je dus de stem van de Brett Sparks denken uit liedje 1.
http://www.youtube.com/watch?v=W7-jrnQoOVg
Succes!

zaterdag 23 mei 2009

Hopman Plasterk


Vandaag kreeg ik een brief van de baas van Staatssecretaris Van Verstandsverbijsteringsveldt (ook wel bekend staand als Meisje Marja): hopman Plasterk (met dank aan Jeroen Brouwers voor de kwalificatie van de ex-beestjesonderzoeker Plasterk). De hopman heeft zowaar nog tijd gevonden om naast zijn foto-avonturen, reisjes naar o.a. de Zuidpool, carnaval, in de schouwburg zitten en andere trivialiteiten, een brief te schrijven waarin mensen 'uit het veld' worden uitgenodigd om deel te nemen aan een onderzoek. Ik citeer: 'Wat vinden zij van de vorig jaar in het leven geroepen Lerarenbeurs, hoe staan zij tegenover een lerarenregister en hoe schatten zij hun mogelijkheden op een hogere loonschaal in? Dit zijn enkele vragen die aan bod komen in het onderzoek Startmeeting Convenant Leerkracht 2009.' Einde citaat. Ik heb, serviel als ik ben, aan het onderzoek deelgenomen (uiteraard de obligate enquête via het heilige internet). Er zullen nog wel wat sukkels zijn die dezelfde stupide vragen beantwoord hebben -details zal ik u besparen-. Met deze gegevens kunnen de ambtenaren van het ministerie weer aan het werk en over een half jaar weer een rapport aan de hopman overhandigen, die datzelfde rapport weer laat vertalen in 'nieuw' beleid.
Hopman Plasterk heeft nog steeds niet in de gaten dat we door het onderwijs Polit-bureau steeds meer gedwongen worden om ons bezig te houden met andere zaken dan hierboven beschreven, die bovendien totaal irrelevant en oninteressant zijn.
Aanstaande maandag komt er een KGB-knokploeg van het Polit-bureau mijn school 'inspecteren'. Ik kijk er nu al naar uit: een aantal gemankeerde ex-docenten, 2e-rangs ambtenaren en wat HEAO-tuig in foute pakken. Een verzameling triestheid op jacht naar onvolkomenheden, die niets met onderwijs te maken hebben. Nu al is duidelijk dat ze alleen maar documenten zullen raadplegen; ze zullen geen leerling zien, laat staan bevragen. Ze zullen geen docent zien, laat staan in discussie gaan over de onderwijskundige werkelijkheid op mijn school. Ze zullen geen les bezoeken, ze zullen geen practicum zien. Ze zullen wel opgewonden raken als een spretsjiet niet klopt volgens hun geperverteerde geesten. Misschien delen ze wel een 'gele kaart' uit, dan is hun dag helemaal geslaagd. Hopman Plasterk en Meisje Marja duw vooral uw strot vol met saté, ga naar feestjes, vier carnaval of wat dan ook, maar verveel ons niet met nutteloze onderzoeken.

vrijdag 22 mei 2009

Munir

Het is weer zwaar uit de hand aan het lopen met Munir. Het conflict draait al vanaf het begin, uiteraard, om geld. Ik wil deze keer gewoon een confectiejasje en Munir wil hetzelfde jasje op maat maken. Hij vraagt daarvoor USD 349, terwijl omgerekend het confectiejasje (op zijn site) USD 170 + verzendkosten = ongeveer USD 210. Aangezien de fiets van El afgelopen week voor de zoveelste keer gejat is, dus even geen handgemaakt jasje. Munir houdt zich van de domme, hangt dagen rond in de leerlooierij -zegt hij- en blijft volharden in zijn prijs van USD 349. De zwerver der zwervers heeft meteen al gezegd dat ik een iPhone moet kopen en die man met rust moest laten, maar dan zit ik weer met een ander nummer en bovendien kost telefoneren, GPS-en en internetten op dat ding in het buitenland weer kapitalen. Dus voorlopig nog maar genieten van Munir.
Hieronder een gedeelte van de meelwisseling (van onder naar boven lezen als het je interesseert):