Frank Black

Mijn dochters vroegen zich af wat mijn favoriete muzieknummer was. Daar is moeilijk antwoord op te geven, omdat dat altijd wisselt en er elke dag wel verschillende deuntjes door mijn hoofd circuleren. Dan maar even nagedacht wat er de laatste tijd regelmatig in mijn hoofd zit. Giant Sand ligt natuurlijk voor de hand, maar daar heb ik het al een paar keer over gehad. End of Miles van Frank Black and the Catholics dus. Waarom? Een gemeen steelgitaartje aan het begin, uptempo nummertje, redelijk rustige zang, uitmondend in een gecontroleerde maar snerpende gitaarsolo, ondersteund door monotone orgelgeluiden, maar ook nog enigszins melancholisch.
Probleem was dat er geen filmpje van dit nummer op het heilige internet te vinden was. Dus zelf maar met de fotocamera een clip gemaakt. So ... push the button and play it loud!

Berlusconi

Vandaag maar een kleine foto voor een megalomane man. Berlusconi is inmiddels zo ver dat hij niet alleen in Italië her en der mensen schoffeert, maar begint zich internationaal ook steeds meer te profileren als de mondiale clown, zoals afgelopen weekeinde weer bleek. Hoe hij het in Italië zelf aanpakt, moge blijken uit bijgaand filmpje. Ik zou graag willen weten wat er in de immer gezellige moerasdelta Nederland zou gebeuren als bijvoorbeeld Balkenende hetzelfde zou doen bij, ik noem maar iemand, Staatssecretaris Van Verstandsverbijsteringsveldt.
http://www.youtube.com/watch?v=5ewyeh_-Jys

Rectificatie

In het bericht van 1 april betreffende waterspin is een fout geslopen. De afbeelding die ik oorspronkelijk heb gebruikt is niet de juiste. Inmiddels is deze vervangen door de juiste afbeelding.

10 Terrassen (8)

Dit is niet een terras in de zin van dat er obers of bedienden rondlopen. Dit balkonterras behoorde bij ons appartementje in Ostuni. Ostuni ligt in de hak van Italië en is een gemoedelijk provincieplaatsje, waar niet al te veel toeristen komen en vrijwel geen Nederlanders, want zij denken dat er in Zuid-Italië alleen maar gemoord en geroofd wordt en dat de mafia zichtbaar is. Bovendien is dit stuk van Italië 'te ver' om met de caravan naar toe te trekken. Op het balkonterras kun je uitkijken op het centrale plein en daar speelt zich het leven af zoals in bijna elk plaatsje. 's Morgens is er wat onduidelijke bedrijvigheid, vanaf 14.00 is iedereen thuis om te eten, rusten en slapen en rond 16.30 komt het plein weer tot leven. Dat duurt dan tot een uur of 1 's nachts. Het hoogtepunt ligt tussen 20.00 en 23.00 uur als de beroemde passagio wordt uitgevoerd: het schijnbaar doelloos door de straten slenteren met als doel het reilen en zeilen van de dorpelingen zo precies mogelijk in beeld te krijgen. Ook heeft men tegenwoordig de afwijking om de passagio met de auto uit te voeren: 4 man/vrouw in een auto en maar rondjes rijden; de ene helft rijdt en kijkt, de andere helft zit op een terras en kijkt weer naar de inzittenden van de auto's. Gelukkig was 'ons' plein na 8 uur autovrij. Een ander fenomeen op deze pleinen is de verzameling oude mannetjes. In Italië ligt de pensioenleeftijd op 58 jaar en moeder de vrouw stuurt de man rond 17.00 meedogenloos naar buiten. Op dit plein waren er altijd 2 groepjes oude mannen. Het ene groepje zit helemaal links (achter het terras) op de onderste foto, het andere groepje hangt helemaal links over een hek. Het linkse groepje bestaat hoogstwaarschijnlijk uit ex-ambtenaren, want zij haalden altijd wat stoelen uit het gemeentehuis; het rechtse groepje hoogstwaarschijnlijk arbeiders: zij moesten staan. Ik heb alles bij elkaar rond de 50 uur doorgebracht op dit terras en nooit gezien dat een mannetje van het ene groepje contact zocht met de andere groep. Er werd wel naar elkaar gewezen.

Als je op de foto klikt, krijg je een vergrote versie.

Keigezellig

Vrijdagavond, terras La Folie, Eindhoven. Eindhovens dialect en de specifieke woordenschat, probeer dat maar eens te beschrijven. Theo Maassen kan het goed nadoen, maar ook niet meer dan dat. Naast ons zitten 3 jongens, net zoals wij, wat te keuvelen, ineens komt er een meisje het terras opgestormd en richt zich tot de 3 jongens (duidelijk bekenden). Meisje is 26 jaar oud, Linda de Mol-typetje, maar dan met bruin haar, duidelijk Eindhovense tongval: 'hoe lang zitten jullie hier al?' .... al vanaf 6 uur? oooh, wat gezellig .....blah, blah, dakterras Klein Berg, keigezellig .... Extrema 2 jaar geleden .... ouderwets gezellig ....blah, blah .... ik stond keivoorschut .... Na een half uur verschijnt een zus, of in ieder geval een soortgenoot .... keigezellig .... blah, blah .... 12oo Euro, dat is keiveel ..... keibelangrijk .... dat kan zij niet weten, want ze is pas 21 en ik heb veel meer levenservaring .... Later op de avond kom ik ze binnen nog een keer tegen. 'Is dat echt slangenleer, dat jasje, ik knik, zij antwoordt 'keigaaf' en vervolgt haar weg. De lente is begonnen.

Bic

Vrijdagmiddag, tijd om de balans op te nemen. Hoeveel pennen ben ik deze week weer kwijt geraakt? Bij mijn bedrijf (een school is tegenwoordig geen school meer maar bedrijf, want we moeten winst maken en zeker geen verlies) zit ik met 3 collega's op een kamer (24 m2, voor het hoofd van de afdeling vierkante meters en dat is onder de norm). Ondanks het feit dat de kompjoeter natuurlijk veel wordt gebruikt, werken wij ook nog met pennen. Aangezien ik een vreselijke sloddervos ben, raak ik mijn pennen snel kwijt. Dus pak ik wel eens een pen die ergens op ons kantoor rondzwerft. Vaak haal ik er dan een van het bureau van Louis die tegenover mij zit. Thijs zit even verderop, maar gaat volgens mij zeer consciëntieus met zijn spullen om, dus die laat ik, penmatig gezien, met rust en van Jens zijn pengedrag heb ik nog geen beeld. Af en toe ga ik wat pennen halen bij het 'hoofd pennen' en dan kan ik weer een paar dagen voort. Wij gebruiken pennen van het bekende merk Bic. Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit zo'n pen helemaal heb leeg geschreven en ik ken maar een persoon die dat wel doet, maar hij was dan ook een structopaat en gelukkig is hij uit mijn leven verdwenen.
Van de week kwam Louis met een dozijn pennen en was blij dat hij er weer een tijdje mee voort kon. We begonnen over het kwijtraken van pennen en hij erkende over dezelfde gezonde afwijking te beschikken. Ik denk dat ik van de week 6 pennen kwijt ben geraakt, maar ook tijdelijk eigenaar geweest ben van 2 onbekende pennen.
Bic heeft het slim aangepakt: een pen ontwikkeld die wel goed schrijft, maar aan de andere kant weinig waarde vertegenwoordigt. Een Bic-pen is niet mooi, vaak breekt er wat af of raakt een dopje kwijt. Kortom, een mens raakt er niet van overstuur als hij zijn Bic-pen kwijt is. Hetzelfde concept heeft Bic toegepast bij aanstekers. Er zijn maar weinig mensen die een Bic-aansteker helemaal 'leeggerookt' hebben. Als ode aan Bic een link naar hun site, waar ook nog een stukje historie over deze uitgekookte Fransen.
http://www.bicworld.com

Meisje Marja (2)

Nu hopman Plasterk (bron: Jeroen Brouwers) druk bezig is om het echec van het Rijksmuseum op te lossen (de verbouwing gaat inmiddels 10 jaar duren i.p.v. 5 en de beraamde kosten worden uiteraard ruimschoots overschreden), is Meisje Marja ook wel bekend staand als Staatssecretaris Van Verstandsverbijsteringsveldt volledig de kluts kwijt. Meisje Marja heeft met haar verwarde ambtenarenkliek nu weer verzonnen dat ouders meer moeten gaan participeren in het voortgezet onderwijs. Zo ziet het onderwijsveld er in mijn situatie uit: kwalificatiedossier, kerntaken, werkprocessen, prestatie-indicatoren, competenties, formatieve toetsing, summatieve toetsing, 7 standaarden enz. Om de inspectie nog meer kans te geven om het onderwijs af te keuren, worden de normen ook om de haverklap veranderd. In het door Meisje Marja en haar voorgangers gecreëerde moeras, moeten wij in gesprek gaan met ouders om zo verantwoord onderwijs te geven. Ik heb daar niets op tegen. Lijkt me leuk om ook ouders een keer duidelijk te kunnen maken met welke beperkingen en beperkte geesten wij te maken hebben. Maar goed, geen probleem. Wat wel een probleem wordt en waar ik toch weer licht anti-peristaltische bewegingen van krijg, is dat het toezicht op bovenstaande wordt uitgevoerd, door jawel, u raadt het al: de inspectie. Wederom zal de onderwijsgestapo binnenvallen en kilo's papier vol met spretsjiets opeisen waarmee het gedachtegoed uit het gemankeerde brein van Meisje Marja wordt gelegitimeerd.